Waarom hebben mannen tepels?

Ja, laat ik ook eens een gekke vraag stellen. Persoonlijk vind ik het een leuke kwestie om in de groep te gooien als er een paar mensen aan het woord zijn die een groot geloof hebben in het onderscheid tussen mannen en vrouwen. Nu moet ik direct melden dat ik weinig verstand heb van biologie en dat ik dus maar beter niet mijn mening kan geven over het verschil tussen X en Y geslachtschromosomen. Ik ben enthousiast monogaam hetero, maar ik ben niet in alle opzichten een ‘mannen man’. Ik meen te weten dat mannelijke en vrouwelijke eigenschappen (zo je dat onderscheid al kunt maken) verdeeld zijn over beide geslachten en na 49 jaar rondlopen op deze aardbol kan ik ook uit eigen waarneming melden dat er allerlei variaties zijn in het spectrum van mannelijke man tot vrouwelijke vrouw. Ik ken zorgzame, extraverte mannen en stoere, introverte vrouwen.

ANDERS IS OOK GEWOON

Waarom is dit überhaupt een issue? Omdat je in dit leven in de knel kunt komen als je niet bij een heersende meerderheid hoort. In dat geval heb je namelijk ‘een afwijking’ of – nog erger – je bent een afwijking. Lekker is dat. In feite is het juist interessant als je afwijkend bent, niet tot het grijze midden behoort, op een of andere manier kleurrijker en anders bent dan de anderen. Maar je wordt er niet voor beloond. Vraag het de kinderen die niet aan de gemiddelde normen voldoen – vaak wordt hun anders zijn misbruikt om ze te pesten en te kleineren. Wat hebben we toch een rotmentaliteit!

Geen weldenkend mens maakt er een punt van dat je rood haar of sproeten hebt. Als je daar wel een punt van maakt, ben je in mijn ogen dus geen weldenkend mens. Maar als het over het onderwerp homoseksualiteit gaat, dan schieten veel mensen nog altijd in een kramp en wordt er voorzichtig naar woorden gezocht. En dat is dan altijd een goed moment om mijn vraag te stellen: ‘Waarom hebben mannen tepels?’

DE VERKEERDE KANT

De moeite die gelovigen met homoseksualiteit hebben, begrijp ik wel. Dat heeft namelijk te maken met de traditionele achtergrond, een hang naar conservatisme, die vaak samengaat met geloven. Gelovigen staan niet vaak in de voorhoede als het gaat om veranderingen. Of denk ik nu op mijn beurt te clichématig? Gelovigen zijn wel voorop gegaan bij de afschaffing van slavernij en rassendiscriminatie. Maar helaas hebben ‘ze’ ook heel lang hun mond gehouden (of nog erger: discriminatie met citaten uit heilige boeken verdedigd!) en het verkeerde voorbeeld gegeven. Dit klinkt gek, maar ik geloof dat christenen (die groep ken ik van binnenuit) in de geschiedenis vaak massaal aan ‘de verkeerde kant’ hebben gestaan. Wil je voorbeelden?

Ik heb zelf nog meegemaakt dat het apartheidssysteem werd goedgepraat of doodgezwegen. ‘Die stammen hebben geen democratische traditie en maken er in Zuid-Afrika een chaos van’ – zo wist iemand mij jaren geleden doodleuk te melden. En als ik daar iets tegenin bracht, moest ik mijn mond houden – ik was namelijk nog nooit in Zuid-Afrika geweest en wist dus niet waar ik over sprak. En toch was ik het gloeiend oneens met de man die apartheid ‘wel kon begrijpen’. Gewoon omdat ik vanbinnen aanvoelde dat dit een slecht, discriminerend en mensonwaardig systeem was. En gelukkig waren er veel christenen die dat ook vonden, maar zij werden in orthodoxe kringen toch wat argwanend aangekeken. En dat gold voor alle gelovigen die zich een jaar of 20-30 geleden inzetten voor sociale actie, gerechtigheid, de vredesbeweging, het milieu of mensenrechten.

EMANCIPATIE

Nog zoiets: vrouwenemancipatie. In behoudende, christelijke kringen heeft men zich verzet tegen vrouwenemancipatie. Er zijn uitzonderingen, ook binnen de evangelische beweging, want het Leger des Heils heeft zich altijd sterk gemaakt voor vrouwen en voor sociale actie. Van heilssoldaten werd dat wel gewaardeerd, maar veel christenen vonden dat zij zich bezig moesten houden met zaken van eeuwigheidswaarde en dat het niet van hen gevraagd werd om actief te strijden voor gerechtigheid, vrede en gelijke behandeling van mensen. Ik moet oppassen dat ik de gelovigen nu niet zelf over één kam scheer – ik praat in algemene termen en doe mijn best eerlijk te zijn. Ik heb serieus het idee dat christenen zich vaak tegen ontwikkelingen verzet hebben die helemaal niet slecht waren of tegen de boodschap van de Bijbel ingingen. Zo denk ik dat het dom was om de vrouwenemancipatie tegen te gaan – actief of passief. Het is goed en vanzelfsprekend dat vrouwen gelijke rechten hebben. Het is oneerlijk om mensen in een achtergestelde positie te brengen en/of te houden. Inmiddels zijn de meeste christenvrouwen behoorlijk geemancipeerd. Ze slikken de pil en gebruiken andere voorbehoedsmiddelen, ze bepalen zelf wat voor kleren zij dragen (storen zich daarbij in de regel niet meer aan de woorden van Paulus die meende dat er mannen- en vrouwenkleren zijn en dat het een schande is om als man iets vrouwelijks te dragen en vice versa) en ze zijn terecht verontwaardigd als zij geen gelijke kans hebben op studie, werk en beloning. Alleen in SGP-kringen blijft men nog vasthouden aan een achtergestelde positie van de vrouw, al zullen zij dat waarschijnlijk zelf niet zo zien.

NIET GELIJK, WEL GELIJKWAARDIG

Ik pretendeer niet deskundig te zijn op het gebied van menselijke seksualiteit / geslachtsverschillen. Mijn kennis is gebaseerd op persoonlijke waarneming, goede gesprekken, tal van boeken en eerlijk nadenken. Wat mij opvalt is dat emancipatorische bewegingen aanvankelijk vaak strijden voor gelijkheid. Dat zouden ze niet moeten doen, want daarmee geven ze feitelijk aan dat zij zich willen conformeren aan de geldende norm. Ze roepen dat ze gelijk willen zijn, terwijl zij beter zouden kunnen strijden voor het recht anders te zijn. Anders, maar wel gelijkwaardig. Mannen zijn geen vrouwen, vrouwen zijn geen mannen en er bestaan verschillen in rassen, temperamenten (vergelijk een Noor met een Italiaan) en mentaliteiten. Dat maakt het leven juist zo divers en interessant.

IK BEN ER NOG LANG NIET UIT

Ik geloof niet dat ik eerder geschreven heb over het onderwerp homoseksualiteit. Waarom niet? Omdat ik het heel lastig vind. Er zijn bijbelteksten (met name in Romeinen 1) die een keiharde veroordeling van homoseksualiteit laten horen. Ik weet wel dat het goed mogelijk is om deze teksten in het licht van de tijd en cultuur te zien, maar ondertussen staat het er toch maar wel. En als je – als gelovige – je leven wilt inrichten volgens de normen van de Bijbel, dan kun je daar niet lichtvaardig overheen stappen. Het is niet zo moeilijk om teksten te relativeren – als je nog even doorgaat is alles geoorloofd. Hé, wacht even, dat is ook een bijbeltekst: “U zegt: ‘Alles is mij toegestaan.’ Maar niet alles is goed voor u. Zeker, alles is mij toegestaan, maar ik mag me door niets laten beheersen.” (1 Kor. 6:12). Dat geeft veel stof tot nadenken en ik ben er nog lang niet uit. Als je deze tekst uit de context knipt, kun je leven als een vrijbuiter. Maar als je de woorden verstaat in het tekstverband, dan is dit een oproep tot leven vanuit een hoge moraal.

SCHIJNHEILIG

Ik heb geworsteld met homoseksualiteit. Nee, niet als het om mijn eigen geaardheid gaat, maar wel als het om het onderwerp gaat. En ik vind het nog altijd lastig om bijbelse normen te begrijpen en toe te passen op dit levensterrein. Over homosekualiteit worden genadeloze uitspraken gedaan (of er wordt gezwegen, dat is misschien wel nóg pijnlijker!). Als er gesproken wordt, gebeurt dat vaak ook nog met bijbelcitaten die de rechtlijnige mening van de spreker moeten ondersteunen. Ik wil daar niet aan meedoen. Het is zo schijnheilig! Je kunt hetero zijn, de kat in het donker knijpen en vroom meezingen in het koor. Je kunt een onreine gedachtenwereld hebben, seksistische opvattingen erop na houden, en toch braaf ter kerke gaan. Maar als je ontdekt dat je homoseksueel bent en daar over in gesprek wilt gaan, dan ben je ineens een categorie, een onderwerp geworden. En dat maakt het zo pijnlijk en wreed: het gaat over een onderwerp en niet meer over mensen en hun gevoelens.

VERONGELIJKTE MENSEN

Ja, Paulus heeft een paar keiharde teksten op zijn naam staan. Maar hij schreef ook 1 Korintiërs 13 over de liefde – ik ken weinig teksten die dat niveau van schoonheid en gevoel halen – dus pas op met je veroordeling van deze prachtkerel, ik heb hoge achting voor hem. Maar voor Jezus bewaar ik de allerhoogste vorm van respect. Hij stond altijd aan de kant waar de klappen vielen. Hij gooide niet met stenen, hij wees de stenengooiers terecht. In een tijd dat vrouwen behoorden bij het familiebezit en Samaritanen als honden behandeld werden, kwam Jezus voor deze mensen op. Hij nam het ook op voor kinderen, hoeren en belastinginners die in dienst van de Romeinse bezetter werkten. En let eens goed op: steeds als er verongelijkte mensen bij Jezus komen omdat ze hun gelijk willen halen (soms met een vrome verwijzing naar de Schriften erbij!), krijgen zij weerwoord of kritische tegenvragen van Jezus. Jezus citeert de Schrift alleen als hij in een felle discussie raakt met Schriftgeleerden – met gewone mensen praat hij in gewone mensentaal. Oh ja, de tegenstander van God wijst hij ook terecht met citaten uit de oude Schriften.

