Love Wins. Maar misschien niet zo eenvoudig als Rob Bell denkt? Laten we daar eens over praten.

Woensdagavond is het zover: ons gesprek in Utrecht (meld je aan!) over het spraakmakende boek van Rob Bell: LOVE WINS. Ik heb het boek gelezen. Een paar keer. Of beter: ik heb het diverse keren beluisterd tijdens mijn woon- werkverkeer. En dat was geen straf, want Rob Bell leest zijn boek zelf voor en dat doet hij met vaart en stijl. En dat kan gezegd worden van alle uitingen die ik van deze Amerikaan gezien heb: het wordt perfect en eigentijds gepresenteerd en de verpakking is altijd aantrekkelijk. Maar… wat wordt er eigenlijk uitgepakt? Of: wie wordt er ingepakt?

Eindelijk iemand die hardop zegt wat wij stiekem al heel lang denken

Ik houd er niet van als iemand met een andere mening direct opzij wordt gezet als dwaalleraar of ketter. We moeten blij zijn dat er mensen zijn die de discussie open gooien, durven te zeggen wat ze (stiekem) al heel lang werkelijk geloven. En die openheid is een verademing bij Rob Bell – hij schrijft op / vertelt wat heel veel mensen allang denken. Zijn interpretatie van het grote verhaal van God en mensen komt hier op neer: het goede nieuws is beter dan veel mensen denken. God is vol liefde en genade, het is een kwestie van geduld en dan hebben we ons allemaal met onze Schepper verzoend. Of andersom: Hij heeft zich dan met ons en met zijn schepping verzoend. God wint en wij winnen ook. Da’s mooi. En God = liefde, dus de liefde wint en dat betekent een happy end voor iedereen.

Het gaat er in als zoete koek. Maar niet bij iedereen. In de Engelstalige wereld is al heel veel gesproken en geschreven over het boek van Bell. Google even en je kunt de rest van je aardse bestaan online meningen lezen – pro en contra. De zoekopdracht: “rob bell” “love wins” levert bijna een miljoen resultaten op. Waarschijnlijk kun je uit dit aanbod altijd wel een mening vinden die bij je past als een op maat gemaakte jas. Maar… wie heeft gelijk? Stel dat Rob Bell de hele mensheid kan overtuigen van de juistheid van zijn interpretatie van het goede nieuws, maar dat dan later in de eeuwigheid (hoe lang deze dan ook moge duren) blijkt dat God toch een ‘andere mening’ heeft? Wie wint er dan uiteindelijk? Ik denk dat ik het weet.

Schoten voor de boeg

Ik wil niet in alle opzichten op de discussie van woensdag vooruitlopen, maar ik denk dat ik nu wel een paar schoten voor de boeg mag geven. Woensdag zal ik vooral luisteren naar de meningen van anderen, hier – op Vrijspraak – wil ik aangeven hoe ik tegen dit boek aankijk en dan kunnen jullie daar ook je mening over vormen.

Ik geef mijn persoonlijke antwoorden op een tweetal cruciale vragen die Rob Bell opwerpt. De eerste vraag: hoe zit het met de leeftijd van onderscheid? Hoe oud of hoe wijs moet je zijn om verantwoordelijk te kunnen worden gehouden voor de keuzes die je maakt? Mijn antwoord is: God weet het, ik niet. Bij elk mens zal het anders zijn en ik vertrouw erop dat God rechtvaardig zal oordelen en dat Hij zich niet kan vergissen. Als er verzachtende omstandigheden zijn aan te voeren, reken er dan maar op dat Hij ze kent en meeweegt. Kun je deze onzekerheid gebruiken om te stellen dat het maken van een persoonlijke keuze – en de tijd die je daarvoor hebt – niet relevant is? Dat lijkt me niet. Ik vertrouw God het oordeel toe, ik kan nooit liefdevoller of rechtvaardiger zijn dan Hij die liefde en rechtvaardigheid is.

We hebben vrijspraak

Moeten we een specifiek gebed opzeggen of een bijzondere actie uitvoeren om ‘gered’ te worden van Gods oordeel? Dat is de tweede vraag die ik hier aan de orde wil stellen. Ik geloof dat Jezus aan het kruis gezegd heeft: ‘Het is volbracht’. De prijs die Jezus betaald heeft, konden wij niet betalen en hoeven we niet te betalen. Het offer van Jezus is voldoende en de vergeving en redding die God ons in Jezus biedt is gratis. We hebben vrijspraak. Kunnen wij daar zelf nog iets aan toe- of afdoen? Nee, we kunnen ervoor kiezen om te leven in overeenstemming met deze werkelijkheid en zo God eren door wat we doen en laten, maar we hebben ook de vrijheid om niet als zonen en dochters door het leven te gaan. We kunnen opnieuw slaven worden of vreemdelingen. Dat ligt dan aan ons, niet aan God.

