De Barmhartige Nigeriaan… Gastblog Marleen Verhulst

Marleen Verhulst heeft op Vrijspraak recent een gastblog geschreven over haar bezoek aan Kenia. Hieronder een vervolg op haar verhaal- kijk ook op haar eigen blog voor meer foto’s en een nadere kennismaking!

Van één tot drie stond de wekelijkse bijeenkomst met de straatvrouwen gepland, in een nabijgelegen kerk waarvan Esther en JanJaap van Stichting AltijdGenoeg de zaal mochten gebruiken. Pastor Bernard zou spreken over de barmhartige Samaritaan. Een half uur na opening sloften drie vrouwen binnen, met hun kinderen, en daarna duurde het nog een hele tijd voordat meer vrouwen zich erbij voegden. Om kwart over twee zouden we dan maar beginnen. Stiptheid is natuurlijk het laatste wat je kan verwachten van mensen die op straat leven.

Nigeriaanse werkgever
Er was een meisje bij voor wie JanJaap en Bernard hadden bemiddeld voor een baantje, en ze vroegen haar of ze al was langsgegaan voor een gesprek. Nee dus, want ze bleek vervolgens heel veel schroom te hebben om woorden in daden om te zetten. Je zou denken dat iemand een gat in de lucht zou springen voor zo’n kans, maar wat haar betreft kleefden er allerlei nadelen aan deze job offer. Onder andere het feit dat ze voor een Nigeriaan zou moeten werken, vond ze nogal onoverkomelijk. JanJaap en Bernard probeerden haar inzicht te geven in de mogelijkheden die zo’n eerste baantje haar zouden bieden, zoals zelfstandigheid, eten en onderdak kunnen regelen, enz. En dat dit ook gewoon een opstapje kon zijn naar iets beters, maar dan kon ze ten minste werkervaring opdoen. Kortom, allerlei voor de hand liggende argumenten waarvoor zij, vanuit haar situatie, het overzicht miste.
Bernard heette iedereen hartelijk welkom, nieuwelingen (waaronder ikzelf) werden begroet en voorgesteld, en we begonnen met een lied. Eén vrouw nam zelf de leiding, zong een regel onder begeleiding van klappen-op-de-maat, en de rest zong het na, als een soort vraag-en-antwoord-lied. Ik kon niet vaststellen of dat een bestaand lied was of een ter plekke verzonnen tekst, maar het kwam er heel natuurlijk en swingend uit.

Barmhartige Samaritaan
Het verhaal van de barmhartige Samaritaan, dat Bernard vertelde terwijl allerlei kinderen bij hem kwamen voor een aanraking en aandacht, bleek op navraag niemand te kennen, dus Bernard vertelde het met veel dynamiek en vuur. Als je het al heel vaak gehoord en gelezen hebt, dan maakt het dus niet uit in welke taal iemand het vertelt, want zelfs in het Swahili kon ik het prima volgen.
Van JanJaap kwam een eigentijdse versie van het verhaal: stel, als jij nou in elkaar geslagen langs de kant van de weg ligt, en iemand uit je stam komt langs, of een Keniaan, en allebei lopen ze gewoon door zonder te helpen. Maar dan komt er… een Nigeriaan langs! En nota bene híj helpt je om bij een ziekenhuis te komen, om alle kosten te vergoeden. Wie is dan je naaste?
Die vraag was snel geantwoord en XXX moest natuurlijk heel hard lachen. De boodschap was overgekomen.

En nu de dagelijkse toepassing
Vervolgens kwam de vraag: wie is onlangs nog een barmhartige Samaritaan voor jou geweest? Meteen stond er een vrouw op, dezelfde die initiatief nam bij het zingen, en zei: “Ik sta hier vandaag voor jullie, om te vertellen hoe JanJaap…” Enz. Heel gedragen begon ze te vertellen over geweldige dingen die JanJaap, dan wel Esther dan wel Bernard voor haar hadden gedaan. “Eh, wacht even”, onderbrak JanJaap haar, en nog een paar anderen die op dezelfde manier van wal wilden steken. “Je mag niet een van ons noemen!”
Schoorvoetend kwamen er toch meer en meer voorbeelden boven water waarin iemand iets voor de ander had gedaan. Ook op de vraag of jijzelf laatst nog een Samaritaan voor een ander was geweest, kwamen ook allerlei voorbeelden (“Ik ben laatst met haar meegegaan naar het ziekenhuis”; dat soort voorvallen).
Met een opdracht, om komende week je naaste te dienen (je naaste is dus niet alleen je beste vriend, maar juist ook degene naar wie je liever geen vinger uitsteekt), sloten we de overdenking af, en was het tijd voor eten uitdelen. Vandaag zou iedereen patat krijgen, maar een aantal vrouwen had behoefte aan ander eten, wat ze luid en duidelijk te kennen gaven. Soms is Bernard zo lankmoedig om verzoeken in te willigen, maar aangezien dat de verdeeldheid dan alleen groter maakt, doet hij dat zelden. Dankbaar als ze zijn voor een gratis uitgedeelde maaltijd, ook al is het patat – zulke momenten biedt hen de unieke mogelijkheid om eens eisen te stellen. In hun dagelijkse leven moeten ze zich voortdurend gelaten neerleggen bij de situatie.

Na geestelijke voeding…
Terwijl JanJaap bij de vrouwen bleef, liep ik samen met Bernard naar de snackbar waar we keurig 15 apart verpakte porties kregen, met zakjes ketchup erbij en een zakje zout.
De vrouwen waren inmiddels op de binnenplaats gaan zitten, en zodra wij terugkwamen met eten en melk, nam een van hen het voortouw om het Onze Vader te bidden, en toen deelden we uit, en grote hoeveelheden zout werden over de frieten gestrooid. Sommigen stopten hun portie in een tasje en sloften weg.
Om later op te eten.

Website Marleen Verhulst Grafisch Ontwerp
Blog Marleen Verhulst op Tumblr

Zeg iets terug op Vrijspraak

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s