Ik ben een heel klein visje in een grote zee… Blub blub! > gastblog Stella Kralt

Het kan natuurlijk allemaal aan mij liggen. Dat ik me niet thuis voel omdat… Ik er niks van maak? Of te passief ben? Mwah. Ik ken mezelf aardig en deed mijn best en nam initiatief. Initiatief om het de afgelopen dagen allemaal wat beter te snappen. Om me wat meer thuis te voelen in de zin van dat ik ook echt iets aan de diensten had. Maar het vlotte allemaal niet zo. En de rust vond ik pas ’s avonds (wanneer ik tenminste niet wakker lag van de kou). Was ik echt zo negatief? Of gewoon eerlijk en realistisch? Klaagde ik niet veel te veel?

Duiven boven mijn hoofd

Voor wie het gemist heeft in christelijk Nederland: Opwekking. Het festival om met je driejarige kleuter of puberende jeugd naar toe te gaan. Waar je buurman je beste vriend is en waar voor iedere leeftijd een heel programma in elkaar is gezet. Ik was er, vanaf vrijdag tot en met maandagochtend. Sinds tijden. Als kind ben ik er 1 keer geweest, in gezelschap van pa, ma en zusjes. Gezellig, ik vond het een hele belevenis. Heb toen niks gemerkt van de massa. Behalve dan die ene keer dat we in de tienertent stonden, die echt goed vol was en de spreker meende boven elk hoofd een duif te zien opstijgen. Heel erg toepasselijk met Pinksteren. Ik zag niets overigens, maar ik was toen ook nog niet bekend met de Heilige Geest. Duiven boven mijn hoofd? Ja, die is niet goed wijs… Gauw die tent weer uit. En dat vormde toen mijn gemengde beeld over Opwekking. Leuk, gezellig, maar ook een tikje raar. Gelukkig vergat ik dat snel, en toen ik christen werd en naar allerlei soorten kerken, conferenties en festivals ging, was me veel niet meer vreemd wat betreft de geestelijke zaken. Hoe dan ook, dat doet er allemaal niet toe. In deze blog probeer ik te schetsen waarom ik me dit weekend niet thuis voelde. Misschien is het herkenbaar, misschien niet. Lees mee, reageer gerust!

Dikke vette massa

Ik miste de rust, de persoonlijke sfeer in de diensten. Ikzelf liep dan naar het jongerenprogramma en ik geef het eerlijk toe: het viel me bar tegen. Een korte vooraankondiging dat we gaan bidden en vervolgens in diezelfde ademteug nog een gebed van tien seconden proppen, sorry: gaat er bij mij niet in. Natuurlijk, gezellig had ik het zeker. Vrienden en vriendinnen genoeg, bekenden zat die je nog van zus of zo kent en nu eindelijk weer spreekt. Ik hou er van!

Maar… waarom voel ik me op een Soul Souvivor of Flevo Festival wel thuis, waar eveneens een dikke massa is? Waarom doet Opwekking me denken aan de enorme kantine van een Amerikaanse highschool? Waarom heb ik het idee alsof ik echt niet meer voorstel dan een simpel figuur in een grote grijze massa mensen?

Vleeskeuring

Ik weet het niet zo goed. Misschien ligt het aan het feit dat het kan overkomen alsof het programma er tussen gepropt wordt, alsof de liedjes leuk voor het sfeertje zijn en het gebedje en de vroom klinkende woorden er ‘voor tussendoor’ op het script staan. O ja, dat moest er ook nog even tussen. Maar ervan uitgaande dat alles oprecht gemeend is en uit het hart komt, moet ik mijn twijfels eigenlijk negeren en aan de kant zetten. Toch?

En dan heb je nog die vleeskeuring. Massa’s stelletjes, massa’s bijna-stelletjes. Zo’n evenement kan flink wat met je hormonen doen – ik spreek niet voor mezelf trouwens – maar daar hoor ik geen preek over. Hoeft niet, maar het valt me wel op.

Ik ben zelf een voorstander van veel gezelligheid, feestjes en zo, maar merk dat ik God het beste kan vinden in een stiltemoment. Zelfs in een dienst lukt me dat nog wel eens. Gods Geest laat Zich juist in de stilte vinden. Daar hoef je helemaal niet de hei voor op – al kan dat soms juist wel goed werken – nee, je achtertuin is ook al goed genoeg. Of even een stiltemoment tussen door. Dit weekend vond ik de rust niet om God te zoeken. Had ik verwacht van wel dan? Stiekem had ik er wel op gehoopt.

Kleine visjes hebben scholen nodig, niet een hele zee vol

Tsja. Wat valt er hier nou meer over te zeggen? Na zo’n weekend kom je er wel weer achter dat je dit niet nog een keer wilt. Althans, niet het hele festival. Kleine visjes hebben scholen nodig, niet een hele zee vol. Dus, ik besluit om af te sluiten met iets positiefs: stichting Opwekking is super bezig. God doet vast en zeker goed werk door hen heen, wanneer ik dat niet zou geloven is mijn geloof te klein en ben ik pas echt een zeurpiet. Alleen dat massale, drukke, volle, en die drommen mensen om mij heen: dat werkt niet voor mij om God te vinden, in de stilte en mijn momenten met Zijn Geest te hebben.

Nu ben ik heel benieuwd hoe jij daar in staat. Dus reageer gerust!

45 gedachten over “Ik ben een heel klein visje in een grote zee… Blub blub! > gastblog Stella Kralt

  1. Dag ‘zussie’, leuk je hier te ontmoeten!
    Dat massale waar je het over hebt, dat is precies de reden waarom ik niet naar Opwekking ga. Inderdaad, God is in de stilte te vinden, precies, daar zeg ik amen op. Ook exact de reden voor de naam van mijn eigen blog. Wat jij beschrijft tijdens je Opwekking-tournee, definieer ik maar even als vervreemding. En dat is precies de manier waarop ik regelmatig mijn eigen kerkgang wil benoemen. Ook deze Pinksterdag weer, waar de Geest van Pinksteren nauwelijks aan bod kwam. En ik zag dit weekend nog zo’n hartekreet voorbijkomen op twitter.
    Zou er meer aan de hand zijn in kerkelijk, christelijk Nederland, van evangelischetot reformatorische zijde? Onrust, vervreemding, escalatie, verlating, vragen en twijfels.
    Ik ben er bang voor, maar tegelijk hoop ik er een beetje op. Dat we door elkaar geschud worden. Onze zelfgenoegzaamheid, ons kerkje spelen, van depri-gevoelens tot juich-gevoelens, misschien is het wel allemaal nep. Verlangen we naar de Geest, maar proberen Hem te manipuleren naar onze verwachtingen, ideeën en gevoelens.
    Laten we stil zijn, bidden, wachten, verwachten, hopen, geloven. Maar laten we ophouden met organiseren, doen, faken, absorberen, hollen. Zodat die Geest kan werken, in ons, door ons heen, naar buiten toe, in de mensen om ons heen.