Beperkt in ons bevattingsvermogen

Rob Bell somt een heleboel reddingsmogelijkheden op die in de evangeliën en de andere boeken van het Nieuwe Testament voorbij komen. De vraag ‘Wat moet ik doen om gered te worden?’ lijkt uitgesproken te zijn door de rijke jongeling in Lucas 18, maar was dit werkelijk de belangrijkste kwestie en werd dit inderdaad ook zo bedoeld door de vragensteller? Zo staat de vraag in de Bijbel: ‘Goede meester, wat moet ik doen om deel te krijgen aan het eeuwige leven?’ Bell gaat uitgebreid in op de vraag wat dit eeuwige leven dan precies inhoudt en betrekt dit vooral op het leven dat hier en nu al begonnen is. Het gaat daarbij om een bepaalde kwaliteit van leven. Daar haak ik af, want ik geloof dat er werkelijk sprake is van een nieuw leven in een andere tijd en dimensie – zonder de beperkingen die wij hier als stervelingen hebben. Hoe dat precies zal zijn? Dat kunnen we per definitie niet begrijpen, want we zijn beperkt in ons bevattingsvermogen zolang we in dit aardse lichaam rondlopen. Ik geloof in de hemel, en ja, ik geloof in de hel – maar hoe het daar precies is en of we een ervaring van tijd zullen hebben? Geen idee. Wat geloof ik dan? Dat we nu al in de eeuwigheid leven – zij het met tijdelijke beperkingen en in moeilijke omstandigheden die ons het zicht op Gods werkelijkheid benemen. Maar het Woord en zijn Geest kunnen ons wegwijs maken – don’t worry.

We moeten ergens van worden gered

Iemand zei eens: ‘Er is maar één weg tot God en dat is Jezus. Maar gelukkig zijn er veel wegen naar Jezus.’ Dat is mooi geformuleerd en ik geloof het van harte. God kan veel manieren bedenken en gebruiken om ons te redden – maar het feit dat we gered moeten worden staat voor mij als gelovige niet ter discussie. Waar moeten we dan van gered worden? Van Gods heilige woede over ongeloof, ontrouw en ongehoorzaamheid – van zijn oordeel, van de straf op de zonde en dat is de dood. God is liefde – 100% – maar Hij is ook volmaakt heilig. Onze gevallen natuur, onze zondigheid, verdraagt zich niet met Gods heiligheid. Het feit dat we in een gebroken schepping leven (kijk om je heen om te controleren of dit waar is) maakt het onmogelijk om in de perfecte aanwezigheid van God te verkeren. Er moet een brug geslagen worden en die is geslagen. Door God Zelf – in zijn Zoon Jezus die onder ons geleefd heeft, plaatsvervangend stierf, opstond uit de dood en terugkeerde naar zijn Vader. Dit is allemaal genade die van God Zelf is uitgegaan, wij kunnen er slechts dankbaar en gelovig op reageren.

Wat redt een mens? Genade van God en geloof van ons – hier is sprake van wederkerigheid, van een royaal aanbod en dankbare acceptatie. Jezus maakt dit duidelijk in zijn gelijkenis van de zaaier. De tegenstander van God (opvallende afwezige in het boek van Bell – of heb ik iets gemist?) wordt ervan beschuldigd dat hij ons geloof wil roven zodra het zaad gevallen is: ‘…hij graait het woord weg uit hun hart, om te voorkomen dat ze worden gered door te geloven.’ (Lucas 8:12)

Ongeloof is ook een optie

De zaaier is dezelfde, het zaad is hetzelfde, maar het maakt verschil waar het zaad valt en of het daar ook voedsel kan vinden. Het zaad is het woord dat onder ons is uitgestrooid – dat initiatief komt dus van God. Ons geloof is het dankbare antwoord dat wij daarop kunnen geven. Maar ongeloof is óók een optie en dan zal het reddende woord niet in goede aarde vallen en geen vrucht dragen in ons leven of het leven hierna.

Hoe je ook over deze grote vragen denkt – het mag duidelijk zijn dat de mens ergens van moet worden gered. Kijk bijvoorbeeld naar de mensen die zich wilden aansluiten bij de eerste groep christenen in Handelingen 2:47. Rob Bell werpt de vraag op of wij, mensen, van God gered moeten worden door Jezus. Dat klinkt inderdaad vreemd- als God liefde is, moeten wij dan tegen Hem in bescherming worden genomen? Maar Bell gaat hierbij bewust of onbewust voorbij aan de andere kant van God: zijn volmaakte heiligheid. En ja, God is een verterend vuur, en ja – wij hebben Hem te vrezen als we de vergeving die Jezus ons biedt bewust hebben afgewezen.