ROBERT LONG EN JOS BRINK

In mijn veranderende denken over homoseksualiteit spelen twee bekende Nederlanders een rol. Ze zijn allebei jong overleden: Robert Long en Jos Brink. Als gelovige had ik grote moeite met de wijze waarop Robert Long de emancipatiestrijd aanging. Het leek erop dat hij christenen bewust pijn wilde doen met een liedje als ‘Jezus redt’ en een theaterprogramma met de titel ‘Tot hiertoe heeft de Here ons geholpen’. Waar was dat nou voor nodig? Moest dat bijdragen aan meer begrip en respect? Bij mij werkte het averechts. Maar ja, het was een tijd van polarisatie. Ik weet nog hoe leden van het COC op May Day van Youth for Christ kwamen om daar folders uit te delen. Wij (tieners) pakten hun folders aan om ze een paar meter verderop weg te gooien. Een daad van verzet. Ik schaam mij er nu voor, maar toen was het COC een groep die ‘ons feestje’ kwam verstoren. Wist ik veel.

En dan Jos Brink. Wat is het jammer dat ik nooit met die man gesproken heb. Ik vond hem grappig en sympathiek. Hij heeft – als je het mij vraagt – heel veel betekend voor de gelijke behandeling van homoseksuelen. En hoe heeft hij dat gedaan? Door niet de keiharde confrontatie aan te gaan, maar door op een vanzelfsprekende manier zijn rechten op te eisen. Een man vol gevoel en humor. Zojuist keek ik nog even dat filmpje terug waarin hij koningin Juliana een enorme bos bloemen en een kus geeft omdat zij 70 jaar was geworden. Hij kon echt overal mee wegkomen, omdat hij gewoon onbeschaamd zichzelf was.

VEELZEGGEND

Ik zocht eigenlijk naar een fragment dat ik wel nooit zal vinden, maar waar ik erg van onder de indruk was toen het op TV werd uitgezonden. Jos Brink werd gevraagd hoe hij zijn christen- en homoseksueel-zijn met elkaar kon verbinden (of een vraag van die strekking). Ik vergeet het antwoord van Jos nooit meer. Hij zei: “Dit heeft Jezus over homoseksualiteit gezegd…” daarna bleef hij een hele tijd zwijgen. En met die stilte heeft hij mij meer gezegd dan met alle woorden die over dit onderwerp uitgesproken en opgeschreven zijn.

41 gedachten over “Waarom hebben mannen tepels?

  1. Hoi Paul.
    Mooi stuk. Ik kan me erg vinden in jouw gedachtengang, als ook worsteling om om te gaan met dit vraagstuk. Vaak vind ik christenen erg lomp en kort door de bocht reageren op dit onderwerp. Het is voor mij ook een zoeken van ‘wat is juist’, maar bovenal: let love rule! Jezus blijft daarin een voorbeeld van hoe om te gaan met mensen die ogenschijnlijk anders zijn.

    Gr Lian

  2. Paul,
    Wat ik altijd zo bijzonder vind, is dat mensen over homoseksualiteit kennelijk iets moeten vinden. Misschien ook wel menselijk, we hebben tenslotte graag overal een mening over. (ook ik vind hier iets over namelijk) Kwalijker vind ik dat kerken ook graag duidelijk maken dat ze hier iets van vinden. De ‘wat zwaardere’ kerken keuren de homoseksuele praktijk af, door mensen uit te sluiten van bijvoorbeeld doop, avondmaal, etc. Tegelijkertijd zeggen dezelfde kerken dat juist homo’s van harte welkom zijn en dat bij Jezus iedereen welkom is. Dat strookt dus niet, wanneer dat alleen geldt als mensen langs jouw eigen meetlat passen. Ik hoop op dit vlak op een emancipatiebeweging an binnenuit en die is ook al aan de gang.
    Alex

    1. Hoi Alex,

      Ik heb de laatste jaren ook gedacht dat ik over dit onderwerp niet zonodig iets moet vinden, maar met die voorzichtige stilte laat ik ook mensen pijnlijk in de kou staan en dat wil ik niet. Liever aarzelend spreken dan dodelijk zwijgen. Al vraag ik me nu af: hoe verhoudt zich dat met de over dit onderwerp zwijgende Jezus? Je zou willen dat Jezus wel wat duidelijker geweest was over het thema homoseksualiteit…

      De vraag of ik ergens iets van moet vinden is wel goed. Als ik ergens geen verstand van heb, kan ik maar beter luisteren en zwijgen. Maar over dit onderwerp kan ik inmiddels wel een beetje meepraten en ik vind dat ik zo moedig moet zijn om dat ook te doen. Daar komt bij dat ik over tal van onderwerpen een mening geef. Niet als laatste woord en niet met de pretententie van algemene geldigheid, maar als standpunt waarop gereageerd en geschoten mag worden, zodat ik zelf ook meer inzicht opdoe.

      De kerk kan ook niet weg blijven kijken. Ik denk dat het zwijgen / verdringen pastoraal onwijs is en veel mensen in een eenzame situatie dringt.

      Ik hoop ook op verandering van binnenuit en begrijp best dat daar tijd en begrip voor nodig is. Zoals hierboven aangegeven: de shock therapie – de provocatie – heeft bij mij alleen maar averechts gewerkt. Ik ben pas gaan schuiven in mijn opvattingen toen ik zag hoe oprecht en gewetensvol er door mensen met deze thematiek omgegaan kan worden en dat het niet over een interessant onderwerp gaat maar over mensen van vlees en bloed.

      1. Paul, Misschien formuleer ik het niet helemaal goed. Je kunt er wel iets van vinden, maar het doet er niet zoveel toe. Mensen die vallen voor hetzelfde geslacht, zullen daar zelf hun keuzes maken. Ik hoop (en bij jou twijfel ik daar niet over) dat iedereen dat zal respecteren. Zelfs al vind je als kerk bijvoorbeeld dat op grond van de bijbel zo’n relatie niet kan. Daar kun je dan (indien men daar behoefte aan heeft) een dialoog over voeren, maar niet op basis van ‘als je je niet voegt naar wat wij denken, dan hoef je geen deel meer te nemen aan het avondmaal’.
        Misschien iets duidelijker zo wat ik bedoel (blijft lastig die heen en weer discussies in blogs.)
        Alex

        1. Ik denk dat ik je wel begrijp. Ook ik vind dat je mensen niet op basis van hun geaardheid of seksuele voorkeur van het avondmaal moet uitsluiten. Het is een open tafel waar iedereen naar eigen gewetensonderzoek aan mag deelnemen – als ik het Woord goed versta. Het is iets tussen de mens en zijn/haar Schepper.

  3. Wat ik altijd moeilijk vind aan dit soort gedachtensprongen is dat men enerzijds zegt, ik heb het er moeilijk mee, ik ben aan het veranderen in mijn visie of, ik zoek en worstel e.d. Anderzijds ligt het nieuwe schema vaak al keurig klaar op de plank om enige tijd later volledig uitgepakt te worden.
    In plaats van de onschuldige en weinig interessante vraag waarom mannen tepels hebben, zou je misschien beter de vraag kunnen stellen of anaal geslachtsverkeer voor christenen überhaupt een optie is. Ook daar zweeg Jezus over, als ik me niet vergis tenminste, maar misschien vind je die vraag wel erg lomp, hypocriet en/of (te) kort door de bocht?
    En hoe belangrijk is het om homoseksuele christenen zelf aan het woord te laten. Misschien iets voor een gastblog? Als je tegen anderen te gemakkelijk zegt, joh, ga jij maar gerust ‘lekker’ je gang hoor, ben je dan een echte hoeder? Of zeggen we zulks alleen maar om ons eigen schuldgevoel af te kopen, omdat we zelf van die geweldige aktieve hetero’s zijn? Ieder christen heeft zo zijn/haar eigen kruis te dragen. Daarin mogen en kunnen we elkaar steunen. En Paulus zei toch niet voor niets (hoop ik), Gij geheel anders, want jullie hebben Christus leren kennen?!
    O ja, doet me eraan denken. Eén dezer dagen plaats ik een ciraat van je op mijn eigen blog. Ben benieuwd of je je het nog herinnert. Is wel een ander onderwerp hoor. 🙂

    1. Dat vraagt wel even om een reactie… Je eerste aanname is dat ik kennelijk geleidelijk aan een bepaalde manier van denken wil introduceren en dat ik voor de schijn nog een soort gewetensvolle worsteling opvoer. Ik hoop dat je niet echt zo over mij denkt en/of dat ik je verkeerd begrijp. Ik heb jarenlang publiekelijk gezwegen over dit gevoelige onderwerp, maar ik heb er natuurlijk wel een mening over gevormd en ben het persoonlijke gesprek nooit uit de weg gegaan. Op Vrijspraak schrijf ik over van alles en nog wat en ik zag nu aanleiding om ook eens mijn mening te geven over seksualiteit, verschillen in geslacht en geaardheid.
      De tepelkwestie houdt me niet echt bezig, het is alleen een grappige vraag als je strikt vasthoudt aan een starre scheidslijn tussen man en vrouw. Kennelijk ligt er eenzelfde bouwplan achter onze lichamen en ik betoog slechts dat er wel wat te nuanceren valt. De vraag over anaal geslachtsverkeer boeit mij nou weer niet, want de technische details en variaties zijn tussen mannen en vrouwen ook zo eindeloos als je eigen fantasie en voorkeur het toelaat. Het is inderdaad een nogal grove versimpeling van seksualiteit en voor zover ik weet zijn er ook orale tradities (pun intended) waar over gezwegen wordt. Moet ik daar dan ook op grond van mijn geloof iets van vinden?
      De tekst gij geheel anders is voor allerlei standpunten uit de kast te trekken. Heeft dat inderdaad (vooral?) betrekking op onze seksualiteit en geaardheid? Of is het bovenal een geestelijke zaak en heeft het betrekking op ons karakter en onze levensstijl?
      Dit is geen pleidooi voor een losbandig leven, maar een persoonlijke, eerlijke afweging over een gevoelig onderwerp.
      Ik weet niet welk citaat je gaat plaatsen op je blog, maar ik laat me graag verrassen.