    1. Dag broer, altijd leuk om jou weer ergens te ontmoeten 😉

      Weet je wat ik me bedacht.. Stel nou, stel nou dat Opwekking alleen met een akoestisch gitaartje zou zijn, een paar zangers. Niks geen lichteffecten, mistmachine of een te enthousiaste zanger met zo’n neppe presenteerstem, waarvan je je afvraagt hoe lang hij er over heeft gedaan om dat accent onder de knie te krijgen.. Nee, als we nou eens super primitief en simpel Opwekking hadden.. Wie, wie komt er dan?

      Ik zou komen, want ik zou er rust vinden en denk ik, totaal op God gericht kunnen zijn. Ik heb tieners gezien die samen met hun jeugdgroep niets doen dan de hele dag lam hangen voor de tent: NIKS mis mee. Maar er valt zoveel meer uit te halen, en daar hebben we niet altijd een mega grote tent voor nodig of heel veel ‘woa woa’ in een liedje, of een snel gebedje of bepaalde licht effecten. Back to the Basic.

      – maar goed, gelukkig werkt de Geest overal door heen en zullen veel mensen aan Opwekking iets hebben gehad –

      Dank voor de nadenkers in je reactie 😉

  2. Herkenning, Stella. Ik ben een paar keer op Opwekking geweest, maar nooit langer dan een paar uurtjes. Wegwezen!

    De afkeer van massaliteit heeft voor mij niet zozeer met dit evenement te maken, ik heb het ook in pretparken en op kermissen. De mensenmenigte vliegt me aan, ik voel me er niet thuis.

    Mensenvrees? Nou, jullie kennen me wel beter… Ik ben graag onder de mensen. Maar bij massale christelijke bijeenkomsten lijkt er nog iets anders mee te spelen. Het is alsof christenen massaal bij elkaar moeten komen om elkaar ervan te overtuigen dat ze het écht nog geloven, dat ze écht niet gek zijn en dat ze warempel écht niet alleen staan. Ach, ieder z’n meug.

    Dit jaar keek ik vanuit een skybox neer op de EO Jongerendag. Hoe elitair wil je het hebben? Ik was blij dat ik boven de jongerenmassa stond – ik ben immers een kleine Zacheüs – maar ik voel me zeker niet boven hen verheven (laat dat duidelijk zijn!).
    Wat gaan we volgend jaar doen? Een nóg groter podium? Nóg meer lichteffecten? Deze vraag komt er bij mij op: wie willen wij eigenlijk zo graag overtuigen: God? De buitenwereld of onszelf?

    Bij een voor TV geprogrammeerde dag kan ik me nog wel voorstellen dat het groots en meeslepend moet, al zou het wel fris en verrassend zijn als de EO het volgend jaar eens wat meer unplugged doet. Ik denk aan de eerbiedige sfeer bij Taizé in de Ahoy – ik was er meer van onder de indruk dan van het gedonder en gebliksem van de EOJD.

    Harde muziek? Bring it on! Samen met zoon Robin zat ik op de avond van de Jongerendag bij Neal Morse in een kleine zaal (de Boerderij in Zoetermeer). Geweldige sfeer, je staat vlak op de band, de muziek is virtuoos, de teksten prachtig. Maar ik stond wel tussen veel andere middelbare mannen, dus neem mij niet al te serieus.

    Ondertussen luister ik nu naar The Passion, Gouda. Daar was ik bij en ik heb mijn enthousiasme niet onder stoelen of banken gestoken. Duizend keer liever The Passion in de binnenstad van Gouda dan tienduizenden christenen die ‘lekker’ bij elkaar kruipen in een polder. Erg opgewekt word ik daar niet van… en ik sta dus niet alleen.

    1. Ha Paul,

      Als eerste nog bedankt dat ik vandaag een plekje op je blog mag vullen 😉 Schrijf jij de volgende keer bij mij? 🙂

      Ha, ik herken weer in jouw woorden dat het ook weer niet zo is dat je mensenvrees hebt bijv. Maar inderdaad, het wezenlijke verschil met bijv. een Flevo of een Opwekking. Dat ‘lekker’ bij elkaar zitten op Opwekking heeft iets veilig, een veilige zone. En toch kan het je ook een boost geven. De vraag is: hebben we die boost nou ook daadwerkelijk nodig? Bestaan daar niet al genoeg conferenties en dergelijke voor? Of een Bijbel.. Of misschien denk ik nou wel veel te kort door de bocht maar hopelijk snappen jullie mijn gedachtegang een beetje. Ik vraag me af wat we soms allemaal wel niet nodig hebben om dat ene wat we willen (voelen?) te creëren om bij God te komen en het gezellig met elkaar te hebben.

      Ik zie liever dat er op deze grote ev. gebruik word gemaakt om onderwijs te geven over uitstappen in het geloof, en DAAD werkelijk praktijk onderwijs voor evangelisatie. En niet het continue samenzijn – wat ook goed is maar wat je denk ik de rest van je jaar uit de kerk/samenkomsten kan halen.

      1. Ja, ik wil best eens een gastblog bij jou schrijven. Heb je een suggestie / onderwerp?

        Lekker bij elkaar schuilen – dat speelt zeker een grote rol bij dit soort evenementen. Daar is op zich niet veel mis mee, de gevoelens die daarbij vrij komen (saamhorigheid, enthousiasme) kun je ook herkennen bij concerten en voetbalwedstrijden. Het zijn menselijke emoties. Het risico bestaat dat we de opgeklopte sfeer gaan zien als iets bijzonder geestelijks – zeker met opzwepende muziek en preken. Het is goed om je kritische verstand te blijven gebruiken, zonder cynisch te worden of al te argwanend.

