I don’t think God is very interested in me, Father


Gisteren stond ik al vroeg in de winkel om mijn exemplaar van The American te bemachtigen met gratis Volkskrant! (Of was het andersom?) Omdat iedereen nog lekker lag te slapen in huize Abspoel, heb ik direct maar de film van Anton Corbijn bekeken. Prachtige beelden, mooie mensen, interessant tot het eind. Ik hoorde dat mensen de film ‘langzaam’ vinden, maar dat bevalt mij juist wel. Het is een soort Amerikaans-Nederlandse James Bond film, maar dan met meer smaak en stijl. Als je mijn mening over de film wilt weten, lees rustig verder. Ik zal geen plot verraden, alleen maar wat algemene dingen schrijven.

De dialoog met de priester spreekt het meest tot mijn verbeelding (als we voor het gemak andere dampende, zinnenprikkelende scènes even buiten beschouwing laten). George Clooney is een ploert. Oeps. Nee, niet hij, maar de man die hij speelt. Ook als je in de loop van het verhaal sympathie voor hem houdt, hij is een niets en niemand ontziende moordenaar.

De priester – een sympathiek, vaderlijk figuur – is ook maar een mens. Hij heeft precies door wat voor vlees hij in de kuip heeft. Ik zou je willen vragen om de dialoog tussen de hoofdpersoon (Jack/Edward – zeg maar George) en deze priester eens goed te bekijken en te overdenken. Leuk om er daarna hier over in gesprek te gaan. Veel kijkplezier, het is een prachtig gemaakte film!

8 gedachten over “I don’t think God is very interested in me, Father

  1. NB: spoiler-alert!

    Ha Paul,

    twee zielen een gedachte, of zouden er nog een half miljoen zijn geweest die die gedachte hadden? ook ik heb de volkskrant zaterdag gekocht (normaliter doe ik dat alleen als ik een andere baan zoek). ik had de film al eens in de bioscoop gezien en vond het de moeite waard om er vroeg voor uit mijn bed te komen…

    ik geloof dat veel bioscoopbezoekers wat teleurgesteld waren, waarschijnlijk door valse verwachtingen geschapen door de snel gemonteerde trailer. de film bleek echter geen hersenloze actiethriller maar een intelligent en op zijn Corbijns prachtig verfilmd verhaal, met en passant nog wat zaken om over na te denken, zoals jij hierboven al aanhaalt.

    De hoofdpersoon en het hoertje zijn twee soulmates, beiden gebonden aan hun duistere lot. als ze het geloof (in een andere betere manier van leven) toelaten begint een mooie romance die helaas gedoemd is te mislukken. Een mooi literair thema, waar de hoofdpersonages zich proberen te ontworstelen aan hun lot, maar in het zicht van de haven toch nog alles kwijt raken. Natuurlijk mag je, zoals een goed einde betaamd, zelf nog wat fantaseren over een goede afloop, maar ik zou er maar niet teveel hoop op stellen, volgens de traditie moet hij nl. sterven net voor hij zijn bestemming bereikt. hij is gedoemd, het geluk is niet voor hem…

    prachtige film!

    overigens, ken je ook Corbijn’s eerste film, Control, over het leven van Ian Curtis, de zanger van Joy Division? Is ook erg mooi, maar ja ik ben dan ook fan van Joy Division…

    1. Ik ken die eerste film niet… De fotografische benadering van Corbijn spreekt mij als liefhebber van mooie beelden natuurlijk erg aan. Ik vond echt heel veel ‘shots’ prachtig. Ook zogenaamd ‘eenvoudige’ scènes – denk aan de ruimte waar de hoofdpersoon aan zijn wapen werkt – zijn met veel smaak en oog voor detail vastgelegd. En de diepere laag van de film geeft echt te denken: de totale genadeloze leegheid van het bestaan tegenover de wijsheid van de oude priester.
      Zelf vind ik het wel vreemd hoe je sympathie houdt voor de hoofdpersoon terwijl hij toch een genadeloze moordenaar is. Misschien relativeren we dat gemakkelijk met ‘het is maar een film’ en ook: ‘het is die aardige George Clooney”. Overigens vond ik dat Clooney zijn personage wel heel geloofwaardig maakt. Een heel goede acteur, dat is wel duidelijk. En het Engels van de Nederlandse Thekla Reuten mag er ook zijn. Geen Nederlandse vrouw die een rolletje heeft gekregen als ‘buitenlandse’, maar ook een echt karakter dat overeind blijft naast en tegenover Clooney.

  2. De traagheid en de kleuren maakten deze film schoner dan slechts de dampende hoogtepunten. Goede film, toen bekeken op iPad, geluid door draadloze speakers, goed laat in een lege woonkamer met een glaasje Cointreau. Dat moet ik nog eens doen.