Bewust of onbewust – daar zit een verschil

Ik kan in deze blogpost niet op alles ingaan en wil ook niet het gras voor de voeten van anderen wegmaaien. Hier probeer ik mijn persoonlijke mening over het boek van Rob Bell weer te geven – zonder me te verliezen in allerlei twistpunten. Rob Bell heeft een prikkelend, uitdagend boek geschreven, maar ik begrijp dat medegelovigen op hun hoede zijn en niet elke gedachte uit Love Wins kritiekloos omarmen. De auteur meent het goed, hij hoopt hindernissen voor het evangelie weg te nemen met zijn boek, maar ik ben bang dat hij ook de angel uit het evangelie wegneemt. Wat is de provocatie van het kruis? Dat daar de wegen scheiden: voor de een betekent het kruis redding, voor de ander betekent het oordeel. Dat wordt al duidelijk door de misdadigers die aan weerszijden van Jezus hangen: de een vraagt en ontvangt het nieuwe leven, de ander krijgt daar geen deel aan.

Zelf geloof ik dat we het vermogen van God gekregen hebben om te kiezen. Als wij ons bewust zijn van onze positie – van het feit dat we vergeving nodig hebben om God onder ogen te kunnen komen – dan is de tijd gekomen om berouw te hebben en vergeving te vragen. En ik geloof dat God niet zuinig met genade is, maar dat Hij ons in Jezus ruimhartig tegemoet komt. Maar we kunnen niet om Jezus en zijn redding heen. Als we ons (nog) niet bewust zijn van deze positie, dan zal God oordelen – daar maak ik me persoonlijk geen illusies, maar ook geen zorgen over. Ik vertrouw God namelijk.

De liefde laat geen ruimte voor angst

Als je het mij vraagt heeft Johannes in zijn brieven aan het eind van de Bijbel heel goed duidelijk gemaakt dat God liefde is, maar ook dat we redding nodig hebben door Jezus Christus. Redding waarvan? Van Gods heilige woede, van onze heilloze weg, van de tegenstander die erop uit is ons geloof en geluk te stelen. Maar ook: redding van onszelf, ons egoïsme, onze hoogmoed, ons geloof dat we het zonder God ook wel redden.

Lees eens mee – en blijf vooral kritisch denken én geloven! Dit zijn woorden uit 1 Johannes 4:7-21 en ik ben van mening dat de kern van het goede nieuws hier prima wordt uitgelegd. Niet zo kernachtig als in het overbekende bijbelvers Johannes 3:16 – maar wel op een evenwichtige manier die precies beschrijft dat God liefde is, dat we door Christus met Hem verzoend kunnen worden en dat we niets van God te vrezen hebben als we in zijn liefde blijven:

Geliefde broeders en zusters, laten wij elkaar liefhebben, want de liefde komt uit God voort. Ieder die liefheeft is uit God geboren en kent God. Wie niet liefheeft kent God niet, want God is liefde. En hierin is Gods liefde ons geopenbaard: God heeft zijn enige Zoon in de wereld gezonden, opdat we door hem zouden leven. Het wezenlijke van de liefde is niet dat wij God hebben liefgehad, maar dat hij ons heeft liefgehad en zijn Zoon heeft gezonden om verzoening te brengen voor onze zonden.
Geliefde broeders en zusters, als God ons zo heeft liefgehad, moeten ook wij elkaar liefhebben. Niemand heeft God ooit gezien. Maar als we elkaar liefhebben, blijft God in ons en is zijn liefde in ons ten volle werkelijkheid geworden. Dat wij in hem blijven en hij in ons, weten we doordat hij ons heeft laten delen in zijn Geest. En we hebben zelf gezien waarvan we nu getuigen: dat de Vader zijn Zoon gezonden heeft als redder van de wereld. Als iemand belijdt dat Jezus de Zoon van God is, blijft God in hem en blijft hij in God. Wij hebben Gods liefde, die in ons is, leren kennen en vertrouwen daarop. God is liefde. Wie in de liefde blijft, blijft in God, en God blijft in hem.
Zo is de liefde bij ons werkelijkheid geworden, en daardoor kunnen we op de dag van het oordeel vol vertrouwen zijn, want hoewel wij nog in deze wereld zijn, zijn we als Jezus. De liefde laat geen ruimte voor angst; volmaakte liefde sluit angst uit, want angst veronderstelt straf. In iemand die angst kent, is de liefde geen werkelijkheid geworden. Wij hebben lief omdat God ons het eerst heeft liefgehad. Als iemand zegt: ‘Ik heb God lief,’ maar hij haat zijn broeder of zuster, is hij een leugenaar. Want iemand kan onmogelijk God, die hij nooit gezien heeft, liefhebben als hij de ander, die hij wel ziet, niet liefheeft. We hebben dan ook dit gebod van hem gekregen: wie God liefheeft, moet ook de ander liefhebben.

