Stella meent het echt

Er zijn veel mensen die iets te melden hebben. Maar soms kom je iemand tegen met een speciaal talent: het vermogen om je met woorden te raken. Stella Kralt heeft die gave. Onlangs heeft ze een vliegende start gemaakt met een nieuw blog genaamd Woordwapen. Dat klinkt heel dreigend, maar als je er een foto van Stella bij ziet, verdwijnt elke angst. Bij mij wel, tenminste.

Stella meent het goed met de wereld. Dat zie je aan haar blik, dat voel je door haar woorden heen. Ze zet haar taalvaardigheid in voor de goede strijd. Ze bemoedigt, prikkelt en inspireert. En ook dit nog: ze meent het echt! En, als je het aan haar vraagt: God ook…

GASTBLOG STELLA KRALT


TER GERUSTSTELLING: IK MEEN HET ECHT

God is echt goed. Ik ben ervan overtuigd. Niet omdat het toevallig goed gaat, dat zou een goede en makkelijke reden zijn geweest, maar dat is de reden niet.
Nee, de reden is dat God zich bekommert om mijn typische Stella dingen. Dat klinkt een beetje knullig, dat laatste dan, en dat is het ook. Maar knullig in de goede zin van het woord – als dat kan. Ik bedoel het zo: als je knullig jezelf bent, dan waardeert God dat aan je. Je staat open voor een pure en oprechte ontmoeting met Hem. In dat licht valt je knulligheid wel op.

Een typisch Stella ding is dat ik altijd in alles gerustgesteld wil worden. Daar moet je me een beetje voor kennen maar wat dat betreft heb ik de neurotische trekken van een controlfreak. Ik wil weten dat het goed komt! Dat ik nog steeds op de goede weg zit. Dat het echt waar is, dat ik geen droom leef, maar echt… echt leef. Echt schrijfster ga worden. Echt mijn dromen ga waarmaken. Echt straks verder ga studeren.

Ik heb ook de neiging om overal stipt op tijd te komen. Beter te vroeg dan te laat. Nou, in mijn geval het liefst zo vroeg mogelijk. Ik kan me nog herinneren dat mijn ex-vriend zich liet dopen. Een half uur voor aanvang bevond ik me in het gebouw. Of beter gezegd, in de kou voor het gebouw. Niemand te bekennen natuurlijk en ik maar mopperen op de rest omdat ‘die zo laat kwam aankakken’.
Dan zou je zeggen: van die keer heb je wel geleerd! Ben je mal, ik sta soms nog steeds minutenlang in de kou voor een afspraak, ik wil gewoon hoe dan ook op tijd zijn. Voor alle zekerheid. Ter geruststelling.

Dat loopt ook verder door in mijn geloofsleven. Vooral wanneer Jezus ineens wel heel erg dichtbij komt. Wij hebben altijd de neiging – ik wel – om als christenen het nabije van Jezus op afstand te houden. Wonderen en zo, leuk – maar niet voor mij. Komt te dichtbij. Doe maar bij een ander. Of als mensen voor je willen bidden… ‘Moet dat nou, God?’ Straks is het niet zo leuk nieuws of komen er bepaalde zonden aan het licht. Sta je daar vooraan met de pastoor naast je. Man, hou je mond… schaam, schaam, schaam…

Ik ga je vertellen wat ik dit weekend heb meegemaakt. Voor God zal het wel bij zijn dagelijks werk horen, het leven van zijn kinderen een andere wending geven, voor mij is het een beetje bijzonder. Stiekem zit ik hier heel blij en verwonderd te schrijven.

Dit weekend was er een avond van de jeugdgroep waar ik bij hoor. De week ervoor had ik gehoord dat een stel tieners aan wie ik Bijbelstudie geef, zelfstandig verder wilden. Super natuurlijk, ik moedig dat van harte aan. Maar dat betekent ook: loslaten!

Nieuwe invulling? Ik wist het niet. Legde het bij God neer. Toen kwam ik zaterdagavond bij de jeugdgroep en werd ik benaderd door de jeugdleider met de vraag of ik me bij hun team wilde aansluiten. Nu vind ik mezelf niet het leiderstype, maar daar dachten zij anders over. Dat voelt een beetje kwetsbaar. Alsof je je op dun ijs begeeft en je niet weet wanneer je in een wak trapt. Wat gaat er komen?