        Bij alle massaliteit is het wel eens goed wat (zelf)kritische geluiden te laten horen. Bij Jezus kwamen de mensen ook massaal aangelopen, maar wie wilde Hem echt tot het eind toe volgen? Komen we voor de sfeer of voor de Heer?

        Er zijn vast mensen die het fantastisch vinden om zich een paar dagen in zo’n ‘warm bad’ onder te laten dompelen. Zelf zoek ik ook liever een rustige plaats op of praat ik met een persoon of met een paar mensen. Ik haak eerlijk gezegd af als het te druk wordt, dan heb ik ook moeite om conversaties te volgen en kan ik alleen maar een beetje meedeinen op de golven. Kan gezellig zijn – ook bij een receptie of concert – maar echt communiceren doe je dan niet meer.

        Er is volgens mij wel veel veranderd bij Opwekking. Allerlei mensen krijgen de kans om presentaties / workshops te geven, in gesprek te gaan en/of hun organisatie te presenteren. Het is ook een soort christelijke jaarmarkt geworden en een ontmoetingsplaats voor trouwe kampeerders. Mijn broer en schoonzus hebben er ook het weekend doorgebracht. Ik ben benieuwd naar hun ervaringen. Misschien reageren ze hier nog wel?

        1. Ha Paul,

          Ik had nog geen onderwerp in gedachten maar wanneer je wat te spuien hebt.. Spui! Voel je welkom.

          Over deze woorden van je dacht ik later ook over na: “Bij alle massaliteit is het wel eens goed wat (zelf)kritische geluiden te laten horen. Bij Jezus kwamen de mensen ook massaal aangelopen, maar wie wilde Hem echt tot het eind toe volgen? Komen we voor de sfeer of voor de Heer?”

          Inderdaad.
          Ik denk dat veel mensen Hem als de man van de wonderen zagen. Was Hij ook, en veel mensen zien christelijke festivals als plekken om helemaal los te gaan als christen. Voor zover dat kan… Maar het kan.

          Niks mis mee, maar de focus om Wie het uiteindelijk draait is wel verkeerd gericht.

          Ik ben ook er mee eens dat het een verademing kan zijn om zelf vanuit je niet-geestelijke of christelijke omgeving ergens te komen waar je gewoon veilig bent in wie je mag zijn. Wat dat betreft moedig ik het ook enkel van harte aan. Doen, en gaan!

  3. Hoi Stella,

    ik herken je twijfels. Alhoewel, ik ben zelf nog nooit op Opwekking geweest, dus ik mag zeker niet oordelen (dat mag sowieso niet, toch?). Maar ik hoor genoeg om er een mening over te vormen. Natuurlijk kun je twijfels hebben bij mijn mening omdat ik er eenvoudigweg nog nooit geweest ben.

    Het massale spreekt mij ook niet zo aan. Ik ben dan ook van protestantse huize. Hoewel, het past niet bij mij. Mijn geloof zit vol met twijfel en verwondering, maar ik heb een vast geloof in Iets dat groter dan mij is, in het reddende verhaal van Jezus, in een liefdevolle God, hoewel zo “onbereikbaar”. Deze kant van het christelijk geloof mis ik denk ik bij Opwekking. Ik zie het ook vaak bij jongeren (ben er 1 van), helemaal into gevoel, muziek, ervaren van God tijdens massabijeenkomsten, handjes in de lucht, Hillsong, etc. Ik hou er niet van. Ik wil rustig op mijn kamer, liggend op mijn bed de bijbel lezen, bidden, van allerlei soorten muziek luisteren, mijn wereldbeeld verbreden et cetera.

    Mijn vraag is dan of ik er gewoon niet voor open sta, of dat ik bang ben dat anderen me raar vinden als ik met mijn handen in de lucht ga staan (dat ben ik tenslotte van huis uit ook niet echt gewend), of …
    Ik ben echter van mening dat God mij ten alle tijden kan aanraken, zeker in de stilte. Dit past tenslotte bij mij. De hunkering om God maar te ervaren tijdens dit soort evenementen, 1 a 2 keer per jaar, heb ik dan ook niet. Dat zie ik wel bij vrienden, die hunkering en dan die teleurstelling wanneer het niet gelukt is. Het is zo jammer.
    Het kan zoals de EO jongerendag wel een boost geven aan je vertrouwen: “hee, er zijn zoveel andere jongeren die ook geloven”.
    God laat zich overal vinden en zoekt de mensen overal op. Maar het moet wel bij je passen. Wat dat betreft zijn christenen nog weleens oordelend wanneer je verteld dat je liever thuis blijft wanneer vrienden naar Opwekking of Soul Survivor gaan. Echter wanneer we het over Flevo hebben; dan sleur ik ze mee. Of ze nu willen of niet… 😉

    1. Ha Thomas,

      Die laatste zin: heerlijk! Dat heb ik nou ook, Flevo hoog in het vaandel – en niet te vergelijken met een Opwekking, SoSu of EO JD, haha –

      Mooi om te lezen hoe jij vanuit jouw kerkelijke achtergrond ziet en ervaart, ook goed dat je van mening bent dat God ten alle tijden en momenten jou kan aanraken.

      Het vervelende van dat massale gedoe is het feit dat je met de flow van het bandje kan mee gaan, en niet vanuit je zelf zingt/aanbidt maar meer de liedjes mee dreunt omdat de drum er onder zo lekker klinkt. Wat is je prijzen dan nog waard? Waar je ook bent, neem er de tijd voor (denk ik dan) – ik heb zelf wel eens nazorg gedaan bij SoSu en ook daarin kan je zo makkelijk een automatisch gebedje prevelen tegen mensen. Met God is dat net zo denk ik, je kunt automatisch bidden en echt vanuit je -oprechte- hart (aan)bidden. God ziet je hart, dat is het allerbelangrijkste.