20 gedachten over “Love Wins. Maar misschien niet zo eenvoudig als Rob Bell denkt? Laten we daar eens over praten.

  1. Leuk dat je dit onderwerp zo uitgebreid aan de orde stelt hier. Ik kan me niet inhouden… het ontbreekt mij aan zelfbeheersing 😉

    Moeten we van Gods woede gered worden? Dat lijkt alsof hij een soort agressie – regulatie – probleem heeft. Daarmee zet je een bepaald beeld van God neer zoals de evangelische theologie in zijn algemeenheid doet. Als we van Gods woede gered moeten worden, hoe kunnen we hem dan liefhebben zoals hij echt helemaal is?

    En moeten we gered worden van ons geloof dat we het zonder God ook wel kunnen, zoals jij stelt? Dat ligt er maar aan hoe je God ziet. Het beeld dat mensen neerzetten van God, bepaalt zonder welke god men zonder kan. Ik denk dat veel mensen het idee hebben dat ze het goed kunnen zonder de god van religie. En ze hebben nog gelijk… denk ik heel stiekem.

    Richard Dawkins gelooft bijvoorbeeld niet in de god van welke religie dan ook. Volgens mij heeft dat te maken met de manier waarop de kerk Jezus heeft voorgespiegeld. En zo heb ik bij veel mensen het idee dat ze niet zozeer God afwijzen of zijn vergeving, maar het beeld dat religieuze groepen van en geloofsleven neerzetten.

    In hoeverre is er nog sprake van een vrije keuze trouwens, gezien het genetisch determinisme en de geweldige beschadiging die religie heeft gehad op de wereld waarin wij leven? Is geloof niet veel meer een zekerheid zoals Hebreeën 11 zegt, die de een wel en de ander niet heeft? Zou God mensen daar om veroordelen? Ik denk het niet.

    “We kunnen niet om Jezus heen.” Het is mijns inziens nog maar de vraag of mensen dat willen wanneer ze voor hem staan……….

    “En ja, God is een verterend vuur, en ja – wij hebben Hem te vrezen als we de vergeving die Jezus ons biedt bewust hebben afgewezen.” Daar heb je weer die evangelische theologie, alsof ik uit angst voor de hel maar voor de zekerheid een keuze moet maken. Werkt het zo?

    Het gaat om de liefde. En die is zo mooi te zien in het humanisme. Volgens mij is God veel meer blij met het humanisme die zijn bestaan betwijfelt (zoals ook de bijbel hier en daar doet), dan met heel veel religie die niet humaan is in theologie en praxis… Denk je niet?

    Hoe laat zal ik woensdag bij je zijn?

  2. Heel heldere uiteenzetting, ik kan niet anders zeggen, die recht doet aan de Bijbel.
    Er is veel commotie om het boek van Rob Bell, en niet altijd terecht, zeker niet omdat het al begon toen niemand het nog gelezen had.
    En toch mis ik nog iets in de hele discussie. In één van je vorige gastblogs (van iPadstor c.q. Johan ter Beek) is er nogal een pittige discussie geweest over het al dan niet bestaan van een hel. Wat doen we daar nou mee? Want het wordt toch met nadruk genoemd in de Bijbel, meerdere keren, met name door Jezus zelf. Dat kunnen we niet wegmoffelen, hoe moeilijk en hoe huiveringwekkend ook.

    1. Ik denk dat Paul wel gelooft dat er een hel is. In hoeverre moeten we daar nu op deze blog een eindoordeel over vellen… 😉 dat zal namelijk niet veel uitmaken of die nou wel of niet bestaat, lijkt me.

