Waarom ik op Twitter door afwezigheid schitter

Dat heb ik al uitgelegd, maar het roept toch vragen op. Ook bij mezelf. En de vraag die ik (passend in deze tijd) boven deze blogpost laat rijmen, is toch wat ongerijmd. Want grote kans dat je hier gekomen bent dankzij een tweet. Een automatische tweet van WordPress, maar toch… Ik denk nog wat door, geprikkeld door een link die ik (jawel) van een vriendelijke tweep kreeg doorgespeeld. Per DM.

Om te beginnen: ik heb geen straf. Ik heb mezelf een twitterpauze opgelegd en dat past in een serie keuzes die ik laatst moest maken. Ik ben nogal mateloos: het is alles of niets. Om te voorkomen dat ik te veel tegelijk doe en om in een drukke periode wat meer geconcentreerd te kunnen zijn, doe ik even niet actief mee aan het zeer gezellige twitterdebat. Dat is een activiteit die ik eenvoudig kan schrappen – ik heb wel wat keuzes gemaakt die me zwaarder zijn gevallen.

Ik kan veel dingen tegelijk en dat moet ook wel in mijn uitgeefwerk. Toch merk ik dat er een bepaalde ‘span of attention’ is. Een paar weken geleden miste ik een afspraak en kwam een vergadering totaal onverwacht en ongelegen. Hij stond wel gewoon in de agenda. Na een hele ochtend overleg had ik absoluut geen zin, tijd en energie voor nog een vergadersessie. Ik ben alleen komen opdagen bij een gedeelte waar ik zelf het woord over moest voeren en mijn aardige collega’s toonden begrip. Ze kennen me al wat langer.

Om te voorkomen dat ik te veel hooi op mijn vork neem en omdat ik niet wil meemaken dat er van alles misgaat, heb ik door een paar activiteiten een streep gezet. Ook omdat ik in de decembermaand tijd voor familie en reflectie wil hebben. Al die losse twitterflodders zijn onschuldig, maar ik laat een regen van gedachten op anderen los en zelf laat ik me ook bombarderen door vragen en ideeën. Ik dacht: laat ik dan een tijdje mijn twittersnaveltje houden en alleen wat in DM’s fluiten en piepen. Een voorlopige maatregel en het bevalt goed.

Oh ja, dat artikel van een vriendelijke tweep. Ik citeer:

Building on the insights of thinkers from Plato to McLuhan, Carr makes a convincing case that every information technology carries an intellectual ethic — a set of assumptions about the nature of knowledge and intelligence. He explains how the printed book served to focus our attention, promoting deep and creative thought. In stark contrast, the Internet encourages the rapid, distracted sampling of small bits of information from many sources. Its ethic is the ethic of the industrialist, an ethic of speed and efficiency, of optimized production and consumption — and now the Net is remaking us in its own image. We are becoming ever more adept at scanning and skimming, but what we are losing is our capacity for concentration, contemplation, and reflection.

Het citaat komt van deze website en ik merk – al lezend – dat hier een paar inzichten worden doorgegeven die te maken hebben met mijn information overload -gevoel. Het aanbod is gigantisch en enorm versnipperd. Als uitgever is het mijn taak om overal voelsprieten uit te zetten en selecties te maken. Uit het grote geheel kies ik (samen met mijn collega’s) voor die uitgaven en thema’s die kansrijk zijn en naar ons oordeel de aandacht verdienen. Ontsluiten, openbaarmaken en vermenigvuldigen – daar gaat het om.

Er is een tijd geweest dat ik een nieuwsjunk was. Ik las de krant van voor naar achteren en sloeg geen journaal over. Daar ben ik radicaal mee gestopt – alweer een hele tijd geleden. Kennelijk is er iets in mij dat me doet denken dat alles wat geschreven is ook door mij gelezen moet worden, en dat alles wat gesproken wordt mijn luisterend oor verdient. Als ik daar – in alle rust op een stille zaterdagmorgen als de rest van mijn gezin nog slaapt – eens goed over nadenk, dan weet ik dat het a) onmogelijk is om alle informatie te verwerken en dat het b) zeer onwenselijk is. Er is te veel geluid, er zijn te veel signalen – ik loop het risico dat ik de belangrijkste stemmen niet hoor temidden van dat bulderende koor. Herkenning?

