Brigitte dient de stad

Brigitte Makkinje is stoutmoedig gaan bloggen. Hier. Dat is een beetje mijn schuld. Een tijdje terug sprak ik met haar af bij Luim en hoorde haar praten over haar passies. Af en toe zei ik iets terug. Oh nee, dat is gelogen. Ik heb ook de oren van haar hoofd gepraat. En omdat ik vind dat ze iets te melden heeft, zei ik haar: jij moet gaan bloggen. Nou ja, niets moet. Maar als je zo gepassioneerd vertellen kunt over de dingen die je doet, dan is het fijn als je anderen laat meegenieten. En dat past wel goed bij Brigitte. Ze is heel blij als ze andere mensen gelukkig kan maken. Dienstbaarheid, heet dat. En dat is geen modewoord, want ‘dienen’ klinkt slaafs en afhankelijk. Tot je ontdekt hoe heerlijk het is om voor een ander mens te mogen zorgen. Zeker als je af en toe een blijk van waardering of een woord van dank terug krijgt. Lees de blogs van Brigitte. Maar lees eerst haar gastblog hieronder.

Jullie gaven mij mijn waardigheid terug…

Twee weken geleden werd ik op zaterdag gebeld. Het was Paula. Ik nam op, ik had haar nummer niet opgeslagen dus het was voor mij onbekend wie ik zou treffen aan de telefoon. Ik weet nog goed waar ik fietste, achter de Dam op de Spuistraat. “Met Brigitte,” riep ik enthousiast, een eerste indruk maak je tenslotte maar één keer. “Met Paula van vorige week zaterdag, ik belde even omdat ik je wat wil zeggen.” “O jee,” denk ik, “heb ik wat verkeerd gedaan?”

Paula is een vrouw waar we de week daarvoor een Serve the City project hebben gedaan. Op donderdag werd een project van een ex-dakloze afgezegd vanwege een longontsteking dus ik had 6 vrijwilligers over die een project nodig hadden. Alle registers worden dan opengetrokken om een geschikt project te vinden om de vrijwilligers en de hulpontvanger(s) blij te maken.

Ons potentiële project heette Paula in Zuidoost, wat daarna een kwetsbare lieve vrouw zou worden met een heftig verhaal. Ze had haar huis verwaarloosd, het was er ronduit smerig en wij mochten bij haar komen schoonmaken. Mochten schoonmaken ja. Kan je het je voorstellen? Dat je zelf zo leeg, vermoeid en eenzaam bent dat je zelf je huis niet meer kan schoonmaken? En dat er dan over twee dagen, zes wildvreemde mensen jouw huis komen schoonmaken. Ik zou wel even slikken.

Het is donderdagavond, ik heb haar nummer gekregen en ik bel haar om mezelf voor te stellen en haar gerust te stellen. “Met Paula.” “Met Brigitte van Serve the City, wij komen zaterdag bij jou langs en we vinden het heel fijn dat we jou mogen helpen.” En zo is het. Tenslotte had ik een overschot aan vrijwilligers en had ik een project nodig. Tijdens het gesprek besefte ik dat zij wildvreemden in huis zou halen, die haar huis zouden komen schoonmaken. De meest nederige klus. Daar is moed voor nodig. Dat zijn dingen die eigenlijk alleen mijn moeder of mijn schoonmaker voor mij mogen doen.

Wat begon als een project is geëindigd als een lieve, zachte, kwetsbare vrouw die ontzettend blij is met haar schone huis en haar hervonden waardigheid.

“Ik vind het wel spannend hoor, dat jullie komen. Ben jij er ook?” vraagt Paula. “Nee ik ben er waarschijnlijk niet bij,” antwoord ik. “O,” zegt Paula teleurgesteld. “Maar,” vervolg ik, “een vriend van mij doet dit project en hij is echt heel aardig en ik ken nog een meisje dat meedoet en die is ook heel lief, dus maak je maar geen zorgen.” Ik denk dat Paula gerustgesteld is. Ik spreek met haar af dat zij voldoende schoonmaakspullen in huis haalt en dat de vrijwilligers voor de lunch zorgen.

Het is vrijdag. Ik bel haar nog een keer om te checken of alles ok is. Ik krijg haar huilend aan de telefoon. Ze heeft een enorme kutdag gehad en alleen maar gehuild ook omdat we morgen komen met de schoonmaakploeg. Het gaat bij mij door merg en been. Ik vertel haar dat we ook een klusjesman hebben geregeld voor het ophangen van het plankje van de magnetron. Beetje bij beetje ziet ze het weer zitten.

Verdrietig hang ik op. Mijn hart brandt voor deze vrouw. Verslaafd aan cannabis. Niet meer in staat voor haar dochter te zorgen, geveld door psychoses en een verschrikkelijke jeugd gehad. En dan mogen wij, of eigenlijk zij: de vrijwilligers, morgen haar huis schoonmaken.

Het is zaterdag. Serve the City dag. Ik besluit toch maar bij het project langs te gaan. Ik wil deze vrouw ontmoeten en even in mijn armen sluiten en in haar ogen kijken. Ik pak de metro en maak de reis.

“Ding dong,” zegt de bel. Paula doet open. Ze is heel enthousiast en opgewekt. Heel anders dan gisteren aan de telefoon. Het gezelschap en de hulp doen haar goed. Ik voel het. Tranen in mijn ogen, tranen in de hare en we kletsen wat.

“Wat ik dus wilde zeggen…” zegt Paula. Ik besluit om van mijn fiets af te stappen omdat ik goed wil luisteren wat ze zegt. “…ik wil jullie echt heel erg bedanken dat jullie vorige week geweest zijn, jullie hebben mij echt een stukje van mijn waardigheid teruggegeven.”

Wat zegt ze nou, waardigheid? denk ik…

“Het is zo fijn om weer een schoon huis te hebben, de woonkamer is zo mooi geschilderd, jullie hebben mij echt mijn waardigheid teruggegeven.” Ik denk nogmaals: hoe kan het toch dat we haar haar waardigheid hebben teruggegeven door iets te doen wat zo nederig is. Namelijk het schoonmaken van haar huis? Wat begon als een project is geëindigd als een lieve, zachte, kwetsbare vrouw die ontzettend blij is met haar schone huis en haar hervonden waardigheid.

We hangen op. Met mijn telefoon nog in mijn hand blijf ik even stilstaan op de Spuistraat om te bedenken dat dit het is waarvoor we het doen: de waardigheid van de hulpontvanger te behouden doordat wij nederig mogen zijn.

3 gedachten over “Brigitte dient de stad

Zeg iets terug op Vrijspraak

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s