      Ik stel voor dat we die hel gewoon laten staan. Lijkt me toch wel een rechtvaardige straf alleen – daar ga ik weer – niet oneindig. Ja, sorry, ik kan daar niet mee leven, dus het is niet zo, punt uit! 😀

      Maar even serieus, volgens mij bedoel je dat we mensen moeten waarschuwen voor de hel? Dan zeg ik vervolgens: voeg de daad bij het woord, maar bezin eerst voordat je (daaraan) begint. Het moet toch wel te combineren zijn met ons werk en andere verplichtingen – zoals vrije tijd en sporten – om al die mensen te waarschuwen? Of maak ik het nu weer belachelijk…

      1. Als dit geen serieus onderwerp is, wat dan wel? ‘A hell of a topic indeed!’
        Is het goede nieuws dat we mensen met de hel dreigen? Nee. Is het goede nieuws dat God ons liefheeft en niet wil dat wij verloren gaan? Ja!

        Jezus spreekt over de hel en het dodenrijk en ik ken de interpretaties die ons geruststellen met de mededeling dat dit over de vuilnisbelt buiten de stadsmuren van Jeruzalem gaat. Pffew. De hel kunnen we dus symbolisch opvatten. Of toch niet?

        Ik ben heel voorzichtig en meen dat Rob Bell veel te grote stappen zet en daarbij een evangelie presenteert dat goed in het gehoor ligt. Maar is het wel het complete verhaal? Doet hij recht aan die andere kant van God: zijn perfecte heiligheid? Houdt hij voldoende rekening met de ernst van de boodschap die de profeten, Jezus, zijn discipelen en de overige stemmen uit het Woord verkondigen?

        Wat motiveert ons om het evangelie te brengen: angst of liefde? Ik zou zeggen: heilig ontzag én liefde.

        Hoe we het ook opvatten, dit is de belangrijkste vraag waar we over na kunnen denken: hoe staan wij in relatie tot de Eeuwige? Het belang is zo groot dat Jezus er zijn leven voor gaf. Als losprijs. Als afsluiting. Als verzoening. Het is gratis, maar verre van goedkoop.

        En de hel dan? Die is voor Gods tegenstander en zijn demonen. Zou het kunnen dat de foltering daar niet in tijd is uit te drukken? Dat lijkt me waarschijnlijk want onze aardse tijdrekening biedt ons geen indicaties voor de eeuwigheid. We moeten op onze tellen passen en we kunnen het oordeel met een gerust hart aan God overlaten.

        Dit las ik ooit: “Niemand komt tegen zijn zin in de hemel.” Dat is ook mooi. God respecteert onze keuze wanneer wij niet voor altijd bij Hem willen zijn. Maar daar, buiten Gods bescherming en verstoken van alles wat goed is, moet het per definitie de hel zijn.

        Is de hel een fysieke plaats of een geestelijke situatie? Houd je daar op te bestaan? Dat weet ik niet, maar ik zou me dat wel kunnen voorstellen omdat dit vanuit menselijk perspectief (!) beter in overeenstemming is te brengen met wat we over God geleerd hebben, namelijk dat Hij bovenal genadig is. Hoe dan ook: ik vertrouw Jezus en ik vertrouw Gods wijsheid.

        1. “Wat motiveert ons om het evangelie te brengen: angst of liefde? Ik zou zeggen: heilig ontzag én liefde.”

          Mooi!

          “Maar daar, buiten Gods bescherming en verstoken van alles wat goed is, moet het per definitie de hel zijn.”

          En dat zien we reeds voorafgespiegeld hier op aarde. Voorbeeld: prostitutiebuurten zijn altijd grauw en vuil.

          “Houd je daar op te bestaan?”

          De ziel is eeuwig, en kan niet ophouden. De gevallen engelen leven nog altijd!

    2. De hel is de schuilplaats voor God-vrezers. Dat zien we reeds in de tijdsdimensie. Mensen kiezen soms om in de onderbuik van de maatschappij te leven (soms zelfs terug te keren) terwijl er hemelse plaatsen bestaan. De mens is vrij.

    1. Positief in deze video vind ik zijn transparantie en oproep tot gebed.

      Francis Chan suggereert verder dat je God niet werkelijk kunt leren kennen zoals hij is. Zo komt het op me over en ik vind het benauwend. God lijkt wel De Grote Onbekende van wie je nooit kan weten hoe het nou echt zit.

      Hij suggereert verder dat eeuwige verdoemenis afhangt van de manier waarop wij over de hel praten! Come on zeg! Als je daar niet bedrukt van wordt, dan weet ik het niet meer.

      Hij suggereert dat de mens zelf kiest voor hemel of hel en gaat daarbij – onbewust ongewild neem ik aan – volkomen voorbij dat dit nog altijd Gods beslissing is. En het mooie is: vertrouw God hierin, zoals Paul ergens anders schrijft!

