Ineke voelt zich heel even oud…

Op haar eigen website stelt Ineke Evink zich voor: “Een brede interesse, een meeslepende schrijfstijl en altijd de drang de schop nog een stukje dieper in de grond te steken. Dat zijn mijn opvallendste eigenschappen.” Ineke heeft nog wel meer over zichzelf en haar schrijfwerk te melden, maar dat moet je maar even op haar website bekijken. Voor Vrijspraak schreef ze een gastblog die ze de titel ‘Spierpijn’ heeft meegegeven. Hmmm. Zou er misschien een verband bestaan met haar drang om dieper te scheppen en te spitten? Of was het inderdaad slechts een onwillig spiertje dat haar kortstondig het gevoel gaf dat ze – als bij toverslag – bejaard geworden was? Dat laatste zal het wel zijn. Mooi hoe zo’n pijnlijk begin van de dag tot empathische gedachten kan leiden. Een stukje dieper spitten, inderdaad. Lees zelf maar…

GASTBLOG INEKE EVINK

Spierpijn

Vanmorgen vroeg bij het opstaan gebeurde het. Knak. Iets in mijn nek had er even geen zin meer in. Een spiertje, weet ik, volstrekt ongevaarlijk maar mateloos irritant.

Als mij zulke dingen overkomen, weet ik altijd hoe ik me zal voelen als ik 80 jaar ben. Of 90, want de vrouwen in mijn familie worden oud. Ik zie mijzelf in gedachten achter de rollator schuifelen, langzaam met mijn sloffen aan voetje voor voetje over het kamerbrede tapijt. Gladde vloeren zijn dan levensgevaarlijk geworden. Over de paar meter van opsta-stoel naar keukentje doe ik een minuut of vijf, om dan waarschijnlijk te ontdekken dat ik iets essentieels vergeten ben. Weer terug. Voor de tweede keer in de keuken aangeland, ben ik vergeten wat ik wilde. Weer terug. Het heeft voordelen want je bent de hele dag bezig.

In het vervolg heb ik geduld met oude mensen met hun trage tempo.

Naar de winkel gaan wordt een wereldreis, als ik dan nog durf… Met mijn trolley ga ik in slakkengang over het winkelpad, de producten die te hoog of te laag liggen zie ik niet meer, of ik kan er niet meer bij. Dan ben je duur uit, weet ik, en dat is een nieuwe reden om me zorgen te maken over totaal in het ongerede geraakte pensioenen.
Als ik eindelijk bij de kassa ben aangekomen, leg ik tergend langzaam mijn boodschappen op de band. Daarna kan ik mijn portemonnee niet vinden, kan ik niet onmiddellijk op de pincode komen en kijk ik hulpeloos in het vermoeide gezicht van een 60 jaar jongere vrouw.

In het vervolg heb ik geduld met oude mensen met hun trage tempo. Ik mopper niet meer inwendig want ik weet wat het is om oud te zijn. Dat wil zeggen, een dag of drie. Overmorgen is de pijn ook zonder pijnstillers weg en dan heb ik nog een dag om aan mijn goede voornemen te denken.

Daarna slaan mijn slechte geheugen en trappelend ongeduld onverbiddelijk toe. Zolang ik nog steeds met mijn linkervoet de deur kan opendoen, nog steeds mijn handen plat op de vloer krijg als ik voorover buig, nog steeds met een gloeiende rotvaart door het verkeer vlieg, kan mij niets gebeuren.
En oude mensen moeten niet zo zeuren…
Tot mijn nekspieren het tijd vinden mij aan mijn sterfelijkheid te herinneren. En aan oude mensen.

Het weblog van Ineke Evink vind je hier

Klik op de foto voor grotere weergave.


Zeg iets terug op Vrijspraak

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s