Mijn notities bij Mark Stibbe’s verhaal over Mission Shaped Communities

Voor de mensen die er graag bij hadden willen zijn, maar niet van deze bijeenkomst wisten… Voor de mensen die er graag bij hadden willen zijn, maar andere verplichtingen hadden. Voor de mensen die er bij waren maar alles nog eens rustig willen nalezen… Mijn aantekeningen bij Mark Stibbe’s verhaal over Mission Shaped Communities. Mark Stibbe sprak vandaag in de Lichtboog te Houten. Ik voel me nu als een spons die een dag in het water heeft gelegen. Uitdelen dan maar… Dit is de PDF: Mark Stibbe Mission Shaped Communities En dit is het tweede deel met inspirerende gedachten n.a.v. Ezechiël 47: Tweede deel presentatie Mark Stibbe – Ezechiël 47 En hier een PDF met aantal vragen die uit de zaal kwamen met reactie van Mark Stibbe: survival not revival

Aanvullingen, correcties en reacties: altijd welkom!

14 gedachten over “Mijn notities bij Mark Stibbe’s verhaal over Mission Shaped Communities

  1. dank voor je aantekeningen.

    ik was er niet bij, dus kan niet precies meevoelen wat jullie voelen. wel lees ik bij jou en vooral Jan Wolsheimer erg enthousiaste reacties. dat is mooi!

    wel heb ik enkele opmerkingen en vragen

    – is dit nieuwe info? in de jaren tachtig schreef Christiaan Schwarz al over deze groepen van ongeveer 50. dit was uit wereldwijd onderzoek de ideale grootte van een kerk.
    zie die dritte reformation CA Schwarz

    – komt dit voort uit mission shaped church? fresh expressions?
    lijkt erg op shaping of things To come…

    – lijkt dit ook niet op Total church… dat lijkt me een meer evenwichtig beeld waar attractional en incarnational beide worden gebruikt

    – ik lees veel over een verlangen van mensen om Christus bij de mensen te brengen. dit zou het wonder voor de postchristelijke samenleving zijn? maar is dit echt zo eenvoudig? Ik heb als leraar en als buren veel warme, zorgzame relaties, maar zie slecht af en toe iemand tot “geloof” komen. Dit is meestal een langzaam socialisatieproces van vertrouwen. “geloof” is vaak een meelopen, meedoen en vervolgens dezelfde visie en waarden overnemen en eigen maken. Een zaak van loyaliteit en identiteit.

    – En natuurlijk vraag ik of dit niet krachtig en diepgaand zou kunnen uitkomen als we allemaal achter De Zevende Regel gaan staan. Ook hier staat de navolging van Christus centraal, gaat het om het brede, zowel sociale als politieke als spirituele aspect. Nu al staan er twee kerkgenootschappen en enkele christelijke organisatie achter DZR… kan dit niet het vehicel zijn waardoor we “Aslan on the move” zien in Nederland?

  2. @Johan
    Heb eindelijk wat zitten lezen over jouw DZR. De sfeer vind ik prettig en je uitleg doorleefd en geïnspireerd. Maar een goed initiatief, hoe lovenswaardig ook, gaat dat echt Nederand op z’n kop zetten?
    Laten we wat bescheidener met elkaar zijn. En wat Aslan betreft, die hield er zo z’n eigen plannen op na. 🙂

  3. Het lukt me minder dan voorheen makkeijk enthousiast te geraken over nieuwe initiatieven en plannen. Ik zie er te weinig van in mijn directe omgeving. Christ likeness zie ik niet. Christeijk werk lijkt vaak meer op netwerken binnen een monocultuur van gelijkgezinden. Dat maakt skeptisch en dat vind ik jammer.

  4. Hoi Paul

    Ik begrijp het. Toch merk ik in veel positieve “Aslan is on the move” reacties een hopen op iets nieuws. Maar 90% van wat God van ons wil is allang duidelijk en bekend.