      1. Het was geen aanname naar jou persoonlijk toe hoor (lees nog even goed na), maar de vraag is wel, hoe lang kun je ‘vrijblijvend’ blijven balanceren in het midden, voordat de wip [pun unintended:-) ] naar links of naar rechts doorslaat?!
        Je hebt er mogelijk al een mening over, maar ik haal het niet echt uit je stukje. Hoeft ook niet, maar voordat je anderen adviseert, mag wel duidelijk worden hoe dat omwentelingsproces bij jou werkt.
        Niemand zal om mijn mening malen, maar ik sprak onlangs een homoseksuele christen die zelf van mening was dat je als christenhomo geen seksuele relatie mag aangaan. We moeten denk ik vooral ook naar homoseksuele christenen luisteren. En wat oordelen betreft, dan gaat het natuurlijk niet om ons oordeel, per definitie onzuiver, maar om Gods mening en oordeel. Daarbij gaat het mij nog niet eens zozeer om die paar teksten, maar meer om het geweten van de christen. In allerlei christelijke tradities wordt geroepen dat je behoud geen goedkope vanzelfsprekendheid is. En die tekst van ‘Gij geheel anders’, heeft vanzelf met van alles en nog wat te maken. De uitdaging is om anders te willen dan de waardeoordelen van mensen die Christus niet kennen. Met de nadruk op willen. En de Geest is het (ook van Paulus) die het willen in ons leven uitwerkt, want in eigen kracht en naar eigen intentie zijn we daartoe niet in staat.
        Je kunt wel heel ruimdenkend, tolerant en meelevend willen zijn, maar ook dan laat je een bepaalde groep homoseksuele christenen in de kou staan. Ik vind dat je als opiniemaker helder moet zijn. Als jij het licht voor anderen op groen zet, heb je dan nog deel aan het lijden van Christus? Brian McLaren is je in ieder geval wel (al) voorgegaan.

        1. Die suggestie – in je eerdere comment – wil ik graag nog overnemen. Als er een homoseksuele / lesbische christen is die zich hierover uit wil spreken: dat hij of zij zich hier melde (aanvoegende wijs en daarom met één d…) – vrijspraak geldt ook voor jou.

          Het lijden van Christus… ik zou het veel gemakkelijker vinden om tegen iedereen te zeggen: wat maakt het uit, ga lekker je gang en volg je gevoel! Maar ik laat toch wel zien dat ik niet lichtvaardig een standpunt inneem en dat ik op zoek ben naar een wijze benadering die recht doet aan bijbelse principes én genadig rekening houdt met de gebrokenheid van ons bestaan.

          Ik weet dat mensen als Brian McLaren onder druk worden gezet om kleur te bekennen en zich uit te spreken over homoseksualiteit. Voor mij geldt dat niet, ik begin over deze kwestie uit eigen vrije keuze. Niemand zit in het bijzonder op mijn oordeel te wachten en ik ben niet de persoon die het stoplicht van kleur doet verschieten.

          Betekent mijn veranderende opvatting dat anderen niet meer zelf verantwoordelijk zijn voor de afwegingen en keuzes die zij maken? Dat lijkt me niet. Ik heb ook geen hoge dunk van mijn invloed hoor, ik laat gewoon openlijk zien dat ik het moeilijk vind om een snoeiharde uitleg van de bijbel te rijmen met een liefdevolle omgang met mensen van vlees en bloed. En ik wil benadrukken dat het erg gemakkelijk is om homoseksuelen als aparte groep weg te zetten terwijl er geen sterveling op aarde rondloopt die aan de hoge morele standaard van Jezus kan voldoen. We hebben allemaal genade nodig en de kans is groot dat we met al onze morele oordelen over anderen vooral onze eigen schijnheiligheid maskeren.

          Eerder schreef ik hier over de mannen die met de Schrift aan hun zijde een oordeel van Jezus kwamen vragen over een ‘overspelige vrouw’. Jezus bleef daar ook lang zwijgen. Pas toen erop aangedrongen werd sprak hij zich uit. In het voordeel van de vrouw, want zij werd vrijgesproken (hetgeen niet wil zeggen dat ze niets fout had gedaan of dat Jezus afstand nam van de wetsprincipes). De mannen die haar in het nauw gedreven hadden, liepen zelf rond met grote pakken boter op hun hoofd. Dat maakte Jezus ondubbelzinnig duidelijk en zij dropen niet voor niets een voor een af. (Mogelijk ook omdat die boter op hun hoofd begon te smelten).

          Die geschiedenis is voor mij een goed voorbeeld in mijn omgang met lastige keuzes tussen de letter van de wet en de Geest van vrede en vrijheid. Als ik dan moet kiezen, kies ik voor liefde en genade en sta ik liever aan de kant waar de stenen landen. Jezus stond daar ook. Verder is ieder mens zelf verantwoording schuldig tegenover God. Over onze seksuele moraal, maar ook over allerlei andere terreinen waar we aan een hoge norm zijn gehouden. We deugen allemaal niet – en daarom hebben we genade en vergeving nodig.

          1. Zo, nog even de link toegevoegd waar ik je citeer.
            Je genade-verhaal klopt helemaal, maar als kerk moet je ook een richting aangeven. Sanctioneren we iets als zijnde oké, of houden we met enig beven van ontzag de adem in en zeggen we, dit is zo niet de bedoeling. Pas op, tot hier en niet verder. Je omgaan-met-verhaal, klopt natuurlijk ook helemaal, maar Jezus zei ook, ga heen en zondig niet weer. De oproep om te wandelen in het licht betreft ons allemaal. Dat gaat om persoonlijk gedrag etc, maar mijn focus hier ligt meer bij de vraag, wat leert de kerk en houdt ze haar leden voor als zijnde 9pastorale) waarheid in deze en acceptabel gedrag.

          2. Je wens Paul een Christen te horen die homo is…….wat zou het zijn, toeval of valt het de mens die hierover na wil denken toe…..? ;-)) Zojuist ontvangen en gehoord.

            http://www.dominicanen.nl/detail_page.phtml?act_id=1853……hier ook een link naar een gesprek met Theo Koster, een homoseksuele broeder.

            ( sorry dat het uit een andere denominatie, n.l. r.k., komt. Maar ja, ik kan mijn achtergrond niet helemaal verloochenen.)

            Daarnaast heb ik vanuit het pastoraat met menig homoseksueel de nodige gesprekken gevoerd. Mijn ervaring is dat het erop lijkt dat er binnen de r.k.k. iets makkelijker over gesproken wordt dan binnen enkele reformatorische stromingen.
            En dan m.n. daar waar de uitkomst ( het antwoord ) al vast staat. In de vorm van de Bijbel spreekt en heeft gelijk. Uitgepraat ben je dan.

            Tevens heb ik als multi-reliefiguur ook enkele jaren ervaring binnen een PKN gemeente, alwaar het onderwerp gewoon geen onderwerp was. Heerlijk. Alle ruimte om volledig mens te zijn. Homo en lesbische relaties werden er ruimhartig ingezegend.

            Ten slotte is er een heel goed boekje, met vele voorbeelden uit het leven: ” Adam en Evert.”

            1. Dank je. Je bent de tweede die me deze week Adam en Evert onder de aandacht brengt. Ga ik zeker lezen. En de link bekijk ik ook!
              Overigens, ik heb niet zoveel met denominaties. One Body.

  4. Omdat een tepel onderdeel is van de menselijke blauwdruk. Iedereen was ooit nog man nog vrouw maar dat is door middel van dominerende eigenschappen overgenomen enzo word dan een man een man en een vrouw een vrouw. Wist je dat de clitoris van een vrouw eigenlijk de piemel van een man is en andersom?

    De mens zit bijzonder geniaal in elkaar ooit komen onze scheppers naar ons toe en vertellen het verhaal van hoe het zat maar dit zal geen god op een wolkje zijn aanrader: onderzoek de sumerieers (hier ligt de echt evolutie van de mens)

    met vriendelijke groet , een onbetekenende aardbewoner
    genaamd : koen de meester

    1. Dag mjinheer met de lange naam!
      Ik ben zo vrij geweest even wat harde returns uit je comment te halen en (voor de leesbaarheid) wat leestekens toe te voegen. Zonder inhoudelijk ook maar iets aan je reactie te veranderen – vanzelfsprekend.
      Zoals hierboven gezegd: die tepelkwestie is triviaal. Wel grappig om eens aan de orde te stellen, want kennelijk denken veel mensen hier totaal niet over na.
      Ik denk dat je een goed punt onder onze aandacht brengt en dat de scheiding van soorten in geslachten een boeiend biologisch fenomeen is. Er zijn allerlei variaties in de natuur en misschien hebben we een deskundige onder mijn bloglezers die hierover zijn/haar licht kan laten schijnen.
      Ooit werd ik opgeleid als leraar Geschiedenis, dus als het over de Sumeriërs gaat mag ik wel op enige kennis bogen. Interessant om naar oude volkeren en tradities te kijken (ook naar de Maya’s – bijvoorbeeld) maar ik heb toch het vermoeden dat we in deze tijd meer en betere kennis hebben dan in de tijd van Mesopotamië. Men was bepaald niet dom, maar ik acht het kennisniveau van de huidige mensheid veel hoger en verwacht ook een hoop onzin te vinden als ik de wijsheid van oude volken raadpleeg.
      Maar, Koen de Meester, wij zijn u dankbaar voor uw gedeelde inzichten. 😉

  5. Dag Paul, allereerst spreek ik graag mijn waardering uit voor de uiterst genuanceerde en respectvolle wijze waarop je zaken onder de aandacht brengt. Weet dat ik je graag lees.

    Over homoseksualiteit en de kerk/bijbel valt waarschijnlijk heel veel meer te zeggen dan dat ik zal gaan doen.

    Toch een enkel woord. Bijbelverhalen zijn tegen alle interpretaties bestand, behalve tegen de letterlijke! Wanneer zij letterlijk worden verstaan en dien ten gevolge worden gehanteerd om mensen uit te sluiten ( zoals wel gebeurt met mannen en vrouwen die anders geaard zijn ) worden woorden, stenen i.p.v. brood.

    Enkele jaren geleden was er een programma op t.v. waarin dit onderwerp werd aangesneden binnen een wat strengere reformatorische kring. Nooit vergeet ik de dominee die aan de keukentafel zat met een aantal van zijn kinderen om zich heen. De jongste op zijn knie. Vol afkeer liet hij zich uit over homoseksualiteit. Een gruwel was het in Gods ogen, zo sprak hij met ’n hand op de Bijbel. Ik huilde. Wat zou de man, vader van zijn kinderen zeggen, wanneer één van zijn kinderen bij hem komt en zegt: ” Papa, ik moet je wat vertellen.”

    Al weer zo’n 25 jaar geleden ging ik voor in een woord-communieviering in de r.k.k. Mijn allereerste overdenking ging over de liefde die de kerk ‘preekt’ maar daarbij tegelijk zegt……hoho, maar niet voor jou!!

    Jos Brink heb ik gekend evenals de lieve Jan van Kilsdonk. Zij gaven niet de kerk maar de mens een gezicht, een naam. ‘ Een scheppingsvariant ‘ zei Jan van Kilsdonk. Ontroerend mooi. ‘Hoe zal één alleen warm worden’, vraagt de Prediker zich af. ‘Eenling is geenling,’ zei Jos Brink. Besta je wel als niemand je naam noemt en je allesomvattend en diepingrijpend bevestigt in je identiteit?

