Maike wil een hartig woordje spreken

Zo zout heb ik het nog nooit gegeten. Dat moet je met een korreltje zout nemen. Je moet niet op alle slakken zout leggen. Het zout in de pap verdienen. Je moet niet met het zout komen als het ei op is…

Die kleine witte korreltjes natriumchloride hebben onze taal verrijkt met smaakmakende gezegdes. Maar in de praktijk van het leven maakt zout ook veel verschil. Dat merk je aan het eten, maar bijvoorbeeld ook op straat als het ijskoud en spiegelglad is.

Maar genoeg over zout. Even jullie aandacht voor Maike Marks. Samen met haar man Ronald blogt zij op Marks & Marks Blogspot. Zij wil op Vrijspraak een hartig woordje met ons spreken in de vorm van een gastblog. Kort en krachtig, maar wel prikkelend. Wat betekent het om ‘het zout der aarde’ te zijn? Lees zelf maar. 

GASTBLOG MAIKE MARKS

HET ZOUT DER AARDE

In het liturgisch leesrooster zijn we aangekomen bij de Bergrede. Zijn we vorige week begonnen met de zaligsprekeningen, Dit weekend hebben we gelezen over ‘het zout der aarde en het licht van de wereld’ (Mt 5, 13-16). Tijdens de gezamenlijke koffie na afloop van de mis, praatte ik met een paar mede-parochianen over wat er bedoeld kon worden met de uitspraak van Jezus ‘als het zout zijn smaak (of kracht) verliest’. Is het überhaupt mogelijk, dat zout zijn smaak verliest, vroegen wij ons af? Daarover vond ik de volgende uitleg van de hand van de emeritus-predikant Jan Kronenberg. Hij schrijft het volgende:

Pas er intussen wel voor op, zegt Jezus, dat je ‘flauw’ wordt. Er is namelijk een mogelijkheid dat het zout zijn kracht verliest. Voor ons besef is het onmogelijk dat zout zoutloos kan worden. Maar het zout dat in Palestina gebruikt werd, kun je ook eigenlijk niet vergelijken met ons zout. Dat was namelijk niet zo zuiver als bij ons het keukenzout, maar daar zaten allerlei andere elementen in, waardoor de werking van het zout minder werd. Dan kon men het niet meer gebruiken. Het werd naar buiten gegooid en belandde, zoals zoveel afval in het Oosten, op straat en werd door de mensen platgelopen.

Kijk, dat verklaart al een hoop. Je kunt veel leren van de preken of homilies van predikanten en priesters. Zo heb ik dit weekend uit de homilie (onder meer) opgemaakt, dat zout indertijd zo kostbaar was, dat ermee betaald werd. Zo werd soldij in vroeger tijden in zouttabletten uitbetaald, en ook ons woord salaris is er van afgeleid. Zout is in het Latijns ‘sal’ en ‘salarium’ betekent zoutrantsoen.

Ook wees de priester erop, dat in Jezus’ tijd de Wet van de Joden het ‘zout’ en ook wel het ‘licht’ werd genoemd. Het was voor die tijd dus bijzonder en spraakmakend dat Jezus tegen zijn volgelingen zei: ‘Júllie zijn het zout der aarde. Júllie zijn het licht in de wereld’.

Zout. Het geeft smaak, het reinigt, het beschermt tegen bederf. Zout heeft een merkbare werking. Wij, als christenen, moeten zorgen dat we smaakmakers zijn, dat we verschil maken in de wereld.

Een gedachte over “Maike wil een hartig woordje spreken

  1. Mooi dat je die achtergrondinformatie erbij gevonden hebt (over zout in Israël). De Dode Zee maakt duidelijk dat we dat zout niet allemaal op één plek moeten bewaren. Als het niet verspreid wordt… werkt het niets uit.

Zeg iets terug op Vrijspraak

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s