      Fijne 2e Pinksterdag,
      Stella

  4. @Anton
    Twijfel 😀 Zou fijn zijn als de christenen van tegenwoordig, de mensen die naar Opwekking komen en die het organiseren dat ook durven en durven te uiten.

    1. Ik ga er dus ook naar toe. En ja ook ik twijfel wel eens. Maar toffe is dat God er ook in die twijfel is. Maar je ziet daar wel dingen gebeuren die alleen maar van God kunnen komen. Dus das dan weer een hele bevestiging. 😉

  5. Tja, dat ligt aan ieder persoonlijk denk ik. Sommigen ontmoeten God in de stilte. De anderen in de grote massa. Voor alles is wat te zeggen. God heeft ieder uniek gemaakt en dat is nou juist het mooie!

    En blijkbaar werkt God ook in de grote massa. Dat is wel te zien op zondagavond. Het jaar er op hoor je weer getuigenissen van mensen die daar genezen zijn. Maar God geneest ook in kleine omgevingen. Opwekking is een fijne kweekschool om de wijde wereld in te gaan naar de plek waar God jou heeft geplaatst.

    Leuk detail. Er werd ook nog een akoestisch concert ergens gegeven in de jongeren tent. 🙂 Ik weet dat ze op een ander groot tienerevenement, Teenstreet, elk jaar een groot moment van pure stilte hebben. Het programma is erg uitgebreid dus er zullen vast wel meer rustige momenten tussen zitten. 😉

    Persoonlijk kan ik er geweldig van genieten als je in het hoofdprogramma mensen ziet die persoonlijk in gebed zijn! In de grote massa. Dat vind ik juist zo tof. Zoveel mensen die God allemaal uniek geschapen heeft en die elk op hun eigen wijze God zoeken en bidden. De een zittend. De ander staand met opgeheven handen. Puur!

    Kortom: God vindt het geweldig als we met zijn allen Zijn Naam aanroepen. Maar God vindt het ook geweldig als we hem alleen in de stilte persoonlijk zoeken. Dus zoek God. God is niet gebonden aan 1 manier. Dat is echt geweldig! 🙂 God is er in de massa en God is bij jou persoonlijk!

      1. Ja, zou wat wezen dat God mensen uniek maakt maar het niet goed vindt dat we andere voorkeuren of interesses hebben… 😉

        God accepteert je zoals je bent en vindt het gewoon fijn dat je naar Hem toe gaat! 🙂

  6. Zit nog even te filosoferen over dat beeld van het visje.
    Een vis komt het best tot zijn recht in de stroming van Levend Water, waar hij/zij de volledige vrijheid heeft om alleen al door te zijn, te bestaan, de Schepper van het Leven te eren. Daarnaast zijn er de andere vissen, die je nodig hebt, die jou nodig hebben in het grote geheel. Om met elkaar te ‘bubbelen’, wat ik dan maar vertaal met bidden en studeren, zingen en getuigen, dus christen-zijn. Sommige vissoorten doen dat met een hele grote school, anderen met een klein groepje, en je hebt ook nog een paar van die solisten. Ze mogen er allemaal zijn. Het blijft in alle gevallen ‘vrij zwemmen’.
    Toch kun je ook door elkaar ook gevormd, vermaand, gecorrigeerd worden. En toch is het ook de bedoeling dat je als klein visje groeit tot een grote vis. Je leert van elkaar, je voedt elkaar, je voedt elkaar op, je helpt elkaar als je het nodig hebt.
    Tot je uiteindelijk je laatste ‘blub’ geeft, vleugels krijgt en op mag stijgen naar de ‘vissenhemel’. Daar mag je de grote ‘Visser’ ontmoeten, die je al die tijd glimlachend heeft gadegeslagen, aanwijzingen heeft gestuurd in troebele tijden, andere vissen op je ‘waterweg’ heeft doen ontmoeten. En mag je ook de vissen ontmoeten, met heel andere ogen bezien, herkennen. Verrassend, jij ook hier?

  7. We lijken in dit punt op elkaar. Ik dacht het al te merken in je tweets dit weekend.
    Voor het laatst zijn we geweest toen we ons verloofden. Dit was in 1993. 🙂
    De enorme nadruk die gelegd werd op de collecte om de kosten van zo’n (even oneerbiedig genoemd) spektakel te kunnen dekken deed bij mij eigenlijk de deur dicht. Willen we als christelijk Nederland echt steeds meer spektakel tegen steeds hogere kosten om God te kunnen aanbidden of de bijzondere werking van Zijn Geest te zien?

    1. Tegenwoordig wordt er nu ook duidelijk uitgelegd wat de kosten zijn. De hele begroting wordt afgedrukt in het programma boekje. En elke dienst wordt er dus een collecte gehouden. Als echter het benodigde bedrag rond is, zoals dit jaar voor de zondagavond, wordt dat bekend gemaakt. Er wordt dan ook niet meer gecollecteerd! Ook worden de bedragen nog nageteld en wat er te veel is wordt overgemaakt naar een of meerdere goede doelen. Maandag wordt er tijdens een concert vaak nog wel een collecte gehouden voor een goed doel. Maar dit wordt duidelijk gecommuniceerd dat dit niet voor St. Opwekking is. 😀

      1. Klopt, dit lijkt allemaal toch wel zorgvuldig te gebeuren. Voor zover ik mij kan herinneren heb ik nooit echt moeite gehad met de manier waarop het geld wordt ingezameld. Groot gedeelte van de kosten komt ook uit verkoop en kampeergelden. Voor de rest ben je nog altijd zelf degene die besluit om wel of niet iets te geven. En je geeft het aan God. Wat er dan verder mee gebeurd moet je gewoon loslaten.

      2. Destijds werd er letterlijk gezegd: Geeft u vooral veel dan voelen wij ons bemoedigd. Dit kwam op mij heel vervelend en bijna manipulatief over.
        Ik doelde dus niet op een evt. gebrek aan transparantie als het om de financiën gaat.
        Mijn zorg/afkeer heeft veel meer betrekking op de vraag of ‘eenvoud’ niet goed genoeg is en alles echt zonodig gepaard moet gaan met zoveel spektakel.