    Het is voor mij natuurlijk ook duidelijk we in Europa in een nieuwe post-christelijke tijd leven. Kerken lopen leeg en minder mensen zeggen iets met het christelijk geloof te hebben. Dat kun je betreuren, maar het is het resultaat van 400/500 jaar. In het boek “Een seculiere tijd” laat Charles Taylor zien hoe dit komt. Het is dus niet zomaar een zaak van “even een opwekking”. Ik merk een erg positieve en weinig realistische kijk op geloof, kerk en samenleving.

    Persoonlijk zie ik wel veel goed nieuws. Maar dan vooral in de nieuwe interesse in de monastieke beweging. Taize, Northumbria, Iona en nu dus De Zevende Regel.

    DZR wil ook nog eens voortbouwen op de moderne bijbelse inzichten van Wright, Hauerwas, Yoder, etc. die er vanuitgaan dat er een alternatieve mensheid moet zijn. een kleine groep te midden van de wereldrijken.

    Mijn visie op de westerse wereld is te vergelijken met de nadagen van het Romeinse rijk alleen dan op globale schaal. Het lijkt me realistisch om het nieuwe te zien op de volgende gebieden:
    – nieuwe theologie. Nieuwe visie op het heil, evangelie, koninkrijk, bijbel, Jezus etc. De nieuwe theologie levert ons precies dat wat we op tafel moeten hebben.
    – nieuwe vormen (van kerk naar klooster + kleine groep)
    – Gods oordeel over de westerse wereld en het einde van het modernisme. Uitdagingen van een postmoderne wereld in crisis. Juist deze komende crisis zal een monastiek christendom laten overleven en een oppervlakkig christendom laten verdwijnen.

    DZR wil mensen trainen voor deze nieuwe tijd: nieuwe inhoud, nieuwe vormen en praktijktraining voor het leven.

  5. Ik kan me wel voorstellen dat mensen (ikzelf incluis) af en toe een beetje moe worden van al die nieuwe namen en initiatieven: simple church, organic church, emerging church, mission shaped church, fresh expressions, total church, missional communities… Het ene ‘model’ is nog niet voorbij of het volgende is alweer gekomen. Wel met opvallend veel overeenkomsten en raakvlakken trouwens.Het kan overkomen als totale onrust en hyperigheid, maar het kan ook duiden op een steeds breder wordende zoektocht, worsteling én ontdekkingen. Ik sluit me in grote lijnen aan bij de visie van Johan als het gaat om de toekomst.

  6. Ja, er zijn veel iniatieven en ik geloof dat de verwachtingen gauw overspannen kunnen zijn. En toch… er rommelt iets onder de oppervlakte. Je kunt al dat gezoek en gefilosofeer ook zien als symptomen van transitie. EJOuweneel duidde het ook zo (ik volg een serie van 3 avonden die hij verzorgt): het is niet gek dat we als christenen in een staat van verwarring verkeren. Sinds 1960 is de secularisatie heel hard gegaan, we moeten bijkomen van de klap en onze positie en aanpak in de postmoderne, postchristelijke tijd rustig overdenken. Deze zin is bij mij blijven hangen, EJO sprak dit uit vorige week woensdagavond: We moeten eindeloos blijven vergeven en dienen.
    Ik geloof dat dit waar is. We zijn te veel met theorie bezig, we moeten voeten wassen, relaties aangaan, gemeenschappen vormen.
    Ik vind de initiatieven van Johan mooi. Het zal zeker een groep mensen aanspreken, maar of dit echt ‘the way to go’ is voor christenen in ons land, dat weet ik niet. We zijn ook heel divers. Ik denk niet dat we moeten proberen de verandering onder een nieuwe noemer te brengen, ik geloof dat we informeel moeten netwerken en uit onze schulpjes moeten kruipen. Maar daarmee is niet alles gezegd, ik besef het.

  7. @ Daniel

    Mee eens. Steeds nieuwe namen kunnen hyoerig over komen. Zelf zie ik de bewegingen die je noemt als veel van hetzelfde. Toen ik de naam “emerging church” zelf veel gebruikte heb ik veel moeite gedaan om te zeggen dat dit juist geen hype is, maar een veelheid aan diverse reacties op de postmoderne en postchristelijke tijd.

