Vieze handjes, prachtige kindjes – Ethiopië dag 2

Wat staat je te wachten als je in een ontwikkelingsland een sponsorproject van Compassion bezoekt? Ik had er wel een voorstelling van maar eigenlijk kun je je niet voorbereiden op wat je allemaal te zien, te horen en te ruiken krijgt.

Na het ontbijt gingen we vroeg met twee busjes naar een school van de Lutherse kerk in Addis Abeba. Gisteravond deden we vanaf het vliegveld in het donker onze eersre indrukken van deze miljoenenstad op. Een bont geheel van auto’s en voetgangers, een beetje zoals ik me dat bij India voorstel. Onderweg vielen de blauwe Lada taxis en de prostituees me het meest op. In het korte ritje naar het Leopol hotel was al te zien dat dit een land vol contrasten is. Dat werd bij daglicht vandaag alleen maar bevestigd.

Langs de weg zag ik heel veel mensen. Sommige mannen liggen lusteloos (of laveloos?) op de grond, soms gewoon in de middenberm. Er lijken geen verkeersregels te zijn. Overal heerst zo te zien het recht van de sterkste.

Andere mensen gaan opvallend mooi en kleurrijk door het leven. Je ziet jonge vrouwen met gratie en schoonheid voorbij lopen. Ze zouden in het straatbeeld van een Europese stad niet misstaan en ook daar bekijks hebben. Maar je ziet veel meer mensen zitten bij wat bij elkaar gescharrelde zooi. Iedereen wil iets verkopen. Sommige kraampjes (heel veel golfplaten!) zien er nog kleurrijk uit en dragen met trots een naam als “Coffee House Excellent” – maar het is in feite vrijwel allemaal even armzalig – op een enkele winkel of restaurant na.

De mensen die als vuil aan de kant liggen lijken volledig opgegeven. En hoe positief ik ook in het leven sta, menselijk gesproken zie ik ook geen kansen meer voor hen. Het is diep triest en mensonterend.

Maar ik was al begonnen over de school. We werden de poort binnengelaten en opgewacht door zingende kinderen. Ze deden allemaal hun best om zo hard mogelijk te zingen.

We liepen tussen de kinderen door en kregen heel veel smoezelige handjes. Dat was het moment waarop ik me realiseerde dat ik m’n desinfecterende handcrème in het hotel had gelaten. Maar wat zou het. De handjes zaten vast aan kleine lijfjes en op die lijfjes mooie koppies met verwachtingsvolle ogen. Het leek wel wat op de ontvangst van de koninklijke familie, of de intocht van de Goedheiligman. Je voelt je op zo’n moment wel opgelaten. Weldoorvoede, blanke mannen en vrouwen met smartphones en camera’s. Op een plek waar geen enkele luxe te vinden is.

We luisterden naar het verhaal van de schoolleider in een piepklein kantoortje waar slechts het hoogst noodzakelijke aanwezig was. Maar uit de toelichting bleek dat deze man precies wist waar hij mee bezig is: het systematisch bestrijden en overwinnen van armoede door liefde, zorg en aandacht te geven aan kleine kinderen. Het planbord hing vol met schema’s, cijfermatige informatie en criteria. De mappen van elk kind worden met zorg bijgehouden. Onderwijs, medische zorg en voedsel – de kerk en de school spelen een onmisbare rol in dit deel van de stad. En: de kinderen zijn veilig, goed gevoed en blij. Al gauw drongen zij om ons heen, wilden zij op de foto (en op het schermpje kijken!) en betrokken zij ons bij hun spel.

Rondom het speelveld waren kleine klaslokaaltjes ingericht. Uiterst sober, maar de kids krijgen onderwijs en doen zichtbaar hun best om te leren.

We werden hartelijk en gastvrij onthaald. Brood, popcorn, geroosterd graan en zoete koffie in kleine kopjes. Ook de kinderen, die in kleurrijke, maar vaak versleten en ongewassen kleren lopen, proberen je iets te geven. Een klein meisje gaf me een verwelkte roos die al gauw alle blaadjes verloor. Een ander klein meisje stopte een (vies) handje met geroosterd graan in mijn hand.

Twee meisjes, Hayat en Hajera, hebben in korte tijd mijn vaderhart gestolen. Ze gaven me een hand en bleven in mijn buurt. Prachtige, blije meisjes die hoognodig in bad moeten en toe zijn aan schone, nieuwe kleren. Ik kan mijn dochters bijna alles geven, maar deze kleine grietjes hebben vrijwel niets. En toch stralen ze blijdschap en hoop uit.

Er is veel meer te vertellen over vandaag, ik ben nog niet op de helft. Het was al met al bijzonder indrukwekkend en – als ik eerlijk ben – levensveranderend. Ik kan nooit meer ontevreden zijn over wat mij gegeven is. Ik kan straks nog steeds met liefde, trots en dankbaarheid naar mijn twee mooie dochters kijken, maar in hun schaduw zie ik dan ook Hayat en Hajera lopen.

Morgen meer.

Een gedachte over “Vieze handjes, prachtige kindjes – Ethiopië dag 2

  1. In enkele regels gevangen wat ‘chaos en armoede’ met je doet. Observeren. Absorberen. Tot in je hart geraakt.
    Schrijnend wordt zo het contrast met onze welvaart, ons altijd maar meer en nieuwer willen. Onze ontevredenheid, mopperigheid. Onze superonafhankelijkheid, waardoor God buiten beeld raakt.
    Zoals de meneer het zei, waar je het in één van de video’s over hebt ‘misschien hebben jullie wel een groter probleem dan wij …!’

Zeg iets terug op Vrijspraak

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s