In de auto laat ik de radio en cd-speler tegenwoordig vaak uit. Ik schep stilte, of beter gezegd: ik leg de buitenwereld even het zwijgen op en sta de stilte toe te spreken. Ik merk dat in die rustige momenten mijn gedachten zich gaan ordenen. Ook in mijn werk zie ik dat er meer ‘een flow’ ontstaat (sorry voor het modewoord) – ik krijg meer overzicht en betere ideeën dienen zich in de stilte aan.

Tijdens de Willow Creek GLS (waar ik dit jaar veel aan had!) werd gevraagd wie er een  ‘to do list’ had. Er gingen wat handen omhoog (niet die van mij). Daarna vroeg de spreker wie er een ‘not to do list’ had (nu stak ik mijn hand omhoog). Een goed plan: een not-to-do list. Niet omdat iets verkeerd is, niet omdat je niets meer te zeggen hebt, niet omdat je (al) overspannen bent – maar omdat je in deze drukke wereld de rust moet zoeken en soms maken.

We missen Boele Ytsma op Twitter en in het blogwereldje. Maar waarschijnlijk haalt hij opgelucht adem – al denk ik dat hij ook de informele, grappige, oppervlakkige en diepzinnige contacten mist. Maar er komt stilte en overzicht voor in de plaats. Uit alles wat hij meegedeeld heeft over zijn radicale breuk met de virtuele wereld blijft vooral deze constatering me bij: ‘Mijn ziel is verspreid over duizenden bits en bytes’. Ik snap wat hij bedoelt, soms lijkt ons levensterrein op een landschap waar fragmentatiebommen zijn gedropt. Ik geloof dat mijn ziel voldoende afgeschermd is om me niet geheel te identificeren met mijn virtuele identiteit op internet.  Jazeker, ik ben ook mezelf op internet, maar ik val niet samen met mijn twitterbio en ik ben geen afspiegeling van mijn avatar. Er is niets ernstigs aan de hand, maar ik denk wel na over mijn omgang met sociale media.

14 gedachten over “Waarom ik op Twitter door afwezigheid schitter

  1. Paul, een advies: ga de Regel van Benedictus bestuderen. Pieken wegwerken door andere zaken stil te leggen is slechts een tijdelijke oplossing. Probeer elke dag een goede afwisseling te vinden tussen “eten, bidden, beminnen”. 😉

  2. Erg herkenbaar, Paul. Ook ik probeer hierin steeds meer radicale keuzes te maken. Om stilte en reflectie meer ruimte te geven in een (over)vol leven. De ene dag lukt het me beter dan de andere. De regel van Benedictus die Jan noemt helpt me hierbij. Het boek ‘een levensregel voor beginners’ over de regel van Benedictus van Wil Derkse geeft zeer bruikbare handvatten hoe de rust, ritme en regelmaat van een kloosterleven toegepast kan worden in een ‘normaal’ leven. Aanrader!

    Zou overigens graag een discussie willen voeren hoe we de sociale media op een gezonde, opbouwende en evenwichtige manier kunnen gebruiken. Of is het echt alles of niets?

  3. Goed bezig!

    Ik heb geen goeie tips of adviezen voor je, maar die had je vast ook niet van me verwacht. 😛

    Wel herkenning, de heerlijke radikaliteit “Ik ben nogal mateloos: het is alles of niets.” kan ik beamen, net als veel andere kloosterlingen en tweeps. 😉

    Vanochtend had ik trouwens eenzelfde inzicht; of ik het nieuws, informatie, Social Media, prikkels volgde of dat ik het instrumenteel gebruikte.

    Ik probeer af te bakenen en voor dit laatste te kiezen, met vallen en opstaan – waarbij je blog inspireert!

  4. De regel van Benedictus bestuderen? Mooi. Nóg iets voor op mijn to-do list. 🙂

    Dat is de spanning waar we mee te maken hebben. Martijn geeft het aan: is het echt alles of niets?