        1. Ja, heb wel gehoord dat het vroeger heel anders aan toe ging. Zo iets klopt natuurlijk niet. Heb bij een ander evenement eens een opmerking gehoord over alleen papiergeld. Waanzin. Als God het zegent komt dat geld ook wel. En dan hoef je de mensen niet uit te wringen. 😉

          Maar ja dat is inderdaad een keuze die je maakt. Maar gezien de mensen die er bemoedigt worden, tot geloof komen of tot vernieuwing denk ik dat het wel zijn nut heeft en wat kost. En omdat het groter is gaan de bedragen vaak X1000. Maar goed. Daar kan je natuurlijk in verschillen van gedachten. 😉

  8. Hoewel ik dit jaarniet naar opwekking ben geweest en dus tot nu toe weinig anders kan melden dan dat mijn dochter het er fijn heeft gehad, wil ik toch reageren.
    Ik vind het prachtig als mensen elkaar opzoeken. Vooral nieuwe initiatieven vind ik geweldig. Ik vind dat ze ook gewoon door moeten gaan, maar toch is het zo dat het op een gegeven moment zo massaal word, zo niet meer speciaal. Eigenlijk is het een grote ontmoetingsplek. Dat laatste spreekt me op zich best aan natuurlijk, maar toch denk ik dat de diepgang een beetje verloren dreigt te gaan door de massa.
    Toch geloof ik anderzijds dat God ook hier werkt. Aan de andere kant heb ik moeite met de kosten die zulke projecten met zich mee dragen. Wat zouden we een hoop kunnen doen met zoveel geld. Hoewel god ons geld op zich niet nodig heeft natuurlijk.
    Ik geloof dat er een bepaalde tendens is dat het allemaal zo groot mogelijk moet. Megakerken, megabijeenkomsten, megaontmoetingen, terwijl we juist op kleine schaal zoveel meer van elkaar kunnen leren, zoveel meer van elkaar kunnen zieen, elkaar zoveel beter kunnen leren kennen, dus op een diepere level elkaar kunnen ontmoeten.
    Natuurlijk is het best leuk om gewoon met een hele grote groep mensen bij elkaar te zijn, daar moet het m.i. dan ook om te doen zijn. persoonlijk vin ik het leuker om een heel weekend te gaan dan slechts een paar uurtjes van opwekking mee te pakken. Dan pas kom ik in de sfeer van ontmoeting terecht. De diepere laag. Samen met elkaar voor de caravan bijvoorbeeld met vrienden . het gesprek over de onderwerpen en wat deze of gene daar nu van denkt of ervaren heeft.
    Eerlijk gezegd heb ik het niet gemist dit jaar, maar had wel graag een aantal vrienden of tweeps willen ontmoeten. na ja , misschien een volgend jaar of op een ander moment.

  9. Ik kom al jaren op Opwekking en herken veel in wat je schrijft. Mij bekruipt vooral het gevoel van onechtheid. Op Opwekking lijken christenen een grote, blije familie te vormen, maar waarom is er de rest van het jaar dan zo weinig gemeenschap te vinden in de lokale kerken? Komen al die mensen ook daadwerkelijk om de ‘gemeenschap der gelovigen’, om elkaar te bemoedigen en op te bouwen? Ik geloof er niets van. De uitzonderingen daargelaten, geloof ik dat Opwekking voor veel mensen een vorm van reli-entertainment is.
    Dat klinkt hard en dat is het waarschijnlijk ook. Dat ik het zo ervaar zal ook vooral met mijzelf te maken hebben. Ondanks mijn jonge leeftijd heb ik al veel van christelijk Nederland mogen zien en het blijft mij verbazen dat heel veel christenen leven alsof God niet bestaat. Zij geloven dat Hij bestaat, maar meer ook niet: zij leven/wandelen niet met Hem. Ik kan dat niet begrijpen.
    Wat je gemeenschappelijk met elkaar hebt, lijkt op die massale bijeenkomsten weinig meer te zijn dan een ‘light’-versie van het Evangelie, waarbij het er vooral om gaat dat jij je er happy bij voelt. Daardoor lijkt God meer op Sinterklaas, dan op de JHWH van Mozes, Abraham en David. Begrijpelijk, want hoe meer diepgang, hoe moeilijk het in de praktijk blijkt te zijn om gemeenschap met elkaar te hebben, om elkaar lief te hebben. En dat heeft waarschijnlijk weer alles te maken met wat ik hierboven. Laten christenen echt hun hart en gedachten veranderen door God, naar Zijn beeld? Aan de vruchten herkennen we de boom! En de vrucht (enkelvoud!) van de Geest is…
    Ik kan niet in de harten van mensen kijken, dus laat het vooral duidelijik ziijn dat dit mijn persoonlijke ervaring is. De staat met opgeheven handen vanuit een oprecht hart en een oprecht geloof, de ander doet het vooral opdat zijn/haar vroomheid opgemerkt zal worden.
    In al die jaren heb ik veel mensen ontmoet op Opwekking en velen zeggen hier God te ervaren. Maar hoe dan? Wanneer spreken zij van een godservaring? Daar ben ik altijd wel benieuwd naar.
    Persoonlijk heb ik God vooral ontmoet in de eenzaamheid. De laatste jaren ontmoet ik Hem vooral in Zijn schepping, als Hij mij Zijn grootheid toont in de Schepping en daarmee ook iets van Zijn karakter openbaart. Dan geniet ik in stilte.
    Dat kan ook gebeuren tijdens massale bijeenkomsten, maar ik ben dan niet zo iemand die dat uit. Nee, dan ben ik meer in mijzelf gekeerd en geniet ik diep van binnen. Geniet ik van God.

    O ja, en al die stelletjes… het lijkt inderdaad wel een groot datingparadijs. Logisch ook wel, dat was vroeger niet anders bij chr. evenementen. Maar om even schaamteloos eerlijk te ziijn: soms lijkt het ook wel de christelijke variant van ‘Temptation Island’ (en ik spreek dan wel voor mijzelf 😉

    Desondanks: ik ben blij dat we in Nederland zoiets mogen hebben als Opwekking. Ondanks alle onechtheid die er misschien is, is het ook overduidelijk dat God hier aan het werk is. Laat ik daarmee eindigen, want anders lijkt het misschien of ik alleen maar kritiek heb. Dat is niet het geval. Maar stel je eens voor wat voor geweldige impact het zou hebben als al die 55.000 mensen hun leven echt radicaal voor God zouden inzetten?