    Veel mensen gaan echter voor het ene ware model, de sleutel tot opwekking: het moet een huiskerk zijn, een anti-institutionele simple church, een nieuwe gemeentestichting. Zelf geloof ik niet in dit soort hypes en short-cut oplossingen.
    De meer diepgaande analyse van de emerging church werd echter door velen gezien als inhoudelijk te spannend. Engelse termen doen het ook niet erg goed in de polder. Vandaar dat jouw insteek op “koninkrijk” meer zegt.

    @Paul
    Ik deel je analyse. Wat ik hier nog graag op zaan zou willen vullen is een theologie van de machten zoals die wordt verwoord door John Howard Yoder en onze eigen Berkhof. Het kruis heeft meerdere betekenissen, maar een zeer belangrijk is die van ontwapening en ten toonstelling van de machten. De subversieve kracht van Jezus’ lijden en sterven: inderdaad: dienen en (ver)geven tot je er bij neervalt.
    Maar daarbij wel bedenken dat onze westerse wereld die macht is: de mammon van de economie, de uitbuiting van de minsten, de schade aan de planeet, de vluchtelingen, slaven, etc…
    We moeten niet vergeten dat onze wereld verantwoordelijk is voor dit onheil en dus Gods oordeel over zich afroept. We moeten niet te snel een opwekking willen. Dat zou een short-cut zijn: wel gods zegen ervaren…
    De ware opwekking in Nederland is niet het volstromen van kerken, het zien van wonderen of het keren van de secularisatie. De ware opwekking zou berouw zijn over onze leefstijl, diepgaande navolging van Christus en het prediken van het subversieve kruis van Christus.

  8. Bedankt voor jullie lieve en wijze reacties. Het leven is voor mij nog steeds -en zelfs meer geworden helaas- een kwestie van overleven. Het lukt mij niet ‘zo groots’ te denken. In dit verband spreekt de monastieke invalshoek mij wel aan -ik lees er ook steeds meer over-, maar ‘navolging’ en ‘levenstijl’ heb ik moeite mee, juist omdat ik vind dat je in dit soort dingen mooi als groep een getuigenis zou kunnen zijn. Niet per se een individuele prestatie dus.
    Bij het hele individuele ben ik soms de weg kwijt. Bio-eten, geen viegvakanties, afvalscheiding, kosher eten, waar hebben we het eigenlijk over? Op mijn werk, maar ook in de kerk, sta ik er vaak alleen voor. Het zijn ook nog eens TOTAAl verschillende werelden. Die grote woorden bevreemden mij daarom meer en meer, maar vluchten in een piëtistisch vroom hoekje gaat mij ook niet goed af. Zou ik echt de enige zijn met dit soort worstelingen?

  9. Hoi Paul M

    Ik zou ook het liefste vanuit gemeenschappen denken, maar in de praktijk is er altijd een bepaalde mate van persoonlijke discipline. Vasten, morgen- en avondgebed, bijbellezen, maar ook persoonlijke lifestyle keuze in voeding, consumptie, vervoer, etc.
    Persoonlijk vind ik de consumptie acties nog het meest simpel. Als ik lees wat voor onrecht er is door ons patroon, dan wil ik best “stemmen met mijn vork”.

    Ik zoek echter ook naar verbinding. Online maar vooral ook in real life. In netwerksamenleving met losse verbanden in die toewijding aan elkaar niet eenvoudig. Maar ik zoek graag verder!
    Groet,

    Johan

  10. @Johan
    En zo heb ik je ook leren kennen. Altijd bereid tot gesprek en ontmoeting. Bedankt voor je openheid.
    Wij eten al zeer weinig vlees. Dus van mij mag het soms best een onsje meer zijn. In Amsterdam kocht ik vroeger wel eens vlees bij de groene slager, maar daar maak ik me geen illusies over.
    Die persoonijke devotie is inderdaad belangrijk. Leuk te zien hoe jij daar zo enthousiast mee bezig bent. Ik zal eens e.e.a. proberen te volgen, maar ik ben niet zo’n ‘on line tiger’ als jij. 🙂
    So long, Paul

Zeg iets terug op Vrijspraak

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s