    Sociale media zijn er en ze zullen blijven. Je kunt het fenomeen negeren zoals je kunt besluiten geen tv, email of telefoon te gebruiken. Maar dat is in ons sociale verkeer net zo onhandig als geen koffie drinken: het hoort er helemaal bij en het wordt min of meer van je verwacht.

    Maat houden. Leren omgaan met de mogelijkheden. Zelf denk ik niet dat het raadzaam is (voor mij) om ‘virtueel zelfmoord te plegen’ door helemaal van internet te verdwijnen. Ik respecteer mensen die dat om uiteenlopende redenen wel doen, maar voor mij is het geen optie. Ik MOET netwerken en ik heb te veel te melden aan de buitenwereld. Dat is óók een innerlijke drang – net als de behoefte aan rust en reflectie.

    Mensen zijn gemaakt om te communiceren. Vanuit mijn geloof voeg ik er nog aan toe: we moeten als zout en licht aanwezig zijn. Maar er zijn wel keuzes te maken.

    Tijdens de Willow Creek GLS benadrukte een van de sprekers dat er problemen zijn die we kunnen oplossen. Je kiest links of rechts, ja of nee, en je bent van het probleem af. Maar er is een derde categorie: de zaken die niet weggaan, de druk en wrijving waarmee je gewoon moet leren leven.

    Als uitgever moet ik omgaan met de druk van de markt, de doelstellingen van de organisatie, de kansen en bedreigingen. Dat is nu zo en dat zal zo blijven. Als echtgenoot en vader moet ik ook een balans vinden tussen de dingen die ik behoor te doen voor mijn vrouw en kinderen en de ruimte die ik op moet eisen voor mezelf. En vaak gaat het niet eens om ‘doen’ maar om ‘zijn’. Niets zo erg als een afwezige man of vader…

    En dan de kerk en het vrijwilligerswerk. Er komt geen eind aan. Je zegt activiteiten af en krijgt daarvoor begrip. Maar wel met de vraag of je dan nog één keer kunt komen. Soms doe ik dat, ook om dingen netjes af te sluiten, maar in andere gevallen zeg ik: nee, ik stop HIER en NU.

    Die regel van Benedictus – daar wil ik me best in gaan verdiepen. Maar ik moet ook kilo’s kwijtraken en ik merk dat ik moeite heb om gediciplineerd te leven. Methodes zijn aan mij niet zo goed besteed, de motivatie moet echt van binnenuit komen. Anderzijds merk ik dat ik daarbij wel hulp nodig heb, je valt immers heel gemakkelijk terug in oude patronen.

    Ja, laten we de discussie voeren en elkaar scherp blijven houden. Ook op internet kun je acht slaan op elkaar, je zorg uitspreken als je denkt dat iemand te mateloos of te hyper wordt. Maar ook: er op toezien dat we elkaar in het echte leven blijven ontmoeten. Misschien wel op plekken waar het rustig en vredig is. Zonder agenda’s, zonder to-do lijsten. Is dat wat?

  5. Dag Paul,

    We kennen elkaar niet anders dan via dit medium.
    Ik lees je graag en zie nu je prachtige bijdrage waarin je wilt laten zien wat voor jou nu even heel belangrijk is en heb behoefte je iets goeds te brengen.

    Volgens mij, maar wie ben ik ;-)….., hoef je de regels van Benedictus helemaal niet te bestuderen. ( sorry voor de tipgevers.):-)
    Volgens mij heb je het van nature al in je. Ook al hobbel je het soms voorbij. ( doet de schrijver van het genoemde boekje Wil Derkse zelf soms ook hoor ).

    Mocht je toch nog tips kunnen gebruiken om de vitaliteit die je nu laat zien te blijven voeden:

    1. Cultiveer een persoonlijke dagorde ( met flexabiliteit). Zorg voor een mooi en stil begin van de dag, voor een rustig pauzemoment, voor een mooie en stille afsluiting van de dag.

    2. Cultiveer dagelijks rust en stilte; vermijd lawaai en herrie. Herzie zonodig je houding ten opzichte van de massamedia, waarbij herzien waarschijnlijk schrappen zal betekenen.

    3. Cultiveer het dagelijks werk. Ook na het zogenaamde arbeidsleven is het goed dagelijks en vasthoudend aan je eigen ‘projekt ‘te werken.