    Het mooie is dat juist jongeren, mijn eigen generatie, radicaal voor God willen gaan en willen breken met de onechtheid in ons leven. Er lijkt echt een herleving te zijn, dus wat dat betreft zie ik de toekomst hoopvol tegemoet. Daar ben jij het bewijs van.
    Het gaat er niet om of we wel eens twijfelen, het gaat erom of we oprecht God zoeken. In de stilte of in de massa, dat maakt niet uit. Als het maar uit een oprecht hart komt.

    Sjalom!

  10. Eigenlijk mag ik niks zeggen. Ik ben nog nooit naar Opwekking geweest, noch naar enig andere grootschalige bijeenkomst op geloofsgebied. (De kerk telt niet mee in mijn woonplaats, met een paar honderd mensen heb je het dik gehad).
    Maar nu ik de blog van Woordwapen heb gelezen, weet ik meteen weer waarom het voor mijn geestelijke gezondheid heel goed is daar ook in de toekomst niet in de buurt te komen.

    1. @Ineke Dan laat je je dus leiden door de mening van iemand anders, die het er niet prettig vond. Wat nu als je een blog leest van iemand die heel enthousiast is (die zijn er vast en zeker)? Je kunt het toch niet veroordelen als je er zelf niet geweest bent? Staat er ook niet in de bijbel: “onderzoek alles en behoudt het goede?”

      1. @Thomas. Je vraagt waarom en dat is vrij simpel te beantwoorden. Ik heb altijd iets tegen massale bijeenkomsten gehad, ik heb er een hekel aan ‘meegenomen’ te worden, dat geeft mij het gevoel dat ik niet meer zelf beslis wat ik doe en wat ik vind. Verder houd ik niet van de muziek die op Opwekking te horen is en heb ik slechte ervaringen met evangelische predikers.

        @Monica. Ik heb vaak genoeg beelden gezien van Opwekking, artikelen erover gelezen en andere mensen erover gehoord. Omdat mijn tijd beperkt is, ga ik niet alles ook nog een keer zelf uitproberen, zoals je ook niet eerst ieder vakantieland bezoekt voor je beslist waar je heen gaat. Ik baseer mijn beslissing dan ook niet op meningen van iemand anders zodat een andere mening mij weer de andere kant op zou kunnen laten gaan, maar op (veel) beschrijvingen.

  11. Durf het bijna niet te schrijven tussen al die “antimassa” reacties maar ik heb het super gehad op Opwekking. Ben ik dan zo’n massabeest….nee niet echt. Wat trok me dan zo aan. Ten eerste dat geweldige koor wat we met z’n allen zijn in de grote tent. Ik ga meestal alleen zodat ik makkelijk een plekje kan vinden. Er is altijd wel een stoeltje over tussen de rijen. De sfeer vind ik echt grandioos.
    Tijdens de singin blijf ik meestal weg. Dan heb ik het kampeerveld voor mij alleen. Maar dit jaar niet. Ik wilde meedoen aan de flashmob voor Japan. Voor Korea had ik het niet gedaan hoor. Zo ben ik ook wel weer. Maar ik vond het geweldig om het filmpje naar mijn vrienden in Japan te sturen. Ik heb er van genoten.
    Leuk om even een bakkie te doen bij mijn familie en vrienden.

    Ik besluit om te vertellen dat ik er ieder jaar weer tegenop zie om te gaan en wanneer ik er dan ben ik het helemaal leuk vind! Grappig hé!

    1. Fijn dat je zo’n goede tijd hebt gehad, Alma! En ik kan me het goed voorstellen dat je het fantastisch vind om samen te zingen met zoveel mensen. Dat is ook leuk. Tenminste, zolang je kunt meezingen en er geen mensen met vlaggen voor je gezicht wapperen waardoor je direct niets meer kunt zien van wat er op het podium gebeurd… 🙂

  12. oke, op verzoek van Paul mijn verhaal over opwekking.

    Ook ik heb het dit jaar niet gevonden in het massale, heb genoten van het cappicinoconcert van Elly Zuiderveld, Elise Mannah en Ann-Lee. Maar het grote van opwekking zat voor mij in iets heel kleins. Niet in de grote tent maar bij de twee tentjes die wij opgezet hadden. Op een stoel bij een watertank zat ik even uit te blazen. Mijn kleindochter, Marit net nog geen 3 jaar, komt bij mij staan. En ze wijst op een beestje op de tank:”oma wat is dit voor beestje?” “Dat is een miertje” “Maakt z”n beestje ook geluid?” is dan de volgende vraag. Ik geef de vraag terug aan haar en zij bevestigd de vraag met een luide apenschreeuw. Dat kleine diertje moet wel zo’n geluid maken. Dus als u in het bos loopt en u hoort dit geluid dan weet u wat dat is….. Vervolgens vraag ik of het miertje ook een naam heeft. Er wordt even diep over nagedacht en dan zegt ze dat dit miertje zeker wel Prinses zal heten. Ze vind het heel bijzonder allemaal en mama wordt er bij geroepen die moet dit zeker ook zien. Voor mij werd het een metafoor. Zijn wij niet net als dat kleine miertje, schreeuwen we ook vaak niet veel te luid? En toch ziet God ons en wil met ons in dialoog. Hij noemt ons zijn kinderen en voor de dames onder ons, die status maakt ons dus een prinses van de Grote Koning. Marit is de mier al lang vergeten. Maar God vergeet ons nooit. Voor mij bestond opwekking dit jaar niet uit iets groots maar juist deze gebeurtenis maakt voor mij opwekking 2011 onvergetelijk.

    Alie Segers

  13. Ik herken mij in veel van je punten (en van de reageerders) maar over het algemeen ben ik wel positief over Opwekking. Dit was dan ook mijn 5e jaar (vorig jaar alleen zondags geweest, voor de rest het hele weekend).