    ” jij geeft mij een gezicht, bestendig mij, bij jou val ik in goede aarde.” ( hans Bouma)

    Ik wens een ieder die te maken krijgt met de spanning die kan ontstaan tussen kerk/bijbel en homoseksualiteit, een hart wat open gaat staan voor hetgeen zich daar aandient.

    ( ik ben een ( gescheiden ) moeder van twee prachtige kerels, waarvan er een homoseksueel is.)

    1. Dag Carla – ook even een afzonderlijke reactie op dit comment. Het is wat lastig, ik heb op dit blog gebruik gemaakt van zgn. ‘nested’ comments, maar hierdoor komen er wel veel losse comments met afzonderlijke reacties. Maar goed, het is fijn om iedereen beleefd te woord te staan.
      Je kunt natuurlijk geen bijbelverhaal lezen zonder ook de letterlijke interpretatie in je afweging mee te nemen – je zou anders alles gaan mystificeren terwijl je de meest voor de hand liggende uitleg (de letterlijke) over het hoofd ziet!
      Maar je hebt natuurlijk wel gelijk, je doet jezelf en het verhaal te kort als je op het oppervlakkige niveau blijft steken. Het gevaar van jouw benadering is dat je alle gewenste kanten op kunt met de Bijbel. Leg het maar uit zoals je het goed vindt, elke interpretatie is gelijkwaardig. Dat helpt ons niet vooruit, je kan dan de Bijbel laten buikspreken. Zelf denk ik dat we achter de letterlijke betekenis op zoek moeten gaan naar de geestelijke boodschap. Ik denk dat je het daar wel mee eens bent. Gods Geest kan ons helderheid geven, maar het is ook goed om naar elkaar te luisteren, zoals we dat nu hier doen.
      De ‘kwestie’ homoseksualiteit en geloof wordt ineens heel anders als je met mensen te maken krijgt in je eigen omgeving die homoseksueel, biseksueel of lesbisch zijn. Dat heb jij nu zelf van heel dichtbij meegemaakt. Dat verklaart ook waarom je gemakkelijker afstand kunt nemen van keiharde teksten in de Bijbel die homoseksualiteit verbieden en een schande noemen.
      Aan jouw reacties op Ruben zie ik gelukkig wel dat je ook zijn moeite en weerstand begrijpt. Dat begrip mis ik wel eens bij mensen die gelovigen direct wegzetten als homofoob en intolerant. Men vergeet daarbij dat dit een worsteling voor gelovigen is. We willen niet zomaar iets verkondigen of doen wat in strijd is met de heilige wil van God. Dat maakt dit alles zo pijnlijk moeilijk.
      Als je op een rechtlijnige manier met de Bijbel bent grootgebracht (zo is het en niet anders!) dan blijft er inderdaad weinig ruimte over voor verschil in interpretatie. Helaas valt dan de enige juiste (bijbelse / orthodoxe – whatever) uitleg vaak samen met de stellige mening van degene die aan het woord is… We kunnen niet anders dan interpreteren. Hopelijk komen we door naar elkaar te luisteren dichterbij de kern – de Waarheid, God Zelf.
      Ik ben blij met de respectvolle discussie op dit blog en met jouw bijdrage hieraan.

  6. Hoi Paul,
    Mooi stuk en ik heb Jos Brink een beetje gekend en hij heeft zeker veel voor homoseksuelen betekend.
    Ik vind het zelf af en toe vreselijk hoe lomp de kerk met homo’s en lesbo’s omgaat. Of het is fout en men wil je vrij bidden, het wordt ontkend of op zijn minst erg raar gevonden. Persoonlijk denk ik dat het een variatie in de schepping is. Dat iemand homoseksuele gevoelens kan hebben is ook in de tijd van de bijbel al bekend. In die zin is het dus niet extra raar. De bijbel geeft volgens mij vooral aan dat je niet al je gevoelens hoeft uit te leven. Zoals je als hetero geacht wordt trouw te zijn in een relatie geldt dat denk ik ook voor homo’s. Seksualiteit kan op verschillende niveaus beleefd worden en is denk ik een zaak tussen partners zelf en God. Je kan veel uit de bijbel halen en bidden om juist met bijbelteksten om te gaan. Ik ken christelijke homo huisgenoten die als vrienden leven.
    Ik ken er die hun relatie ook seksueel beleven, die getrouwd zijn in het homo huwelijk die vrijgezel blijven. Allemaal christen, allemaal zien ze de bijbel als gods woord en allemaal trachten ze daar naar te leven. Eigenlijk net zoveel variatie als bij hetero’s.
    Ik denk dat het geen zonde is als je homo bent. Je kunt er echter zondige keuzes in maken. Net zoals dat in andere relaties kan. Ik hoop dat er ooit volledige acceptatie van homoseksualiteit zal zijn. Dan kunnen we elkaar aanspreken op seksuele moraal. Nu wordt homoseksualiteit vaak gelijkgesteld aan onbeteugeld rondhoereren. Die excessen zijn er en zijn kwalijk maar er is ook veel mooie oprechte liefde. Dat laatste kan pas zichtbaar worden als homoseksualiteit bespreekbaar is, en normaal wordt gevonden. Als een variatie in mens zijn.
    Dan kan moraliteit er een rol in gaan spelen. Kunnen we elkaar helpen naar Gods wil te leven. Leren ipv veroordelen.

    1. Dank voor je reactie, Natasja. Ik meen dat we elkaar goed aanvoelen. Als volgelingen van Jezus zullen mensen persoonlijk nog verschillende grenzen trekken – ook op het gebied van (homo)seksualiteit. Ik heb groot respect voor homoseksule mannen en vrouwen die ervoor kiezen om celibatair te leven omdat zij hun geloofsopvatting niet kunnen combineren met een homoseksuele levensstijl. Maar ik denk dat deze mensen het zichzelf erg moeilijk maken en dat dit in de praktijk van het leven bijna een onmogelijke opdracht is. Dat geldt ook voor heteroseksuele mannen en vrouwen die deze keuze voor een celibatair leven maken.
      Persoonlijk denk ik dat ik ook deze keuze zou maken als ik een homoseksuele geaardheid zou hebben. Maar ik heb gemakkelijk praten, ik ben hetero en ben bijna 25 jaar getrouwd met mijn schoolliefde. Ik kan bovendien wel heel principieel een dergelijke uitspraak doen, maar of ik me er ook aan zou kunnen houden? Mijn eigen zwakheid kennende, betwijfel ik dat zeer.
      Mannen en vrouwen die op de weg van het geloof blijven en een homoseksuele relatie aangaan zullen het moelijk hebben. Vanwege de opvattingen van hun medegelovigen (die in praktijk helaas minder genadig en inclusief zijn dan wij graag verkondigen), maar ook vanwege hun innerlijke strijd. Ik denk dat er ook wel te gemakkelijk wordt omgegaan met deze kwestie door te doen alsof het allemaal niet uitmaakt – ‘als je maar gelukkig bent’. Er wordt veel in stilte geleden, vermoed ik – maar dat geldt ook voor hetero’s die ook op allerlei levensterreinen moeten worstelen tussen de heilige voorschrifen van het geloof en de weerbarstige werkelijkheid van ons gebroken bestaan.
      Poeh. Wat is dit moeilijk. Je zou soms wensen dat seksualiteit niet bestond. Maar ja, dat kan ik ook niet echt menen. Wat kunnen we toch veel moois, waardevols en intiems beleven door onze seksualiteit. Maar wat wordt het leven lastig als we op dit gebied met onze eigen gebrokenheid en onvolkomenheid geconfronteerd worden. Welke geaardheid we dan ook hebben: we need a Saviour!

      1. We hebben inderdaad een verlosser nodig. Ik vind het heel lastig wat betreft seksualiteit binnen homoseksuele relaties. Celibatair leven lijkt bijbels gezien het meest juiste maar lijkt me ook enorm zwaar (bijna onmogelijk) in een liefdevolle relatie. Seksualiteit is een onderdeel van liefde immers.
        Gedwongen delicaat lijkt me iets wat men niet moet willen opleggen vanuit de kerk. Dat leidt tot enorme ellende. Als je naar de RK kerk kijkt is dat te zien.
        Je kan het denk ik wel als een te maken keuze duidelijker presenteren en zorgen voor goede pastorale zorg. Ook voor hetero relaties is het denk ik vaak nog lastig om pastorale zorg te krijgen als men worstelt met seksualiteit. Bespreekbaar maken is denk ik al een enorme stap voorwaarts. En dan niet meteen als zijnde een probleem maar als een normale vraag die bestaat waarmee we samen naar God kunnen gaan.

        1. Gedwongen celibaat – bedoel je, denk ik 😉 Maar het is een delicaat onderwerp, dat is ook waar.

          Volgens mij is het celibaat principieel een vrijwillige keuze. Het kan wel zijn dat mensen door sociale en religieuze druk in die richting gedwongen worden (misschien als oudste zoon of dochter binnen een roomskatholiek gezin?) terwijl men daar niet echt een persoonlijke roeping voor gevoeld heeft.

          Ik denk dat de onderdrukking van onze natuurlijke seksualiteit kan leiden tot ernstige problemen en misstanden, waaronder seksueel misbruik, maar ook een verkrampte, abnormale visie op seksualiteit in het algemeen. Het zijn de gelovigen die het zichzelf ook verschrikkelijk moeilijk maken en die in eenzame posities komen waarbinnen ze zichzelf buitengewoon kwetsbaar en ongelukkig maken. Het gevaar is groot dat men door de onderdrukking van een normale beleving van seksualiteit tot een vorm van misbruik afzakt. Ik zie dan een soort vulkaan voor me die heel lang onder druk gestaan heeft en – als die druk te groot wordt – niet meer in bedwang te houden is en grote chaos veroorzaakt. Excuses voor dit plastische beeld, je begrijpt me hopelijk wel.