  3. @Honeybadger ik vind dit een film voor volwassenen. Dochter van bijna 17 mocht wel kijken maar vond er niets aan. Mijn vrouw vond het ook een te trage film. Smaken verschillen.

  4. Een roepende in de woestijn dan maar.
    In de meeste media had deze film bepaalt géén goede recensie en hij is in Amerika ook flink geflopt. De stom genoeg te veel gemaakte DVD’s namen w.s. te veel kostbare archiefruimte in en moesten daarom gratis gedropped bij Jan publiek.

    Wat vond ik er zelf van?
    Nou, ik ben niet weggelopen uit de zaal. Dat heb ik maar één of twee keer gedaan in mijn leven. Maar het begin van de film is al zo naar en hard, dat het meteen duidelijk wordt dat het verderop niet veel beter zal gaan. Nu wil ik niet flauw moraliseren, maar een medogenloze moordenaar, die schaamteloos hoertjes neukt, niet alleen voor zijn gerief, maar ze vervolgens uit de weg ruimt, dan wel vrolijk een romantische relatie mee begint, zo het het heerschap belieft, is natuurijk te bruin voor woorden.

    The killer in control. Waar is het geweten en de wroeging. Geen spatje normale psychologie in deze film, terwijl de insteek wel serieus lijkt. En dat vind ik dus het foute. Ze komen er niet mee weg, maar dat is eerder bad luck dan een bevredigende beloning voor begane misdaden. Er is weinig TRAFFIK in de film, maar de sfeer en mentaliteit zijn beslist niet TERRIFIC. Die kwaificatie heeft niet zozeer met smaak te maken, alswel met goede zeden en gezond verstand.
    De film is te serieus en te weinig cartoonesk, om er nuchter over te kunnen spreken in de zin van aangenaam kijkplezier. De laatste moord is te doordacht en sluw om te kunnen verglijken met het open zwaard en het overdreven geweld in eem film als Kill Bill. Maar goed, genoeg for now. Voor de rest vind ik George Cloony een leuke vent en een goede acteur. Maar daarmee is het kwaad van deze film nog niet gesanctioneerd.

  5. Ieder z’n mening. Deze film biedt geen moraliserend verhaal en in veel opzichten worden nergens doekjes om gewonden. Ik ben helemaal geen liefhebber van harde, gewelddadige films. Hier worden de rauwheid en de leegheid getoond van mensen die hun geweten hebben dichtgeschroeid. De killer heeft zijn gevoel uitgeschakeld, zoals een prostitue ook ‘professioneel moet blijven’. Maar het gevoel laat zich niet verdringen en ik vind het opmerkelijk dat jij ook zo heftig reageert. Juist het fragment met de priester is een sleutel-scene in deze film. En de prostitue blijkt ook maar een mens van vlees en bloed te zijn – zij kan de liefde ook niet buiten de deur sluiten.
    De film roept veel reacties en vragen op, maar ik ben oprecht verbaasd over jouw negatieve oordeel. En op recensies ga ik sowieso niet af, ik vorm mijn eigen mening. Als liefhebber van mooie beelden heb ik niet te klagen over deze film, Corbijn is en blijft een meester, met foto- of filmcamera.

  6. Ik kan me niet meer goed herinneren wat ik precies voelde toen ik de film zag. Ik was er gewoon niet lyrisch over. Maar nu voel ik een soort van zachte internetdwang om deze film mooi en goed te vinden. Daar ageer ik vooral tegen, niet eens zozeer tegen de film zelf denk ik. Hoewel, het dichtsnoeren van het geweten geeft meer diepgang in jouw benadering. Je gaat nu toch niet kritisch worden hè?
    Dat hele verondersteld Italiaanse gedoe met zo’n sullige dorpspriester sprak mij echt niet aan. Waarom ging mijnheer pastoor niet direct naar de politie? Oh, ambtsgeheim natuurlijk. Het engelengeduld waarmee de moordenaar vakkundig zelf zijn eigen geweer en patronen maakte, vond ik ook al niet geloofwaardig. En er zat veel herhaling in de film. Steeds weer dat zelfde stomme landweggetje inslaan. En dan die andere moordenares. Raar mens. Zo’n walgelijk einde gun je je ergste vijanden niet eens. En wat mij niet het meest, maar wel irriteerde, was dat ik geen hout begreep van hoe de moordenaar dat geweer ombouwde, maar ik zag het mijlenver aankomen. Met die puzzel en paradox verliet ik de zaal en beëindig ik hier mijn felle filmrecensie. Volgende keer doe ik weer poeslief. 🙂

Zeg iets terug op Vrijspraak

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s