Zomaar een meisje


Gisteren heb ik het eerst maar eens in de vorm van een gedicht geprobeerd. Afgelopen zaterdag liet ik de foto’s op m’n laptop zien en kreeg ik het bij het terugzien en toelichten van deze beelden te kwaad. Een week lang ellende en armoede – dat kan ik niet zomaar van me afschudden. En dat wist ik, ik heb me er doelbewust aan blootgesteld.

Troost in herkenning

Hoe stel je je in op het zien van grootschalig leed? Waarom zou je jezelf  zo laten raken? Allereerst omdat het me gevraagd was. Al een paar jaar geleden heb ik mezelf voorgenomen om open te staan voor nieuwe uitdagingen. Ik zeg niet gelijk op alles ja, maar evenmin wil ik ‘nee’ als default instelling gebruiken. En bij alle sensitiviteit die bij mijn persoon hoort, heb ik ook een sterke kant: ik kan mijn gevoelens uiten (zonder me ervoor te schamen) en ik heb expressiemogelijkheden. Woorden en beelden. Het werkt therapeutisch, maar het geeft me ook een zekere voldoening omdat ik ervaringen kan delen. Het is nu niet alleen meer mijn ervaring. Evenzeer is het de ervaring van reisgenoten (die andere manieren zullen hebben om indrukken te verwerken) en de ervaring van bloglezers die meeleven, reageren en soms ook dezelfde cultuurschok hebben meegemaakt. Er schuilt een zekere troost in herkenning.

Compassion wil het ook niet

Waarom hebben we ons extra druk gemaakt om dit (voorlopig) naamloze meisje? Omdat ze ons – twee vaders in het bijzonder – niet losliet. Schielijks kwam ze achter me lopen – buiten het terrein van de school die we bezochten. Ik kan niet zien welk kind er wel of niet bij het Compassionproject hoort en dat onderscheid wil ik ook helemaal niet maken. Compassion wil het ook niet, maar zij moeten wel. “Er is al te weinig geld voor de kinderen die wij onder onze hoede hebben genomen”, zei onze reisleider bedachtzaam toen wij vertelden dat we iets extra’s voor dit meisje wilden doen.

Salaam

Ik had me omgedraaid en haar een beetje aandacht gegeven. Salaam – de vredegroet die ik aan veel kinderen heb meegegeven. Gewoonlijk zit ik niet om woorden verlegen, maar in deze omgeving had ik alleen de taal van gevoel en beeld. Mijn camera, mijn extra ooggetuige, was mijn ontwapenende wapen. Iemand wilde weten of ik me niet ongemakkelijk voelde met zo’n kanon met telelens. Ja, dat voelt soms raar – zeker in een omgeving waarin je er al gauw als ramptoerist uitziet. Maar de mensen wisten waarom en waarvoor we kwamen. Ik heb honderden mensen gezien en daarbij maar twee keer meegemaakt dat iemand aangaf niet op de foto te willen (in één geval een voorbijgangster die eerder in mijn beeld liep dan dat ik haar zo graag wilde vastleggen). Veel mensen hebben geposeerd – de kinderen zelfs heel gretig – en diverse keren ben ik nadrukkelijk uitgenodigd om foto’s te maken. Zelfs in de kerk.

Schoonheid is een kostbaar bezit

Het zijn tienermeisjes en jonge vrouwen die het zichtbaar leuk vinden om gefotografeerd te worden. Hun schoonheid is een kostbaar bezit en het maakt hen zowel sterk als kwetsbaar. Soms ving ik dat tegelijkertijd in één foto: een meisje dat uitdagend kijkt, soms zelfs met de camera flirt, samen met een meisje dat duidelijk moet wennen aan het idee dat iemand haar aandacht geeft.

Dit meisje bleef uit beeld. Ze liep achter me en schoof een paar bloemetjes in mijn handen. Ik draaide me om en gaf aan dat ik een foto van haar wilde maken. Ze poseerde mooi en waardeerde de aandacht. Het duurde maar even, want al gauw waren er andere kinderen – veel jongetjes – die haar opzij duwden omdat zij ook op de foto wilden. En na elke klik willen ze gewoonlijk op het schermpje kijken om te zien of ze er goed op staan. Dat is het enige beeld dat zij zullen zien, foto’s op papier of een computerscherm zullen hen meestal niet bereiken (overigens ben ik van plan om mijn foto’s wel via Compassion naar de projecten te zenden).