  7. Dag Paul,

    Het onderwerp zal je de laatste tijd flink bezig hebben gehouden. Goed om nu iets van je gedachten hierover te lezen. Laat ik beginnen met te zeggen dat ik het helemaal met je eens ben dat er heel veel verschillende soorten mensen zijn. Zo denk ik dat wij ook heel erg verschillen: jij bent m.i. gevoeliger dan ik. Dat is ook niet erg, die veelzijdigheid hoort bij Gods plan. Vraag is: kunnen we op dezelfde wijze naar homoseksualiteit kijken?
    We weten beiden het antwoord daarop, de Bijbel is echt niet onduidelijk op dit punt: homoseksualiteit is niet naar Gods wil en niet door Hem geschapen. Maar dat geldt voor meer zaken. Toch lijkt homoseksualiteit de ‘zonde der zonden’ te zijn. Vreemd? Nee, ik denk het niet. Het huwelijk is de belangrijkste instelling in de schepping, omdat het Zijn plan openbaart: eenwording. In de instelling en het beeld van het huwelijk ligt heel veel opgesloten aan goddelijke openbaring, dus het is niet vreemd dat satan hier zijn pijlen op afvuurt.
    De vraag of homoseksualiteit een geaardheid is, is niet eens zo interessant. Maakt dat werkelijk een verschil? Het gaat immers om de aard van de oude mens, die zonde voortbrengt.
    Probleem is dus niet (in ons omgaan met anderen) of iemand homoseksuele gevoelens heeft. Iedereen – ook een christen – kan met die gevoelens geconfronteerd worden (maar ik beperk mij hier even tot een christen). De vraag is: hoe gaat hij hier mee om? Hoe staat hij tegenover deze gevoelens?
    Een hele belangrijke vraag! Paulus zegt dat we veranderd moeten worden van ons denken. Hoe? Door het Woord van God. Ik kan me voorstellen dat je die uitspraak van Jos Brink mooi vind. Jij bent nu wat emotioneler ingesteld dan ik (vermoed ik zo) en pakt dus andere dingen op uit deze uitspraak dan ik. Ik persoonlijk vind het een belachelijke, misleidende uitspraak: Jezus heeft wel degelijk wat over homoseksualiteit gezegd. Of is soms niet heel de Schrift Zijn Woord?
    Voor wie Gods Woord kent en serieus neemt kan dit echt maar een ding betekenen: (h)erkennen dat de homoseksuele gevoelens uit de zonde afkomstig zijn en ons kunnen misleiden tot zonde.
    Er is alleen een probleem: veel mensen denken tegenwoordig dat onze gevoelens daadwerkelijk van ons zijn en ‘neutraal’ zijn. Dit is een grove leugen! Niet al onze gevoelens en gedachten zijn van ons, zo maakt Paulus ons duidelijk. En ook de Heere Jezus maakt overduidelijk dat het hart niet (!) niet te vertrouwen is. Toch zeggen zelfs christenen: ‘volg je hart’ – het meest waardeloze advies dat je iemand kunt geven, zeker iemand die met homoseksuele gevoelens worstelt.
    Seksuele gevoelens zijn sterker dan de meeste andere gevoelens en dus moeilijk te negeren. Daarom is het belangrijk hier rekening mee te houden als we te maken hebben met iemand die met dit soort gevoelens worstelt (compassie). Echter, dit betekent niet dat deze gevoelens niet te negeren zijn – al is dat wel wat de satan ons wil doen laten geloven. Maar nogmaals: dit is heel zwaar! Toch mogen we weten dat de Heere ons niet boven ons kunnen zal verzoeken.
    Helaas zijn er veel christenen die ervoor kiezen de waarheid te negeren, omdat ze te graag ‘hun hart willen volgen’. Zij gaan homoseksualiteit goed praten en zien dit niet meer als zonde. Hoe begrijpelijk ook – want nogmaals: het is een zware verzoeking – we kunnen hier, als we Gods Woord serieus nemen, niet in mee gaan.
    Er zijn ook homoseksuele christenen die deze gevoelens ervaren, maar deze wel erkennen als zonde. Zij laten hun denken niet bepalen door hun gevoel, maar door Gods Woord. Ik heb daar groot, groot respect voor. Want het is een zware strijd. Zij lijden omwille van hun geloof, hopende op de verlossing bij de komst van Christus.
    Er is nog een vorm van lijden: mensen (broeders en zusters!) met wie je goed bevriend bent en die je graag mag, los te moeten laten omdat je niet mee kan gaan op het pad dat zij zijn ingeslagen. Niet omdat ze zonde doen, maar omdat ze volharden in zonde en de Waarheid geweld aan doen. Dan lijden we, juist vanwege de liefde die we voor mensen voelen. We willen hen geen pijn doen, maar komen toch als het ware ‘tegenover’ hen te staan. We staan op een ander pad, terwijl we hen een andere richting op zien gaan. Maar we blijven op ons pad, omdat we de Vader willen gehoorzamen. We geven het alles over in Zijn machtige hand, Hij zal alles wel maken. Maar hartverscheurend is het wel.
    Overigens zeg ik daarmee niets over het behoud van iemand die een andere weg bewandeld, laat dat duidelijk zijn. Ook zeg ik niet dat we het contact moeten verbreken, maar in de praktijk zal gemeenschap wel moeilijker worden. Liefde kan namelijk niet zonder Waarheid en Waarheid kan de leugen niet verdragen.
    Ik vind het heel moeilijk om zo’n iemand te laten zien dat ik hem echt liefheb, zonder water bij de wijn te doen. Want in de praktijk kom je toch tegenover elkaar te staan.
    ‘Hoe kun je zeggen dat je mij liefhebt, terwijl je veroordeeld wie ik ben?’

    Het gaat dus niet om het hebben van homoseksuele gevoelens. Het gaat om ons denken. Dat maakt wie wij zijn. ‘Laat Ons mensen maken, naar Ons beeld en Onze gelijkenis’ … ‘man en vrouw schiep Hij de mens’.
    Wie homoseksualiteit niet als (gevolg van de) zonde ziet, heeft of de Bijbel nooit gelezen of kiest er bewust voor Gods Woord te negeren. Omdat het lastig is en het je impopulair maakt.
    Ja, ‘alles is toegestaan’, Paul. Echt alles! Alles wat UIT GELOOF gedaan kan worden (Rom. 14). En dan kunnen gelovigen wel eens hele verschillende keuzes maken (wel of geen varkensvlees eten, wel of niet werken op zondag…). Maar zonden die nota bene duidelijk beschreven worden in de Bijbek kunnen nooit uit geloof gedaan worden.
    Hoe moeilijk is Lev. 18:22 te begrijpen? Homoseksualiteit is een gruwel voor God. Hechten wij waarde aan wat de Vader zegt? Wij mogen misschien wel eens ‘geen mening’ hebben, onze God heeft die duidelijk wel.
    Zie ook http://www.internetbijbelschool.nl/htmldoc/homsleutel.htm

    Ik zal wel gestenigd worden door sommigen (alweer) maar ik hoop oprecht dat je wat met deze reactie kunt.
    Trouwens nog wel een toevoeging: evenals het belangrijk is om het beeld van het huwelijk (waar alle seksualiteit mee in verband staat) zuiver te houden, zo geldt dat ook voor het Avondmaal. Ik ben het totaal oneens met het uitsluiten van homoseksuele christenen van het avondmaal, hier heeft de kerk niets over te zeggen. Daarmee beeld je immers uit dat iemand geen deel uit zou maken van het opgestane lichaam van Christus, dat is nogal wat. Het is een ieder zijn eigen keuze om aan het Avondmaal te gaan.

    1. Ruben, ik zal je niet stenigen hoor en ga ook geen theologische discussie aan, want wanneer je van mening bent dat elk woord in de Bijbel, Gods woord is en letterlijk verstaan moet worden, is een verdere verkenning haast niet mogelijk.

      Je verwijst naar een site waar het ingraven van eigen gelijk begint en het gesprek onmogelijk wordt.

      Hoe moet ik dan verstaan dat daar staat dat een praktiserende ( naar woord) homoseksueel gestenigd moet worden? Mijn eigen lieve zoon en mijn lieve schoonzoon?

      Weet je Ruben, van God weet ik uiteindelijk niets, al hou ik me al mijn hele leven met Hem/Haar bezig. En eigenlijk wil ik dat Mysterie graag zo houden. Want zodra ik hét allemaal zeker weet graaf ik mij wellicht ook in in eigen gelijk. Maar wat ik wel weet dat ik gruwel van het letterlijk toepassen van woorden, welke een tijdspad beschrijven van enkele duizenden jaren in compleet andere culturen en geloofstradities, die elkaar op alle fronten corrigeerden.

      Er zijn trouwens onder Joden ook mensen die hun geschriften letterlijk nemen.
      In het Hebreeuws staat: ‘Hiskab zakur’, wat letterlijk betekent: ‘ liggen met een man.’
      Zij die het letterlijk namen, doen het dus staande! Wel vindingrijk, vind je niet.;-)

      De vraag zou tevens gesteld kunnen worden, waarom er uitsluitend over mannen wordt gesproken in de teksten, die overigens uit hun verband worden getild, en niet over vrouwen?

      Het huidige beeld voldoet daar nog steeds aan. Mannen hand in hand worden op zijn minst nagekeken terwijl dit van twee vrouwen heel normaal wordt gevonden.

      Laten we alsjeblieft niet meteen een rijtje Bijbelteksten op het speelveld van het leven neerleggen.

      1. Hoi Carla,

        Dank voor je reactie. Ja, ik ben van mening dat elk woord (in de grondtekst), zelfs elke letter in de Bijbel, Gods Woord is en dat we daarin (het geheim en de redenen van) het Leven vinden. Maar je stelt een eerlijke, belangrijke vraag: hoe dit praktisch toe te passen?
        Laat mij allereerst, nota bene op Pinksterdag, dat het in de Bijbel ten diepste niet gaat om Wet, maar om de Geest achter de Wet. Het Hebreeuwse woord Thora betekent dan ook ‘onderwijzing’ en ‘woord’. Het gaat niet om een soort wetboek van strafrecht, zoals wij westerse christenen vaak denken, maar om een karakterschets van God. Christus is het levende Woord, Hij is Thora.
        Waarom zeg ik dit? Omdat het niet gaat om straf. Nee, ik geloof niet dat God wil dat je zoon en schoonzoon gestenigd worden. Daar gaat het namelijk niet om. Bovendien zouden velen van ons dan moeten vrezen voor een stenenregen, ook ik.
        Maar het is wel duideliijk dat homoseksualiteit een ernstige zaak is. Waarom? Kijk naar de ‘geest’ hierachter: wat is er in het geding? Het huwelijk (de (seksuele) eenwording tussen man en vrouw) vormt een van de belangrijkste afschaduwingen van God (en Zijn plan). Als het beeld van het huwelijk op wat voor wijze dan ook verbogen wordt, dan kan het dus ook geen beeld meer zijn van God. De openbaring van God wordt dus aangetast. Dat maakt het zonde: het mist zijn doel.
        Overigens ligt hierin ook het antwoord opgesloten op je tweede vraag, waarom het in de Bijbel alleen over mannen gaat. Daarvoor zul je het beeld van man en vrouw in de Bijbel moeten kennen. Seksualiteit en alles wat daar mee samenhangt komt in eerste instantie voort uit de man. Daarom ook dat er staat ‘een man zijn huis(gezin) zal verlaten en een vrouw zal ‘aankleven”. Het staat er niet andersom en daar is een reden voor (zie ook de P.S. aan het einde van deze reactie). Ik hoop dat je dit aanvoelt, want ik kan dit niet goed uitleggen in een enkele blogpost.
        Overigens, er is nog een reden waarom men met homo’s meer moeite heeft dan met lesbiennes: omdat sommige mannen dat laatste simpelweg (sorry) heel erg geil vinden. Inderdaad: hypocriet. Het toont wel aan hoe verdorven ons/hun zondige hart is. We zijn dus geen haar beter. Allemaal hebben wij te maken met het zondige vlees en zijn zondige gedachten/gevoelens/daden. Wat ons verschilt is: ‘wordt veranderd van uw denken’. De gedachten en het karakter van Christus deelachtig worden, dat is waar het om gaat, zoals Paul al vele malen heeft betoogt op deze weblog. Hij legt daarbij wat meer nadruk op de praktijk, ik wat meer op de theorie (het denken), omdat de praktijk daar uit voortkomt. Verder verschillen we niet zoveel 🙂