      Dat Gods gedachten hoger zijn, zoals Chan behandeld, betekent nog niet dat er geen touw aan vast te knopen is. Chan ziet bijvoorbeeld geen logica in het lijden van Jezus. Dat vind ik wel een dieptepunt, hoor. Juist in het leven Jezus zie je zo duidelijk wie God is: liefdevol naar de mensen die de hel verdienen: hoereerders, tollenaars, overspeligen enzovoorts.

      Chan neemt de bijbel héél erg letterlijk waardoor hij bang lijkt te worden voor Gods handelwijze ten aanzien van “het oordeel”. En daarmee zet hij een bepaald beeld van God neer.

  3. @Daniel de interviewer heet niet voor niets BASHir 🙂

    Zonder gekheid. Ik kan me heel goed vinden in je gedachten, Paul. En hoe meer ik er zelf over nadenk, nog eens door het boek blader en de bijbel er bij pak, hoe meer ik tot de conclusie kom dat het meest fundamentele issue is: wat is je beeld van God, en waaraan ontleen je dat? Dat is ook precies het punt dat Bell maakt: vaak hebben wij een onjuist, dubbelzinnig beeld van God.

    Ik ben het met veel, heel veel hartelijk eens wat in Love Wins staat. (Echt waar!) Hij weet het bovendien op prachtige wijze te beschrijven. Ik was geraakt door zijn hoofdstuk over de hemel, en kan me helemaal vinden in zijn weerlegging van de ‘ticket to heaven’ visie. Maar het grootste probleem is wellicht wat er niet in staat. Bell pakt een groots thema aan en schept hoge verwachtingen door de vele vragen die hij stelt. Daar geeft hij bij lange na geen bevredigende antwoorden op. Hoe zit het met Gods heiligheid, waar het toch in het grootste deel van het Oude Testament over gaat? Als eeuwig niet altijddurend is qua ‘dood’, is het dat dan wel qua ‘leven’? Enzovoorts.

    Sterker nog, hij spreekt zichzelf tegen in zijn bewering dat het boek gaat over de antwoorden op die vragen, om uiteindelijk geen kleur te bekennen t.a.v. de eeuwige bestemming van niet-Christus-belijders (zie ook het interview met Martin Bashir hierboven). En omdat hij tegelijkertijd juist wel een lans breekt voor andere visies dan de klassiek-evangelicale (daar kan geen misverstand over bestaan), worden zijn vele vragen heel snel suggestief (om maar geen grotere woorden te gebruiken). Je moet als lezer dus wel zelf tot conclusies komen – maar welke, daar kan Rob Bell niet op worden aangesproken.

    Er is meer over te zeggen, en hopelijk gebeurt dat morgenavond. Ik ben benieuwd.

  4. Mooi gebalanceerde blog over dit ingewikkelde onderwerp Paul. Ik had er woensdagavond graag bij geweest, maar ben helaas verhinderd. Wordt vast een goede avond! Hartelijke groet, Jan

  5. hoe kan ik ooit in een hemel / paradijs vrij en gelukkig zijn als ik weet dat andere om x-reden in een hel lijden?

    daarom ben ik met 14 jaar al afgehaakt van mijn christlijke opvoeding

    ben blij dat mensen als Rob bell mij weer een weg terug naar God wijzen. God gaat voor mij over voorbij het menselijke, dat wat ons ontstijgt en ons allen verbindt.

    Ik zal dit boek zeker kopen.

    Trouwens bedankt, Paul, lees sinds ongeveer 2 jaar soms wat meer soms wat minder, maar altijd graag je blog..

    groeten, lies

    1. Goede vraag! Ik denk dan ook niet dat mensen eeuwig bewust pijn zullen lijden in een vlammenzee. Op dit punt kan ik ook niet meegaan met angstaanjagende voorstellingen. Ik geloof evenmin dat we een dergelijke dreiging moeten uitspreken om mensen voor Jezus te winnen. Maar ik denk wel dat er een oordeel is en dat we gered moeten worden van de eeuwige dood.
      Fijn dat je mijn blog waardeert, ik waardeer op mijn beurt de bloglezers en de vriendelijke interactie!

  6. Paul,

    Ik snap je volledig. En je bent consequent. Het klinkt allemaal heel herkenbaar. Het valt erg op hoe dualistisch het evangelicale verhaal wel is. Mijn sterk vermoeden is, dat Rob Bell dit niet langer aanvaardt en op zoek gaat naar een protestantse oplossing voor dit probleem.

    Je hebt de ene kant van God; Hij ziet ons graag. En dan heb je de andere kant van God; Hij wil straffen waar straf nodig is. Weest dus verheugd en weest dus bevreesd.