    Wat ik mooi vind aan Opwekking is dat er veel christenen zijn van bijna alle stromingen (behalve m.n. katholieken en streng gereformeerde) en dat je veel van elkaar kan leren. Zo heb je bijv. zowel Ron van der Spoel (PKN) als Kees Goedhart (pinksterbeweging) als spreker.
    Ikzelf kom uit een PKN kerk (gereformeerde bond) en ik heb Opwekking altijd wel ervaren als iets goeds voor mijn geloofsleven omdat je er met andere inzichten in aanraking kom en ik er bepaalde dingen vind die ik mis in mijn kerk (maar ook zat waar ik weer niks mee heb!).
    Wat ik wel goed vind is dat er de laatste jaren (met name dit jaar) ook steeds meer kritische en scherpe preken zijn. O.a. over onderbelichting lijden, heiligheid van God, zonde besef, mensen die via achterdeur verdwijnen uit de kerk, Jezus niet als sinterklaas zien, God niet voor ons karretje spannen voor onze dromen, kracht van de kleine en traditionele kerk etc.
    Verder is er een relaxe sfeer, kan je er lekker kamperen en zijn er veel bekenden van mij waardoor het altijd wel gezellig is. Bij de tent ontstaan meestal ook mooie gesprekken.

    Aan de andere kant kan ik ook niet zo goed tegen grote massa’s al scheelt het dat je de rust nog een beetje kan opzoeken bij je eigen tent.
    Dat men plotsklaps gaat bidden en er geen tijd voor rust is binnen de diensten vind ik ook niks.
    Bij Opwekking heb je overigens wel een stiltecentrum dus als je echt de stilte wil opzoeken is daar wel de mogelijkheid toe alleen helaas niet in de diensten zelf.
    Ik ben ook niet echt te spreken over de meeste opwekkingsnummers. Veel te oppervlakkig en happy-clappy. Nummers van Sela vind ik bijvoorbeeld veel mooier (gelukkig zijn er een paar van opgenomen in de opwekkingsbundel). Ik las op Twitter dat je Schrijvers voor Gerechtigheid ook goed vond. Die willen ook een ander geluid laten horen wat ik enorm toejuich.

    Ik vind God zowel in de massa als in de stilte (m.n. de natuur). Al heb ik in de stilte, eenzaamheid en persoonlijke contacten God wel meer gevonden dan in de massa op Opwekking.

    Of zo’n conferentie echt nodig is… goede vraag. Moeder Theresa had het ook niet nodig maar zette zich volledig in voor wat ze geloofde (ook al had ze jarenlang twijfels).
    Het wringt ook wel dat je met enorm veel christenen veilig bij elkaar een leuk weekend zit te beleven ipv in de wereld een licht te zijn. Aan de andere kant kan het mensen wel weer opladen om daarna weer feller te schijnen…

    Als ik je zo hoor Stella dan zou jij je denk ik wat meer thuis voelen bij de HGJB-Kerstconferentie. Is iets kleinschaliger, meer in balans, persoonlijker en diepgaander. Dan heb je o.a. ook bijbelstudie groepjes en persoonlijke stille tijd. Al zou je daar ook vast dingen weer minder vinden.

    Ik kan het helaas niet met Soul Survivor vergelijken (nooit geweest) en niet goed genoeg met Flevo vergelijken (vorig jaar voor het eerst zaterdags geweest en dat beviel mij heel goed waardoor ik dit jaar het hele weekend ga, in elk geval betere muziek en een diverser programma). Ik begrijp dat je daar wel meer gelegenheid hebt om God in de stilte te vinden?

    1. Op je laatste zin: ja, zeker! Een meertje, een wandelingetje of een gebedstent waar alleen maar Gods Geest en stilte lijkt te overheersen.. doen wonderen 🙂

      En bedankt voor je reactie, inderdaad heel goed onder woorden gebracht!

  14. Heftig… maar is de vinger op de zere plek misschien de verwachting waarmee je heen gaat? Ik ga ieder jaar naar Flevo voor het kamperen, de mensen en de muziek. Misschoen een beetje voor God. Als ik naar Opwekking zou gaan, dan zou ik toch andere verwachtingen hebben. Misschien word je ook wel volwassen in je geloof en ga je onderscheiden wat echt is en wat niet 😉

    Heb je gevoelens in ieder geval kunnen lezen op Twitter en die van vele anderen. Misschien wordt het tijd voor Opwekking met één gitaar, om zo God te zoeken met muziek…

    1. Ha Jaap,

      Verkeerde verwachting? Goed mogelijk.
      Maar wat jouw verwachting is voor Flevo -die ik herken-, daar zie ik veel van Jezus in terug. Maar goed, hoe bedoel je.. onderscheiden?

      Gr.

  15. Als kinderen van God zijn we leden van één lichaam en met al onze verschillen kunnen we elkaar prachtig aanvullen. Of afzeiken. Waar kies je voor?

    Is God in de stilte?
    Ja.
    Is God in het lawaai?
    Ja.
    God is MEGA!!! en God is micro….
    Hij is overal en altijd – waar hebben we het eigenlijk over?

    In een druk weekend op de Pinksterconferentie heb ik genoten van het spektakel, de massaliteit, van het rumoer en van de veelkleurigheid van God’s kinderen met hun zwaaiende vlaggen. Volgend jaar ga ik zeker weten weer.

    Nu zit ik uit te puffen op een camping in het gekwetter van honderden vogels. Je kunt je rot ergeren aan al die dieren die door elkaar kwetteren; je kunt betogen dat ze vooral hun territorium afbakenen met hun lawaai. Misschien zijn ze op een partner uit.

    Ik kies er voor om te denken dat ze de lof van God zingen op hun eigen manier. Sommigen ingetogen en melodieus, anderen met een enkele schelle schreeuw of een armetierige piep. Sommigen afwisselend, anderen met zich een steeds herhalende roep.

    We hadden vanmorgen een gesprekje met onze tijdelijke buurvrouw – ze is lid van de Christengemeenschap, een kerk die voortkomt uit de antroposofie (http://www.christengemeenschap.nl). Ik had er nog nooit van gehoord.