        Ik ken je zoon en schoonzoon verder niet. Ik weet niet of ze geloven in God en ik weet niet hoe ze tegenover Gods Woord staan. Het zal in elk geval niet eenvoudig voor hen zijn om om te gaan met hun homoseksuele gevoelens en de reacties van mensen hierop. Denk niet dat ik geen begrip en liefde voor hen kan opbrengen, want dat is verre van de waarheid. Maar dat komt tot uiting in het persoonlijke contact met elkaar, in een blogpost als deze (van Paul en mijn reactie daarop) gaat het om opinievorming. Ik vind het belangrijk dat we luisteren naar Gods Woord.
        Het gaat dus allerminst om mijn eigen gelijk. Om het wat ouderwets te zeggen: het gaat mij om het gelijk van de Schrift en iedereen kan nalezen wat Gods Woord zegt. Zelfs Gordon weet dat homoseksualiteit in de Bijbel veroordeeld wordt, dus het is bijzonder vreemd als christenen het tegenovergestelde gaan beweren. En was het niet Joop Braakhekke die onlangs erkende dat het tegennatuurlijk is? Hij heeft gelijk, de biologie toont dit eenvoudig aan. Maar sommige mensen willen dit bewust niet zien, omdat ze dan moeten erkennen dat er iets niet helemaal goed zit met homoseksualiteit en dat is lastig.
        Kortom, het gaat mij om de waarheid rondom homoseksualiteit. Hoe hier vervolgens in de praktijk mee om te gaan is een tweede. Dat is ook per situatie verschillend. IN elk geval moeten we altijd proberen het hart van de ander te proeven: welke keuzes/overwegingen maakt iemand en vooral waarom? Dus niet het uiterlijk (de wet), maar het innerlijk (de geest), daar draait het om.

        Ik hoop van harte dat je zoon en schoonzoon de Heere liefhebben, want dat is het allerbelangrijkst. En vanuit die Liefde, liefde voor elkaar en anderen. Dat God hen verder mag leiden in hun leven!

        P.s. God is geen haar, God is mannelijk. In onze maatschappij is men het verschil tussen het mannelijke en het vrouwelijke totaal vergeten, met alle gevolgen van dien, Maar er is een reden dat de mens als man en vrouw is geschapen, er zit een verhaal achter. Een verhaal van en over God zelf. Overigens zijn niet alleen mensen mannelijk of vrouwelijk. De aarde bijvoorbeeld is vrouwelijk, ‘moeder aarde’, maar weten we nog waarom? Afijn, het voert te ver om daar nu op in te gaan, maar God is geen haar (waarmee ik niet zeg dat vrouwen minderwaardig o.i.d. ziijn, want daar gaat het helemaal niet om).

        1. Hoi Ruben, heel veel dank voor je uitgebreide en begeesterde reactie. Waardeer je inzet zeker wel. Ik hoop dat mijn staan/bewegen/leven binnen de Christelijke tradtie je niet al te zeer zal verontrusten.

          Schrik niet……;-)……ik geloof niet dat de woorden, opgetekend en op enig moment door mensen ( die de macht hadden), geredigeerd is tot wat zij nu is ( incl de vele vertalingen) het onversneden woord van God is.

          Om je weer een klein beetje gerust te stellen, ik heb er 7 in mijn boekenkast staan, die er met regelmaat ook uitkomen en zelfs gelezen worden.

          En nu ga vast weer schrikken, daarnaast staan, broederlijk of zusterlijk zo je wilt, ook de boeken van Kuitert, Den Heijer, Kushner, Armstrong, Nouwen en vele anderen.
          Mijn religieuze weg en ontwikkeling is terug te voeren op traditie en ontwikkeling. Af te lezen aan wat ik tot mij genomen heb.

          Ik geloof niet dat de Bijbel over feiten gaat, over geschiedenis, natuurkunde of astronomie. Ik geloof niet dat de Bijbel het enige geschrift ter wereld is waarin de hemel van zich laat horen.
          De Bijbel is geschreven door mensen zoals wij, in nood, in verdriet; door zoekende mensen, verwarde mensen, mensen ook die wilden getuigen van wat ze gevonden hadden.
          Als er al feiten in staan worden ze gebruikt om een verhaal te vertellen, het leven te duiden, een mysterie te verwoorden dat niet te verwoorden is: het mysterie van de schepping en de mens.
          Of om de hoop levend te houden, tegen alle verdrukking in.
          Ook boeken uit andere culturen bevatten zulke verhalen,.
          En die cirkelen rond datzelfde mysterie.
          Ook voor en na de Bijbel zijn en worden er zulke verhalen geschreven en verteld.
          Het verhaal, de zoektocht, gaat door zolang er mensen zijn.

          Voor mij is de Bijbel een boek om mijn ziel te voeden, mijn leven richting te geven en mij eraan te herinneren dat uiteindelijk alleen liefde en mededogen gelukkig kunnen maken. Degene die het ontvangt en hij/zij die het moge geven.

          En voor mij…….weet je wat zonde is? Je doel missen, dit doel missen.
          Mijn geloof dat die stad van vrede en gerechtigheid te doen is, is onverwoestbaar.

          Mag ik er tenslotte nog een blij woord aan toevoegen, mijn zoon en schoonzoon hebben het gelukkig niet moeilijk beste Ruben. Heb, hoop ik, in hun rugzakje veel liefdeszaadjes meegegeven.

          Voor nu een warme groet en dat de Geest van Pinksteren met jou, mij en alle mensen mee mag waaien opdat een ieder tot volle wasdom mag komen.

          Sorry, als ik niet uitsluitend opinievormend reageerde. Mijn hart heeft te veel kiertjes.:-)

      2. Dag Carla,
        Bedankt voor je reactie. Ik denk dat ik ergens tussen jou en Ruben in sta op de lijn van het geloof (maar dat is een grove aanduiding, we zijn complexe mensen met eigen karakters en manieren van beleven / verwoorden).
        Zoals ik ook in een andere reactie hier geschreven heb: het geloof is voor mij bovenal een hartszaak. Ik kan niet leven met de keiharde voorschriften uit het Oude Testament en moet er niet aan denken dat God van ons vraagt een ander te stenigen. Iemand doodgooien met stenen – er is bijna geen wredere, onmenselijkere dood te bedenken en alles wat in mij is komt in opstand tegen zo’n straf.
        Ben ik soms te sentimenteel? Nou, dat denk ik niet. Ik geloof dat ons geweten, ons hart – de liefde die God in ons gelegd heeft – in opstand komt tegen deze barbaarse manier van straffen en ik geloof stellig dat je het daarmee eens bent.
        Ik ben het met je eens dat we de teksten uit de Bijbel niet met schaar en lijmpot moeten gebruiken om onze opvattingen te onderbouwen of te ‘bewijzen’. Ik geloof meer in de Geest dan in de letter en meen dat ik daarbij op de lijn van Jezus zit die verschillende keren zegt: er staat geschreven, maar Ik zeg u… (en dan wordt het er meestal niet gemakkelijker op). Zelf denk ik dat er een voortschrijdende openbaring van God is. De wetten van het Oude Testament moesten paal en perk stellen aan een wereld die in morele chaos verkeerde. In plaats van een negatieve spiraal van straf en vergelding moest de strafbepaling proportioneel zijn (oog om oog…). De wet moest ook preventief werken, door de strenge straffen zijn waarschijnlijk veel misdaden voorkomen. Er waren geen gevangenissen om criminelen vast te zetten, het kwaad moest met harde hand uit het volk verwijderd worden.
        Maar met de ogen van beschaafde mensen vinden we de richtlijnen en straffen in het Oude Testament in veel gevallen onbegrijpelijk, wreed, buitenproportioneel en onevenwichtig. Ik kan dergelijke wetten en straffen dan ook alleen maar begrijpen als ik ze zie tegen de achtergrond van tijd en de heersende cultuur. Als we zo naar het Oude Testament kijken, dan is de beschaving duidelijk vooruit geholpen.
        In het Nieuwe Testament wordt teruggekeken op het Oude Testament als een tuchtmeester – een strenge opvoeder die duidelijk de grenzen gesteld heeft zodat niemand kon beweren dat hij/zij niet wist wat de regels waren.
        De principes achter deze geboden zijn volgens mij niet veranderd. Ze zijn universeel. Stelen is in principe nooit goed, moorden, verkrachten en bedriegen – het is op alle plaatsen en in alle tijden verwerpelijk en strafwaardig.
        Nou ja, ik laat me even meeslepen door mijn gedachten – ik reageer nu niet meer specifiek op jou maar op de hele discussie die we hier met elkaar hebben.

        Iets anders. Ik ben onlangs in Ethiopië geweest. Daar zijn veel orthodoxe christenen, maar het viel me op dat mannen wel hand in hand lopen en veel meer affectie naar elkaar tonen dan wij in het koude Noorden. Ze leggen gemakkelijk hun armen om elkaar heen, lopen of zitten hand in hand en – zoals ik zelf meemaakte – hebben er totaal geen moeite mee om met hun mond tegen je oor te komen als ze iets fluisteren willen (dat gebeurde bij mij in de kerk, toen een aardige Ethiopische broer mij de vertaling gaf van de preek en het gebed).
        Ik geloof stellig dat wij over het algemeen op een verkrampte manier omgaan met lichamelijkheid en intimiteit in ons deel van de wereld. Zelf ben ik opgegroeid in een gezin waarbinnen het heel normaal was (en is) dat mannen elkaar kussen op de wang. Dat is nog bijbels ook! 😉

        1. Dag Paul, heel hartelijk dank voor je beide reacties.
          Weet je Paul, hoe grappig ik het ook vond dat jij jezelf een plaats geeft tussen Ruben en mij in, ( ja, door uit te wisselen slijp en schaaf je aan je eigen ziel, althans dat ervaar ik zo, er gebeurt wat je/mij) , maakt mij persoonlijk de plek niet zoveel uit.
          Hoewel wat dichter bij elkaar staan de kou wat kan verdrijven.;-)

          Wat voor mij heel belangrijk is het antwoord op de vraag: ” Ben ik mijn broeders hoeder?”
          En…..wat in vele tradities te vinden is: ” Wat gij wilt dat u geschied, doe dat aan de ander.”
          Voor mijzelf meen ik hier meer dan voldoende aan te hebben.