    Wij zijn zondig en niet in staat ons te redden, maar we zijn wel allen in staat om een goede en zaligmakende keuze te maken. Iedereen kan die keuze maken, schrijf je.

    De mens is ten volle verloren, maar hij kan wel de weg vinden door Gods Woord en Geest. Kan hij dan ook de weg vinden naar Gods Woord en kan hij dan ook de weg vinden naar de juiste interpretatie en dus een juist verstaan van Gods redding? Is er garantie? Don’t worry?

    Het offer van Jezus is voldoende schrijf je, ook al zegt Paulus het tegenovergestelde: “Ik vul aan aan wat ontbreekt aan het lijden van Christus”. Gods genade is ons genoeg, dat wel. Maar krijgen we niet die genade om te doen dat wat Paulus hier zegt? M.a.w. het Kruis is niet enkel voor Jezus, het is ook voor ons. En telkens is dit geen straf van God, maar de enige weg naar de Opstanding.

    Je schrijft: “We kunnen ervoor kiezen om te leven in overeenstemming met deze werkelijkheid” of er niet voor kiezen. Deze werkelijkheid is waarschijnlijk het voldongen feit dat je gered bent, niet? Maar nu blijkt dat de Tegenstander het reeds gezaaide woord kan wegroven uit het hart om te voorkomen dat we geloven en gered worden. Een heel interessant gegeven. Het toont namelijk aan dat het aannemen van de waarheid en geloven tot redding uit mekaar kunnen liggen. Het toont aan dat de bijbelterm ‘geloven’ altijd verwijst naar een veranderende levensstijl. “Wie Mij liefheeft, zal Mijn geboden bewaren”. En dat, dat heeft de Tegenstander niet graag.

    Dit reddend geloof, het geloof van de volharding dat wil de Tegenstander wegroven. En dat geloof heeft alles te maken met de imitatio van onze Redder en Voorbeeld, onze oudste Broer Jezus Christus. Met Hem en in Hem leggen wij de weg af van het offer en de volharding, onze redding tegemoet.

    Groet!

    Rob

  7. Een wat late reactie van mij omdat ik het boek eerst eens goed moest lezen. En dat heb ik nu gedaan.

    Lies maakt hier voor mij het meest helder waarom Bell dit boek heeft geschreven. Het is een existentiële zaak om met God te leven en zijn liefde te zien en het in je leven te laten landen. Dat heb ik ook ooit eens moeten leren. Het is dat ik op een wonderlijke manier toen met mijn neus op Gods liefde ben gedrukt, anders had ik het nooit gered. Zeker niet met alles wat ik heb gezien op het christelijke erf. Ook niet met alles wat er bij mij nog aan frustraties op kwam. Gods liefde gaf mij de kracht om hier doorheen Jezus te blijven volgen.

    Bell schrijft een boek vanuit zijn diepe omgang met de mensen om hem heen. Deze mensen wil hij zo graag met God verbinden. Maar deze mensen ervaren allerlei belemmeringen. Alsof we te maken hebben met een echtgenoot die niet meer met zn echtgenote kan samenleven vanwege de belemmerende, misschien wel onterechte (…) beelden die zijn ontstaan. Ze houden van elkaar, maar er staat veel in de weg.

    En bij dit puinruimen laat Bell opeens een geluid horen wat de ingewijden doet huiveren. Als twee oude muppetmannetjes roepen we vanaf het hoge balkon dat de argumentatie niet deugd en dat dit theologisch niet zo onderbouwd is.

    Het lijkt alsof in deze reactie werkelijkheid wordt wat Bell zegt over de oudste zoon bij zijn bespreking van het verhaal over de verloren zoon. Waarom zouden we moeite hebben met deze acceptatie van degene die nog later instappen? Zelfs na de dood. Is dit vanwege schriftuurlijke argumenten of vanwege persoonlijke sentimenten? Moeten we deze mogelijke schriftuurlijke argumenten laten prevaleren boven de relationele winst? Doen we dan de waarheid niet geweld aan? Hebben we deze waarheid wel helder? Zien ook wij niet door een spiegel in raadselen? Kennis zonder liefde is toch helemaal niets waard? etc. etc.