    4. Cultiveer de dagelijkse ‘studie’, door een vasthoudend contact met teksten en andere heldere en schone bronnen waarvan je gemerkt hebt dat ze je voeden.

    5. Cultiveer een regelmatig contact met een concrete vorm van spiritualiteit – zoek als het ware een ‘pompstation ‘waar je regelmatig je ‘pneuma’ kunt voeden.

    6. Cultiveer je vriendschappen, de gastvrijheid en het vieren van feestelijke dagen.

    7. Leef ‘ex-centrisch’ door het andere en de ander hoog te houden en te dienen – daar floreer je merkwaardig genoeg zelf ook het meeste bij.

    Mooi hè, zeven adviezen die het hele boekje samenvatten. ( ook van de hand van de schrijver trouwens.)
    Zie ze als een bijdrage, waardoor je to-do list niet extra wordt belast.

    Ach…..die kilo’s…..je kent vast die grappige dikke Benedictijner peper en zoutvaatjes wel.
    Ik zou niet durven je daarmee te willen vergelijken. Toch om in de beeldspraak te blijven……er komt wel iets goeds uit hun buikje. Dat wat het eten smaakt geeft.
    Dat goede zie ik ook in jou. Je houding naar alles wat je zo dierbaar is, komt immers ook vanuit jou zelf.

    Wens je een hele mooie Decembermaand.
    Vrede en alle goeds voor nu en alle dagen.
    En neem mij mijn vrijpostigheid niet kwalijk.
    Carla.

    1. Bedankt voor de mooie samenvatting, Carla! Ik laat het allemaal even rustig op me inwerken. En ik denk dat ik Jan Wolsheimer maar eens vraag om een gastblog te schrijven over de regel van Benedictus. Is dat geen briljant idee?

  6. De regel van Benedictus lezen heeft een rustgevende invloed, zeker doen! Je kunt je ook een week onderdompelen in een benedictijns klooster om de regel te ervaren (maar misschien deed je dat al eens).

    Als je toch kilo’s moet afvallen, kun je de rust en stilte ook vinden door vaak te gaan wandelen, langs het strand of in de duinen.

    Er is ook net een boek uitgekomen van Leo Fijen; een uitwerking van zijn Kloosterserie ‘Tijd nemen’. Adviezen van kloosterlingen om niet te doen, maar te zijn.

    Het citaat is ook voor mij een waarschuwing; het blijft balans zoeken en vinden.

    Groet

    1. Een cadeautip in deze decembermaand is nooit weg. En ik ben binnenkort jarig, dus dat boek van Leo Fijen kan op de lijst. Met dat boek van Wil Derkse. En dan rustig lezen aan het eind van dit jaar!

  7. Soms sluit ik me gewoon een weekje af van de digitale wereld. En dat is best lekker: even geen telefoon, geen internet: dus geen getweet en geblog en gesurf. De wereld draait gewoon door, of je nu wel of niet meedoet. Daar hoef je niet voor naar een klooster. Begin maar eens met aan je fruit te ruiken voordat je het koopt, of je eten te proeven als je een hap neemt.

    Daarbij heb ik een workshop gevolgd waarbij je jezelf moest googlen en via 123people enzo moest zoeken. Verbazingwekkend hoe naïef sommige mensen met internet omgaan en dan ontdekken dat ze zo makkelijk te vinden en te volgen zijn. Meer dan de halve groep was van slag…..en had zich nooit afgevraagd wat het beeld naar de buitenwereld is wat je zelf neerzet op internet.

  8. @Paul
    Eén van de laatste keren dat ik mail met mijn internetnaam John Miller. Mijn tot voor kort herkenbare naam ‘entgegnung’ is al van Twitter af. Je kunt de inmiddels ‘dode’ bloglink op je site weghalen.
    Ik hoop je weer eens zomaar op een zondag te ontmoeten, of in een café. Het internet gebeuren blijft me intrigeren, maar er zijn momenten dat ik er doodmoe van word.

    Groetjes,
    Je naamgenoot. 🙂

Zeg iets terug op Vrijspraak

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s