          En juist dat verbind mij met jou en ook met Ruben, al ben ik het niet eens met zijn opvatting de Bijbel letterlijk als woord van God te zien.
          Ten alle tijden zal ik respect opbrengen voor elke mens die anders denkt dan ik.
          Een ieder heeft immers zijn/haar eigen rugzakje meegekregen, om met Klaas Hendrikse te spreken.

          Ik hou wel van de Mystiek, Paul. Ik ga graag van mijn hoofd naar mijn ziel. Mijn hoofd ontroert me niet, mijn ziel wel.
          b.v. Wanneer ik kijk naar het prachtige schilderij van Rembrand over de verloren zoon.
          Waar Henri Nouwen mij wees op het feit dat Rembrand de Vader schilderde met één mannen en één vrouwenhand.

          Mag ik besluiten met een heel mooi Joods verhaaltje: ( in het kader van het onderwerp)

          Het gaat over Mosje die sterft en bij God aanklopt om toegelaten te worden in de hemel.
          God vraagt hem nieuwsgierig: “Wat heb je zoals gedaan tijdens je leven op aarde?
          Mosje antwoordt: ” Heer, ik heb alle heilige teksten bestudeerd en precies gedaan wat daarin staat dat men doen moet.”
          ” Echt waar,” zegt God, en zijn gelaat betrekt enigzins. ” Dat was alles?”
          ” Oh nee”, zegt Mosje, ” ik heb aan de voeten gezeten van de allerbelangrijkste rabbi’s, en als ik in de schriften niet kon vinden wat ik moest doen, of ze niet begreep, vroeg ik het hen. Ik heb altijd precies gedaan wat zij mij opdroegen.”
          Trots kijkt Mosje op naar God, in de verwachting nu wel een mooi plekje te krijgen in de hemel, misschien wel heel dicht bij God.
          Maar God kijkt helemaal niet blij.
          “Weet je,” zegt hij peinzend tegen Mosje, ik heb eeuwen nagedacht over de mens die jij moest worden en die nodig zou zijn op de plek en de tijd waar jij geboren zou worden.
          Ik heb jou een innerlijk weten meegeven van jouw persoonlijke bestemming. Ik heb je rijkelijk van talenten voorzien om die bestemming te kunnen realiseren. Ik heb je hart vervuld van verlangen om datgene te doen waarvoor je bestemd was. En je hebt niet naar je hart geluisterd? Je bent niet Mosje geworden? Wat zonde, dat je je bestemming gemist hebt.”
          En God voegt daaraan toe, na een tijdje stil te zijn geweest: ” Weet je Mosje, ik ben Liefde en ik kan niet anders dan je toelaten tot de hemel, want ook ik moet als God mijn bestemming volgen. Hier is iedereen altijd welkom.
          Dat je welkom bent, dát is de hemel. Dus…..daar is de hemelpoort.
          Maar soms, als we elkaar aankijken, zul je spijt in mijn ogen zien dat je niet geworden bent zoals ik je bedoeld had.
          En de pijn in je hart die je daarbij zult voelen, is misschien wel wat jullie mensen de hel noemen.”

          ( Wie doet er mee, die hemel op deze lieve aarde te vestigen?)
          Hartelijke groet.

    2. Bedankt voor je reactie, Ruben.
      Van mijn kant geen stenen – laat dat duidelijk zijn. Ook begrijp ik je reactie vanuit de wijze waarop jij met de Bijbel omgaat. Elk woord lijkt als in steen gebeiteld en – ook al komt je hele gevoel in opstand – jammer dan, het gevoel is misleidend en moet zich schikken aan het Woord. Dat lijkt een overzichtelijke manier van denken, maar ik moet de eerste persoon nog tegenkomen die zijn/haar gevoel kan ‘uitzetten’. Misschien zijn die mensen er wel, maar ik hoop ze in de praktijk van het leven niet tegen te komen.
      Voor mij is het geloof bovenal een hartszaak. Zojuist las ik op Twitter een citaat: je neemt beslissingen met je gevoel om ze met je verstand te begrijpen. Daar zit veel waarheid in. Mijn liefde voor mijn vrouw is geen berekenende liefde, geen calculerende manier van denken. Ik heb haar mijn hart gegeven en ik ga met haar om geleid door mijn gevoel én mijn verstand.
      De Bijbel spreekt over gevoel, soms in relatie tot de ziel, soms de buik. God heeft ons met gevoel gemaakt en Hij heeft ons verstand gegeven om met lastige dilemma’s om te gaan. Ik kijk graag naar Jezus, naar de manier waarop Hij omging met de strikvragen die Hem werden voorgelegd. Steeds valt het mij dan op dat Hij de principes van het Oude Testament onaangetast laat, maar vanuit een veel hogere – geestelijke – moraal naar de kwesties kijkt. Hij legt daarbij de lat zo hoog, dat geen mens (behalve Hijzelf) aan die rechtseisen kan voldoen. We staan er allemaal hetzelfde voor, we zijn afhankelijk van Gods goedheid en genade.
      Je haalt erg veel aan en dat maakt het voor mij moeilijk om al je punten op te pakken. Als je iets in mijn reactie mist, vraag er concreet naar en ik zal mijn best doen antwoord te geven.
      Ik vind het fijn dat je mij als een gevoelig persoon ziet, dat ben ik namelijk ook. Maar mijn blogpost was niet geschreven ‘zwevend op gevoel’. Mijn verhaal is gebaseerd op levenservaring, nadenken, wikken en wegen. Daarbij neem ik Gods Woord serieus, maar ik wil er niet genadeloos mee omgaan. Lees mijn verhaal Letter & Geest op Staat Geschreven en je ziet hoe ik om wil gaan met keiharde citaten uit het Oude Testament en de genadige God die we door Jezus hebben mogen leren kennen.
      Laat ik me in deze reactie even beperken tot de gevoelskwestie: ik wens alle mensen die het precies tot achter de komma weten wat meer gevoel toe. Het gaat niet om interessante kwesties, het gaat om mensen van vlees en bloed – mensen met gevoelens, inderdaad. En dat gevoelens bedriegelijk kunnen zijn wil ik graag geloven. Maar toch doe jij ook wat je hart je ingeeft – hoop ik. Je emoties zijn niet je enige kompas, je hebt ook je verstand, het Woord en de Geest.
      Als je mijn blogpost leest zie je dat ik geen keiharde standpunten inneem. Ik praat een losse seksuele moraal en overspel niet goed. Ik geloof in liefde en trouw. Ook ben ik van mening dat mensen als mannen en vrouwen gemaakt zijn en dat er inderdaad een geheimenis / mysterie besloten ligt in de twee wederhelften die elkaar aanvullen. Maar ook op dit punt ben ik niet zo stellig als jij bent. God heeft man en vrouw naar zijn beeld geschapen. Jezus spreekt over Hem als Vader en ik denk dat ook zo over God. Maar dit is toch vooral bedoeld om ons de relatie tussen de mens en de Schepper aan te geven – we mogen Hem vertrouwen. Tegelijkertijd zijn er ook beelden in de Bijbel die vrouwelijke eigenschappen aan God toeschrijven. Mannelijk / vrouwelijk -zijn is nogal irrelevant als je bedenkt dat God Geest is en dat er in Christus eenheid is en dat verschillen – ook die tussen mannen en vrouwen daarbij niet meer leidend zijn of zelfs wegvallen (lees Galaten 3 en zie ook dat de wet niet meer dezelfde geldigheid voor ons heeft – genade is veel groter dan wetticisme).
      Ik laat het hier even bij, anders wordt lezen en reageren wel erg lastig.
      Dank voor je reactie – ik hoop dat we elkaar in liefde en met respect blijven verstaan.