    Ze vertelde hoe ze geniet van de terugkerende rituelen. ‘Elke dienst verloopt hetzelfde’ zei ze, ‘Elk gebaar, elk detail heeft een betekenis. En ik vind het zo mooi om te bedenken dat in alle Christengemeentes over de hele wereld zo is, dat het zich elke zondag, elk uur in een volgende tijdzone herhaalt.’ De gewijde stilte en de symboliek van de vaste rituelen nemen in de diensten een belangrijke plaats in. Net als het gebed. Ze bidden trouw voor andere christenen in andere kerken.

    Ik heb eens rondgeklikt op de website waarnaar ik hierboven verwijs. Lees de FAQ’s eens. Ondanks de vaste rituelen is er ruimte voor anderen: ze erkennen de doop van andere kerken en stellen met spijt vast dat dat niet wederkerig is. Er is ruimte voor homo’s; ze denken na over levensvragen rondom abortus en euthanasie zonder daarbij vaste stellingen te betrekken.

    Veel vaste rituelen, maar geen dogma’s. Persoonlijke, eigen keuzen en toewijding aan God staan voorop.

    Zou ik me thuisvoelen in een dienst van de Christengemeenschap? Ik denk het niet.
    Zou God Zich er thuis voelen? Zeker weten.

    Zullen we eens lekker stoppen met elkaar verk(w)etteren?

    1. Hoi Frank, ik vind dat je het erg negatief opvat. Dit is een persoonlijke ervaring van iemand die terugkomt met het gevoel dat dit niet was waar ze op gehoopt had. Is dat dan direct ‘afzeiken’? Of doel je op de comments van mensen die zich ook niet aangetrokken voelen tot dergelijke grote bijeenkomsten (zoals ik). Nogal een hard oordeel… Er worden genoeg positieve dingen gezegd.

      1. Ha Paul en meelezers – het laatste wat ik wil is negatief zijn of hard oordelen – volgens mij pleitte ik daar juist tegen.

        Ik vind dat je heel erg terughoudend moet zijn als je je uitlaat over de geloofsbeleving van anderen. Ook als je je oordelen bij jezelf houdt (Stella en vrijwel iedereen hierboven doen dat) zijn er mensen die in jouw mening en gevoelens hun eigen vooroordelen bevestigd willen zien. En dat zie je hierboven dus ook. Laten we goede woorden over elkaar uitspreken.

        1. OK mee eens, maar ik ga het me niet aantrekken dat een Ineke n.a.v mijn blog post niet naar Opwekking wil 😉 Daar ben ik niet verantwoordelijk voor,

          en..

          wees kritisch, wees waakzaam.. toch?

          😉

  16. @Thomas. Je vraagt waarom en dat is vrij simpel te beantwoorden. Ik heb altijd iets tegen massale bijeenkomsten gehad, ik heb er een hekel aan ‘meegenomen’ te worden, dat geeft mij het gevoel dat ik niet meer zelf beslis wat ik doe en wat ik vind. Verder houd ik niet van de muziek die op Opwekking te horen is en heb ik slechte ervaringen met evangelische predikers.

    @Monica. Ik heb vaak genoeg beelden gezien van Opwekking, artikelen erover gelezen en andere mensen erover gehoord. Omdat mijn tijd beperkt is, ga ik niet alles ook nog een keer zelf uitproberen, zoals je ook niet eerst ieder vakantieland bezoekt voor je beslist waar je heen gaat. Ik baseer mijn beslissing dan ook niet op meningen van iemand anders zodat een andere mening mij weer de andere kant op zou kunnen laten gaan, maar op (veel) beschrijvingen.

  17. Mijn eerste (van 3) keer Opwekking was voor mij een openbaring. Ik was met m’n vrouw na een lang en lastig proces geswitched van gereformeerd vrijgemaakte kerk naar evangelische gemeente. De sing-in op zondag, met 15.000 mensen was een eye-opener. Wat veel christenen! Mijn christelijke wereldje werd er een stuk groter door. Ook veel nieuwe dingen. Verrijkend en soms ook bevreemdend. Intensief was het ook. Te weinig rust. En dat zat ‘m niet alleen in de massa. Ook innerlijk conflict door de ervaringen die ik opdeed. Veel vragen. Ook veelal de vraag: ‘wil ik hier wel over nadenken, of neem ik het maar zoals het is?’.

    Door een jaarlijks terugkerend familyevent met Pinksteren speelt voor mij de vraag niet meer of ik wel of niet naar Opwekking ga. Dat vind ik wel best.

    Zomaar nog een vraag die je blog oproept: wat is nou het grote verschil tussen Opwekking en Soul Survivor/Flevo?

    1. Flevo = voor mij: hemels. Vrienden, muziek en SFEER. Vooral die heerlijke sfeer.. Ik weet het niet, voor mij is het familie zoals familie (medewerkers die ik ken, vrienden die je daar maakt of die je meeneemt) zoals familie hoort te zijn.

      Christenen die ik ken en overal het geestelijke willen uithalen gaan er heen en komen terug met ‘het is geweldig’, terwijl ze eerst schreeuwden dat ‘flevo niks voor hen zou kunnen zijn’. Wat doet Flevo toch met mensen?

      En dan Soul S. Dit jaar mijn eerste keer, en wat heb ik genoten. Het was kleinschalig maar toch druk, en toch kon ik God vinden. Er werd tijd genomen voor de aanbidding, en God daarin vinden op dat moment. Heerlijk, het hele festival lijk je wel vervuld van de Geest, op die flow ga je mee. Ik vind het persoonlijk heerlijk 🙂 maar ik heb ook genoeg lol, ook dat is Gods geest 😉

      Wat ’t ‘m doet.. Ik weet het niet. Iets. Iemand. Hij.

      Zeg het maar..

  18. Hey Stella,

    herkenbaar, de neiging je af te zonderen van de massa, Jezus voer naar de overkant van het meer van Galilea om in alle rust contact te hebben met de Vader. Niets menselijks is Hem vreemd. Toch worden veel mensen bemoedigd door de aantallen mensen die komen, en met 30.000 man hetzelfde lied zingen heeft toch iets magisch… kijk maar naar een voetbalstadion. Ieder zijn meug zal ik maar zeggen. Er is geen goed of fout in de manier waarop je God zoekt en ontmoet…. Hij is overal!

Zeg iets terug op Vrijspraak

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s