Buiten komen we elkaar vanzelf tegen…

In de vorige blogposts heb ik wat indrukken onder woorden gebracht. Ik heb het over de persoonlijke verwerking van mijn deelname aan de retraite Wij kiezen voor eenheid. Zoals wel vaker: ik heb weer eens veel te veel tekst. Hopelijk blijven er hier genoeg mensen over die mijn mededeelzaamheid waarderen. 😉 Zelf voel ik de drang om door te geven wat ik meemaak, dat is het hele idee van dit blog. Ik kan hier vrijuit spreken en ook uiting geven aan mijn creatieve kanten. Anderen kunnen mijn gedachten dan bijvallen, aanvullen of weerspreken. Interactie is zo mooi! En inderdaad: echte ontmoetingen zijn nóg veel mooier!

VROUWEN EN JONGEREN

Er zijn nog zeker twee dingen die ik hier naar voren wil brengen – bij wijze van nabeschouwing. Het eerste: het viel me op dat de aanwezigen overwegend als middelbare, oudere heren kunnen worden aangeduid. Daar reken ik mezelf ook toe. Heel vreemd is dat niet, want kerkelijk Nederland wordt gedomineerd door oudere mannen. Dat wil niet zeggen dat deze wijze heren niet open staan voor verandering en toenadering  – de mensen die ik ontmoet heb zijn juist allemaal heel vriendelijk, benaderbaar en open. En gelukkig waren er ook een aantal vrouwen en jongeren aanwezig! Als de mannen in hun goede bedoelingen bleven steken, werd er soms hoopvol (of was het wanhopig?) naar die vrouwen en jongeren gekeken en geluisterd. Zelf denk ik dat het proces van toenadering en herstel erg geholpen zal zijn door er nadrukkelijk meer vrouwen en jongeren bij te betrekken.

SAMEN NAAR BUITEN

Een tweede observatie. Deze bijeenkomst draaide om verlangen naar eenheid en werken aan herstel. Dat is heel mooi. Soms dwaalden de gedachten en gesprekken af naar missionair activisme.  Als missionair werk ter sprake kwam, dan hoorde ik ook vaak iemand het gesprek terugleiden naar het hoofdonderwerp: kerkelijke eenheid. Een jonge vertegenwoordiger van de migrantenkerken meldde nog dat deze zaken niet los verkrijgbaar zijn, ik vrees echter dat zijn punt een beetje verloren ging. Maar ik zie hier een belangrijke sleutel. Buiten de kerkmuren komen we elkaar vanzelf tegen als we zij aan zij gaan doen wat de Heer ons heeft opgedragen: Trek erop uit en maak discipelen!

GEPASSIONEERDE ZENDELINGE

Jezus hield kinderen, vrouwen en jongeren niet op een afstand. Hij trok hen aan en gaf hen respect en aandacht. Dat was opmerkelijk, zeker in die tijd en omgeving. Jezus was jong (menselijk gesproken) en zijn vrienden zullen leeftijdgenoten geweest zijn. Rondom deze vriendengroep zie je veel vrouwen een prominente rol vervullen -ook als zij dit zorgend en dienend doen, dat is niet in strijd met elkaar. De Samaritaanse vrouw bij de put van Jakob voert een diepzinnig, theologisch gesprek met de Heer. Jezus ziet haar staan, respecteert haar volledig en onthult haar zelfs dat hij de langverwachte Messias is. Ongehoord! Deze vrouw trekt vervolgens – met achterlating van haar waterkruik – naar haar eigen volk om als een ware evangeliste het goede nieuws te verspreiden. Daar moeten we eens goed over nadenken. De mannen rond Jezus waren verbijsterd, alleen al vanwege het feit dat Jezus stond te praten met een Samaritaanse vrouw… Maar wat een gepassioneerde zendelinge had Jezus in korte tijd van haar gemaakt!

VERSCHILLEN VALLEN WEG

De weerstanden worden overwonnen als wij als gelovigen zij-aan-zij naar buiten trekken. Binnen vinden de discussies plaats, buiten de spannende ontmoetingen. Buiten de kerkmuren valt ook op dat de verschillen tussen gelovigen in praktijk helemaal niet zo essentieel zijn. Het verschil met mensen die zonder God proberen te leven blijkt veel groter. Deze beweging, missionair, naar buiten gericht, zou wel eens heel veel kunnen gaan bijdragen aan herstel van kerkelijke eenheid.  Iemand merkte tijdens de retraite op dat op het zendingsveld de kerkelijke achtergrond niet zo van belang is. Je staat als missionaire werkers immers als arbeiders in de oogst en elke hand is dan zeer welkom.

EEN NIEUW GEBOD

Dit zijn mijn gedachten. Verbreed en verjong de beweging, durf plaats te maken voor vrouwen en jongeren. Ga niet oeverloos met elkaar in gesprek, maar steek samen praktisch de handen uit de mouwen. Missionair werk is evenmin een kwestie van praten, praten, praten. De uitdaging is om in eenheid te gaan en te doen. Deze instructie gaf onze Heer ons mee:

Ik geef jullie een nieuw gebod: heb elkaar lief. Zoals ik jullie heb liefgehad, zo moeten jullie elkaar liefhebben. Aan jullie liefde voor elkaar zal iedereen zien dat jullie mijn leerlingen zijn. Johannes 13:34,35

Door de Wereld (EO) heeft aandacht besteed aan de retraite. In dezelfde uitzending waarin het bezoek van Monique Samuël aan Egypte aandacht kreeg (zeker het bekijken waard!), is ook een impressie te zien van de retraite te Helvoirt. Ik ben driemaal kort in beeld – steeds zwijgend. Dat is op zich al zeer opmerkelijk te noemen.

3 gedachten over “Buiten komen we elkaar vanzelf tegen…

  1. Bij de foto:

    De zoom van zijn mantel vulde meer
    dan ik kon bevatten
    Zijn aanwezigheid zo dichtbij maar
    toch ontastbaar toen
    Een woning dacht ik hem te maken
    en hij kwam en sprak zichzelf
    gaf mij de kromme recht te doen
    aarde alleen nog voor onze voeten
    de hemel slechts te zoeken in
    woorden die ik op oude papieren vond
    En Jezus luisterde zijn vaders liefde
    meer dan ik ooit kon bevatten
    zette voet op zijn en onze grond

Zeg iets terug op Vrijspraak

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s