      1. Dag Paul,

        Bedankt voor je reactie. Voor de duidelijkheid: ik zie jou als een gevoelsmens – in elk geval meer dan dat ik dat waarschijnlijk ben – maar daarmee wil ik niet zeggen dat je niet over zaken zou hebben nagedacht, integendeel zelfs. Ik merk dat je juist heel veel nadenkt, vanuit een hart vol liefde.
        En hoewel het misschien lijkt alsof we verschillend in zaken staan, denk ik dat dit in de praktijk best meevalt. We leggen alleen beide de nadruk op een ander aspect van hetzelfde onderwerp.
        Jij wilt vooral laten zien hoe wij de liefde van God op de beste wijze tot uiting kunnen brengen, hetgeen van het allergrootste belang is! Met andere woorden: jij richt je vooral op de praktische uitwerking van het geloof, op het omgaan met elkaar tot verheerlijking van God, en hebt ook de gave gekregen om op heldere wijze de liefde van God te communiceren in jouw artikelen. Voor mij is dat een stuk lastiger. Ik ben meer kennisgericht (waarmee ik overigens niet wil zeggen dat jij dat niet zou zijn) en vind niets mooiers dan mensen te helpen begrijpen wat er in de Bijbel staat. Dat is altijd al een grote passie geweest, omdat ik merk dat de Bijbel op bijna elke (levens)vraag wel een antwoord geeft, mits je je hierin een beetje verdiept. En die kennis veranderd onze gedachten en daardoor als het goed is ook onze harten.
        Het is bijzonder moeilijk om in een enkele post alle aspecten van een bepaald onderwerp voldoende te belichten. Dit is zelfs moeilijk voor één persoon om dat te doen. Daarom hebben we elkaar nodig, omdat we van elkaar kunnen leren en elkaar kunnen aanvullen.
        Dan inhoudelijk. Ja, God heeft ons geschapen met gevoel. God identificeert Zich zelfs met gevoel. Maar door de zondeval zijn ook onze gevoelens beschadigd geraakt, waardoor we onze gevoelens niet zonder meer kunnen vertrouwen. Dus nee, ik doe niet altijd wat mijn hart mij ingeeft. Geloof me, als ik dat zou doen, dan zou je mij voortaan kunnen opzoeken in de gevangenis (geen grap). Je wilt niet weten wat er in mijn hart en gedachten soms opkomt. In deze maatschappij wordt het gevoel als het belangrijkste kompas gezien en dat is m.i. één van de belangrijkste oorzaken van de problemen in onze maatschappij. Daarmee zeg ik niet dat je nooit op je gevoel af mag of moet gaan, maar een interessante vraag is wel: wat beschouw je als het belangrijkste kompas in je leven? Gevoel? Verstand? Of Gods Woord dat soms het gevoel en verstand te boven gaat, maar hier wel een grote impact op heeft?
        Neem het mij niet kwalijk dat ik nog op een ander punt van je wil ingaan. Je schrijft namelijk dat mannelijk/vrouw-zijn nogal irrelevant is als je bedenkt dat God Geest is. Mag ik je in alle eerlijkheid zeggen dat ik door die uitspraak het vurige verlangen krijg om hier eens verder over met je van gedachten te wisselen? Want hoewel ik begrijp wat je bedoelt, ben ik het niet me je eens. Veel mensen denken dat een ‘geest/Geest’ noch mannelijk noch vrouwelijk is, maar dat is niet waar! God is een mannelijk wezen, maar helaas is dat lastig om in een korte post uit te leggen. (Wist je overigens dat Paulus de gelovigen (de Gemeente) in zijn brieven altijd aanspreekt als ‘broeders’ – óók de zusters…? De Gemeente is namelijk ook mannelijk, maar dat terzijde.)
        Ik denk oprecht, zonder daarbij jou te willen aanvallen, dat dit één van de redenen is dat er veel misgaat op het gebied van seksualiteit. Als je niet weet wat de reden is van het mannelijke en het vrouwelijke in de schepping, dan is het denk ik ook moeilijk te begrijpen waarom homoseksualiteit door God een ‘gruwel’ wordt genoemd en zulke ingrijpende gevolgen heeft. Er zitten enorme geestelijke dimensies achter en de vraag is dan ook of we überhaupt de gevolgen van homoseksualiteit kunnen overzien, maar dat terzijde. Ik denk dat op dit punt geldt wat God eerder al zei tegen Israël: ‘door gebrek aan kennis gaat Mijn Volk ten gronde’ (niet persoonlijk opvatten).
        Daarmee begrijp je misschien ook iets meer van mijn passie, waarover ik aan het begin van deze reactie schreef. Niets leukers om uit te zoeken wat Gods Woord te zeggen heeft over bepaalde zaken. Niet omdat het mij gaat om ‘de letter’, want zoals Paulus schrijft: ‘de letter dood’. Het gaat om de Geest, of om het beter te formuleren: om het kennen van God. De Heere Jezus zei: ‘DIT is het eeuwige leven: dat zij U kennen, de Enige, waarachtige God’ (Joh. 17:3). Het Woord is voor mij dus geen wet op stenen tafelen, maar Leven! Hoe beter ik het Woord ken, hoe meer ik de grootheid van God in mijn leven ervaar, met als gevolg: vreugde, vrede, rust! Dat is oprecht mijn ervaring. Toch weer gevoel dus… maar gevoel dat geboren is vanuit het steeds beter leren kennen van God.
        Laat mij voor duidelijkheid nogmaals benadrukken dat ik allerminst wil zeggen dat jij geen kennis van zaken hebt, daar kan ik namelijk helemaal niet over oordelen en dat is ook niet wat ik geloof. Ik reageer slechts op wat ik lees. Verder weet je dat ik een enorme bewondering voor je heb en soms zelfs jaloers kan zijn op hoe jij dingen onder woorden kan brengen. Als geen ander weet jij de liefde en schoonheid van God zichtbaar te maken.
        Onze reacties moet je dan ook niet zozeer zien als een discussie, maar als een gedachtewisseling, als een aanvulling op elkaar. Want inderdaad is het van het allergrootste belang om na te denken over hoe wij homoseksuele mensen lief kunnen hebben op de wijze zoals God dat wil.
        Dit houdt ook mij bezig. Persoonlijk denk ik echter niet dat daar een goed antwoord op te formuleren valt in een blogpost. Het is namelijk per persoon verschillend. Liefde tonen betekent niet altijd ‘lief en aardig’ zijn. Soms is iemand beter af met een kritische/vermanende gedachtewisseling, terwijl een ander meer geholpen is met bemoediging, met een stevige knuffel en een luisterend oor. Daarover kan ik weinig zeggen, dat is meer jouw gave! Ik kan slechts iets laten zien van wat m.i. de geestelijke achtergrond is van homoseksualiteit, omdat hierover veel verwarring bestaat.
        Afijn, een lange reactie weer, maar ik hoop dat het wat toevoegt en tot zegen kan zijn. En over liefde en respect geen zorgen. Zelfs al zijn we het oneens, we zijn voor eeuwig verbonden in Christus. Bloedbroeders zullen we maar zeggen!

  8. Dag Paul

    Ik ben Hans.Toen ik 17 was gaf ik mijn leven aan Hem en kwam in grote problemen toen ik ontdekte dat ik homo was.Dacht dat ik er daardoor bij Hem uitlag…..maar op hetzelfde moment was Zijn aanwezigheid zo overweldigend dat ik toen wist dat Hij me
    nog steeds even lief had.( hij is me eenmaal verschenen).
    Daarom geloof ik dat de bijbel spreekt over homosexuele daden,niet over een gerichtheid.Alle sexuele (vaak egocentrische) daden worden veroordeeld,van hetero of homo,als genotzucht de drijfveer is.Maar als je écht van de ander houdt en je wilt dat o.a. uiten d.m.v. sex,zou Hij daar bezwaar tegen hebben?
    Hij kijkt naar onze motieven……staat onze ik op de eerste plaats of de ander?

    ik wens je Gods zegen.

    1. Dank je voor je reactie, Hans. Wat moet het een strijd voor je geweest zijn om een weg te vinden tussen die bekeringservaring en de ontdekking van je geaardheid. Het lijkt me moeilijk om zo ‘uiteen getrokken te worden’ door je gevoel en door de dingen die je vanuit het geloof zijn aangereikt.
      Ik geloof dat de liefde van Christus inclusief is en dat Hij inderdaad naar ons hart kijkt. De manier waarop wij met elkaar omgaan zegt veel over dat hart. Zoeken we alleen onze eigen lust, onze eigen bevrediging – of willen we liefde geven voordat we iets terug ontvangen? Zijn we op de ander gericht? Dat is inderdaad een belangrijk bijbels principe.
      Ik vind het – als gelovige hetero man – eerlijk gezegd erg lastig om je vraag te beantwoorden of God er bezwaar tegen heeft dat mensen van hetzelfde geslacht hun liefde op een seksuele manier uiten. Intimiteit is niet slecht, maar hoever kun je daarmee gaan? Ik ben niet deskundig en geloof dat er hier ook heel persoonlijke grenzen getrokken worden. Ik denk dat onze motieven niet de enige kaders zijn. Ik geloof in trouw en toewijding. Ook geloof ik dat genot op zichzelf niet gelijk is aan zonde – het moet inderdaad niet je enige drijfveer zijn, maar genieten hoort wel bij God en Hij heeft ons gemaakt als seksuele wezens. Maar ik denk dat het genot pas compleet is als het een plaats heeft in een innige relatie van liefde en trouw.
      Ik wens jou ook Gods zegen en veel wijsheid toe en dank je nogmaals voor je reactie.

  9. Beste Paul, ben onder de indruk van je prachtige, eerlijke, open tekst. En ik deel je mening.
    Liefde geeft het leven zin. Mensen afbreken om wie ze zijn en wat ze voelen is niet liefdevol en daarmee zinloos.
    Veel liefs!
    Sabien

  10. Zo, druk hier ;-). Vanwege de vele reacties getwijfeld of ik zou reageren. Toch wel dus.

    Ik reed anderhalf jaar geleden door Rotterdam en zag op een gebouw een tekst in neonletters. Er stond: “de meeste mensen zijn andere mensen”. Die tekst blijft me bij en ik kauw er regelmatig op. In onze ik-gerichte samenleving ervaar ik (!) dit zelfs als een soort van noodkreet. De meeste mensen zijn andere mensen. How obvious. Maar wat vergeten we dat vaak. En wat leggen we anderen vaak langs de meetlat van onze eigen (beperkte) inzichten.

    Ik was ooit depressief en niemand begreep me. Nu, terugkijkend, begrijp ikzelf mezelf niet eens meer en kan ik de gevoelens en gedachten niet meer ten diepste terughalen. Hoe prettig en hoe treurig. Het lijkt alsof de levensles geleerd is, maar niet of nauwelijks aan anderen doorgegeven kan worden.

    Homo’s zijn mensen. Wat ik ook denk, vind of meen te begrijpen, dat staat voorop. Homo’s zijn andere mensen. Anders dan ik. Net zoals de buurman, de Noor en de Italiaan. En ik begrijp heel weinig van homo’s, buurmannen, Noren en Italianen.

    Paul, ik herken je verhaal en grotendeels heb ik hetzelfde proces doorlopen als jij. Ik zit nog in het stiltegebied. Ik weiger te oordelen, bevraag veel liever. De vragen over goed of fout houden me zeker wel bezig, vooral in m’n eigen leven. Standpunten wil ik hebben, meningen ook, maar acceptatie (de voorbode van de liefde) is de key.

    Maar oh, wat hebben die homo’s (en dan misschien vooral de christelijke) een last op hun schouders. Afwijzing, stilte, taboe.

    Ik zou heel graag van verschillende homo’s nou eens willen horen welke dingen ik en andere hetero’s kunnen doen, zodat zij zich meer mens kunnen voelen in mijn en ander heterogezelschap. Verwacht niet dat ik je ga begrijpen. Verwacht dat ik je wil ontvangen en ontmoeten. En dat ik wil leren.

    Dank Paul, voor al je wijsheid.

  11. Misschien een doordenkertje: niet de bijbel heeft de hoogste autoriteit, maar Jezus. De bijbel is de conversatie, het gesprek, stem en tegenstem, de zoekrichting, de inspiratie, altijd in beweging.
    Als we de bijbel gebruik als “fixatie” voor ons eigen gelijk, dan is het per definitie een afgod. Je mag natuurlijk wel met de bijbelse argumenten stevig het gesprek instappen, maar nooit de bijbel uit uiterste bron voor het vinden van “waarheid” gebruiken/misbruiken. Zoek dit bij de levende Jezus!

    1. Met alle respect Johan, maar ik krijg jeuk van dit soort uitspraken. Niet de Bijbel, maar Jezus. Klinkt vroom hoor, maar vertel mij eens: wat is het verschil?

      En ehh… de Bijbel nooit als ultieme bron van waarheid gebruiken? Meen je dat serieus? Wat vind je dan van wat Paulus aan Tinotheus schreef. Je weet wel, over het nut van de Bijbel..

Zeg iets terug op Vrijspraak

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s