    Ik laat graag deze ruimte bestaan. Zowel van Bell’s inspanningen als van degenen die moeite hebben met Bell’s “makkelijke weg”. Het gaat mij erom dat mensen zich weer kunnen verbinden met God en in relatie met Hem kunnen komen. Of dit met of zonder bepaalde dogma’s is, is mij om het even. Ik denk dat God op den duur onze dogma’s wel zal omsmelten, zodat we de God achter onze beelden zullen zien. Hem zien zoals Hij is…

    Volgens mij hoeven ingewijden geen moeite te hebben met Gods oneindige liefde net zoals “buitenstaanders” geen moeite hoeven te hebben met Gods oneindige liefde. En hierbij ben ik niet voor- of tegen Bell en ook niet voor of tegen zijn tegenstanders. Ik laat me liever wat zwak en bescheiden uit over mijn kennis van de hel en van de hemel en van het oordeel. Hier zijn verschillen in inzicht bij mensen, maar dat mag nooit Gods liefde in de weg zitten. Die geldt voor iedereen.

  8. Hey Paul,

    bij het lezen kwam ik nog wat punten tegen waar je moeite zit bij Bell. Deze wil ik nog even noemen omdat ik deze punten herken vanuit mijn traditie, maar die ik bij Bell niet afgewezen of ontkent zie.

    Je punt bij bewust of onbewust lijkt me geen echt punt wat conflicteert met Bell. Ook bij Bell is de keuzevrijheid van belang (p.119 o.a.). Ook bij Bell is er een oordeel. Alleen bij Bell wordt dit oordeel gezien door de bril van liefde en is het een kwestie van tijd. “Is er altijd ruimte voor de keuze?” en “hoe lang duurt het oordeel?”
    Ook je punt van het kruis dat scheiding brengt lijkt me geen conflict opleveren. Het kruis blijft bij Bell scheiding brengen en ook hierin is de vraag weer een kwestie van tijd. “Hoe lang zal deze scheiding duren?”

    Dit alles maakt mij nog geen voorstander van Bell. Maar ik wil Bell wel zoveel mogelijk recht doen. Dat kan ik niet alleen en daarom vind ik een gesprek als dit wel verhelderend. Ik vraag me nog wel af of Bell niet een te positief mensbeeld hanteert.

    Dat vind ik ook een probleem in jouw verhaal. De vrije wil kleuren zowel Bell als jij wel erg evangelisch in. Zeg ik als “evangelicaal” 😉 Je noemt dit punt in reactie op of misschien wel tegen Bell, maar volgens mij staan jullie hierin juist op één lijn. Op de kwestie van tijd na. Jij gelooft in de vrije wil in dit leven en Bell gelooft in de vrije wil tot in de gloria. Maar allebei geloven jullie in de vrije wil. Of heb ik dit mis?

    Nu vraag ik me juist af of onze wil wel zo vrij is als we denken. Dit komt ook deels door mijn eigen geloofskeuze. Verwrongen gedachten of angst kunnen onze vrije wil behoorlijk beïnvloeden. De wil is dan nog steeds wel vrij te noemen maar de keuze richting zal niet snel afwijken van wat ons gevoel en onze gedachten ons ingeven.

    Als agnost was een tegenstander van religie en wilde niets met God te maken hebben totdat mijn gevoelens en gedachten mij tot wanhoop brachten en ik geen andere uitweg zag om tot God te roepen. Dit probleem bespreekt Bell ook heel secuur in zijn boek. Vanuit die ervaring vind ik het nog zo raar niet dat mensen BIJNA tegen hun wil in voor God zullen kiezen. Dat heb ik immers ook gedaan. BIJNA dan! Maar dat lijkt me ook de manier waarop Bell dit bedoelt.

    Maar dit is allemaal maar mijn indruk. Zeg maar als je het anders ziet.

    Het ga je goed, Paul!

  9. Mooie blog Paul en zinvolle reacties. Morgen kan ik er jammer genoeg niet bij zijn. Mijn vragen zijn bekend.
    Ik zou graag een emperische aanvulling willen zien op de discussie en niet louter de theologische beschouwingen moeten aanhoren. Die aanvullende emperi zit em wat mij betreft in de bijna-doodervaringen en die zijn helaas niet geruststellend.
    Het zijn twee aparte werelden.
    1. De ervaringsmensen lijken de meest voorzichtige vragen van Bell zelfs totaal niet te stellen en lijken de meest gruwelijke straffen heel normaal te vinden. Heel vreemd komt dit op mij over.
    2. De theoretici wuiven elke schijn van ervaring weg naar het rijk der fabelen met op z’n best een schampere verwijzing naar Middeleeuwse mystiek. Vind ik kop in het zand steken.
    Deze twee niet met elkaar communicerende werelden zou ik met elkaar in gesprek willen zien, maar mijn ervaring leert me tot nu toe dat dit -helaas- niet gaat gebeuren. Morgen zeker niet, zoveel is tot nu toe wel duidelijk.

Zeg iets terug op Vrijspraak

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s