Het was alsof de zon doorbrak in mijn hart. ‘Dit is wat Ik bedoel’, fluisterde een zachte stem in mij. Mijn jeugdleider deelde me ook nog mee dat hij voor me had gebeden en de indruk kreeg dat God zei dat ik voor grote groepen mensen zou gaan spreken. De tekst die ik er bij kreeg was 1 Timotheüs 4:12 (Sta niemand toe dat hij vanwege je jeugdige leeftijd op je neerkijkt, maar wees voor de gelovigen een voorbeeld in wat je zegt, in je levenswijze, in liefde, geloof en zuiverheid).

Klinkt goed! Sluit mooi aan op wat ik wil, waarvan ik droom. Maar ik ben ook kritisch, dus ik vroeg God om een bevestiging. Die avond kwam er een spreker die ik nog nooit gehoord had. Toffe gast. Kwam op me af. Wilde voor me bidden. Mij best. Zei in zijn gebed precies hetzelfde! Precies hetzelfde!

Zou jij het met zo’n bevestiging geloven? Niet om direct halsoverkop achter Jezus aan te rennen maar om naast hem te gaan wandelen. Vast wel. Ik half. In gedachten verzonken keerde ik naar huis. De volgende ochtend checkte ik mijn mail en stuitte ik op een reactie van een meisje uit de Regenboog gemeente te Veenendaal. Een reactie op ‘mijd de begeerten van de jeugd’, een stuk dat ik schreef naar aanleiding van een avondje stappen. Die blog, zo kun je lezen, was voorgelezen in een preek. Die preek is online terug te vinden. Ik, trots en blij, beluister de preek, verbaasd over hoe de dingen gaan… en dan: weer Timotheüs! De tekst die ik had gekregen! En wat doet God? Hij glimlacht, dat stemmetje in mijn binnenste komt weer te voorschijn en fluistert zachtjes: ‘Ik meen het echt!’

Hij meent het echt!
Mensen, God is zo op zoek naar een intieme relatie met je. Zo hard op zoek als dat wij kunnen zijn naar antwoorden of geruststelling, zo hard is God op zoek naar ons. Naar onze bereidheid om jezelf open te stellen voor zijn woorden en voor een meet en greet met zijn Geest. Het meest opmerkelijke van dit hele weekend was: God rekent me er niet of af dat ik zijn plan nog eens check. Ik ben in die dingen misschien wat vervelender in de omgang. Even weten of het echt wel goed zit. Of mensen me echt aardig vinden. Of mensen me echt ergens bij willen betrekken. Geduld is een vrucht van de Geest. Als ik God een groenteman mag noemen, dan ben ik zijn vaste klant. ‘Graag iets van die exotische vrucht geduld, God de groenteman’, zeg ik, ‘een kilo of vijf…’ Hij zou het met alle liefde aan me geven, wetende dat ik er niet voor hoef te betalen maar wel veel strijd lever. M’n ongeduld ervoor inlever.

God is hard op zoek naar klanten die zijn vruchten keer op keer komen bestellen, afhalen en hun honger ermee stillen. Hij doet er alles voor. Soms door wel drie keer duidelijk te maken hoe de vork precies in de steel zit.

16 gedachten over “Stella meent het echt

  1. Stella schrijft nog beter en volwassener dan een paar jaar geleden (toen op hyves), maar nog steeds heel kwetsbaar en integer.

  2. Hoi Stella,

    Je bent echt op weg om schrijfster te worden (even ter bevestiging, hihi). Leuk om je hier ook te zien, ik ben benieuwd wat je nog allemaal gaat doen. Als ik terug kom van mijn verlof ben je vast een bestseller auteur 🙂
    Succes ermee, blijf lekker scherp schrijven!
    Marieke

  3. Leuk dat je het nog even benoemd van de preek vanuit Veenendaal. Gaaf hoe God dingen leidt!

    Ik heb je weblog bij mijn favorieten neergezet. Ik lees met je mee.

Zeg iets terug op Vrijspraak

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s