Van een reisgenoot hoorde ik dat dit meisje in de verdrukking kwam. Ik maakte nog foto’s toen ze steeds verder naar achteren werd gedrongen en zoomde bewust op haar in. Je ziet haar ogen in de foto waarmee ik deze blogpost heb geopend. Veel woorden heb ik niet nodig.

She’s not in the project

Na vertrek vroeg ik de projectleider of hij alle kinderen bij name kende. Ja – was het antwoord. Dus als ik een foto laat zien, dan weet u welk kind het is? Opnieuw een bevestiging. Ik zocht de foto’s van dit meisje op en kreeg voor de tweede keer die dag te horen: “She’s not in the project”. Pas toen begreep ik dat het meisje niet alleen door haar leeftijdsgenoten buitengesloten werd.

Moet ik het Compassion kwalijk nemen? Natuurlijk niet. Wordt vandaag allemaal massaal sponsor en zij kunnen nog veel meer kinderen helpen. Nu kiezen zij strategisch, met oog voor de jongste kinderen die nog niet al te getraumatiseerd zijn en waarbij veel te bereiken is door onderwijs, medische zorg, liefde en aandacht. Ik heb gezien dat dit een verstandige aanpak is en dat het een uitwerking heeft op het hele gezin (vaak kinderen met een moeder en/of een oma – de vader is meestal uit beeld).

Niet als bankbiljetten

We konden dit meisje niet uit ons hoofd zetten. Zomaar een meisje – er waren er veel en veel meer. Maar dit meisje had ons hart gestolen. Een mooie roos die ons geprikt had. En op de laatste dag kregen we toestemming. We mochten op een geordende manier wat geld geven (voor ons een klein bedrag, voor dit meisje maakt het een groot verschil) en dat zou gegarandeerd bij dit kind terechtkomen. Niet als bankbiljetten, maar op een heel praktische manier. Denk aan kleren of andere benodigdheden. En wij krijgen foto’s en een verslag – dat is ons beloofd.

Ik weet niet hoe het verder gaat, maar ik ben bijzonder ongelovig als het om toevalligheden gaat. Je schrijft over rozen uit Ethiopië en loopt een paar maanden later in dat land tussen deze prachtige kinderen die rozen en andere bloemen aan je geven. Ik moet iets terug doen. Met deze woorden, met deze beelden. En jij – bloglezer – je kunt niet achter blijven. Ik heb je medeplichtig gemaakt. Niet dat je schuldig bent, maar je bent niet langer onwetend. En je kunt iets doen. Je weet zelf wel wat.

6 gedachten over “Zomaar een meisje

  1. Wat een bijzonder verhaal Paul! Niets is zomaar in dit geval!
    Wat zal jij anders in het leven staan na deze reis! Wat een indrukken!

    Dank voor het delen!

    Lieve groet
    Alma

  2. … maar dit verwennen doet dan wel pijn….

    Niet zomaar
    .
    Niet zomaar een meisje
    maar jij
    ogen die de wereld worden
    blik van terzij geschoven zijn
    Niet zomaar wat foto’s
    maar wij
    blauwdrukken strijd voor zelf
    in jouw ogen willen zijn
    Niet zo maar salaam
    maar hij
    wat ik heb kan ik slechts geven
    ontvangen om voor jou
    een ziener te zijn

  3. Prachtig geschreven Paul en zo waar… die mooie rozen, zo kwetsbaar en al kapot gemaakt voordat ze überhaupt tot bloei zijn gekomen. Wat me raakt is dat jij haar zág. Misschien ben jij wel de enige in haar leven die haar heeft gezien en is dit hetgeen Jezus ons als voorbeeld liet zien: laat je ogen openen en zíe mensen. Kijk om je heen en betoon hen de liefde. Je kunt misschien niet veel doen voor dit naamloze meisje. Maar voor God heeft ze een naam! En ze is kostbaar en waardevol, een prachtige roos die je het gunt om tot bloei te komen. Jij hebt haar gezien… Paul, je hebt haar goud gegeven!

    Liefs Carianne

Zeg iets terug op Vrijspraak

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s