Over leven, alleen in de natuur > Gastblog Inger van Nes

Inger van Nes
Over een jongensdroom, het beleven van een groots en meeslepend avontuur
Paul Abspoel tipte me de documentaire Alone in the Wild, waarin cameraman Ed Wardle drie maanden probeert te overleven in onbewoond Canada. De film Into the Wild schoot direct in mijn hoofd toen hij dit zei. Die film vertelt het verhaal van Chris McCandless, een jongen die naar de wildernis van Alaska trekt – en daar uiteindelijk de dood vindt.

Het waarom van deze mannen fascineert me – en roept allerlei vragen bij me op. Is het vluchten? Gemist en gezien willen worden, door weg te gaan? Worden ze gedreven door bewijsdrang, het kunnen vertellen van een buitengewoon verhaal? Kunnen ze alleen zo voelen, ervaren dat er een kern van leven is?

“So many people live within unhappy circumstances and yet will not take the initiative to change their situation because they are conditioned to a life of security, conformity, and conservatism, all of which may appear to give one peace of mind, but in reality nothing is more dangerous to the adventurous spirit within a man than a secure future. The very basic core of a man’s living spirit is his passion for adventure. The joy of life comes from our encounters with new experiences, and hence there is no greater joy than to have an endlessly changing horizon, for each day to have a new and different sun.”— Chris McCandless

Ed Warle illustreert Chris’ woorden wanneer hij spreekt tot zijn publiek, wanneer hij uitlegt waarom hij drie maanden alleen in de wildernis wil zijn:

“Dit is echt heel bijzonder en waardevol. Ik ga hier veel van leren en misschien verandert het mijn leven wel totaal. Dat zou goed zijn. Ik wil een leven vol bijzondere dingen, bijzondere avonturen, bijzondere leersituaties. Als ik dat doe, zal mijn leven spannend en wezenlijk en het leven waard zijn.” – Ed Warle

Deze mannen zijn gek – is mijn eerste gedachte.
Ze willen alleen zijn, met slechts beren in het bos.
Ze verlaten geliefden, thuis en veiligheid, ze breken alles af.
Echtheid willen ze ervaren, zien hoe ver ze kunnen gaan.
Adrenaline, honger en angst houdt ze wakker – ervaren is extreem.

Aan de andere kant – zij doen, waar anderen alleen van dromen.
Zij durven, waar sommige van mijn vrienden alleen over spreken.
De almachtige natuur ontmoeten, schoonheid ervaren door af te zien.
Het is ook geen verhaal van deze tijd alleen – van deze mannen alleen:
ook Mozes ging de berg op, ook Jezus trok naar de woestijn.

Het verlangen is groot, de beproeving zwaar.
Demonen onderweg, wat je zoekt is misschien niet daar.
Voedsel zoeken ze, het lichaam en de voorraad beroofd.
Het is groter dan mijzelf. Ed zwijgt. Kijkt weer in de camera. En Huilt.
Chris overleeft het avontuur niet. Ed geeft de natuur op en zegt het uiteindelijk zo:

“Ik kwam hier om uit te vinden of ik hier alleen in de wildernis kon overleven. Het was een jongensdroom en het werd een nederige ervaring – ik kan niet voor mezelf zorgen. Ik ben voortdurend bang dat beren me zullen aanvallen en boven alles mis ik menselijk gezelschap. De wildernis kan het niet schelen of ik hier ben of niet. De wildernis geeft er niet om dat ik me zo ellendig voel, dat ik gek begin te worden.” – Ed Warle

Misschien komt inzicht in wat van waarde is alleen door er van af te zien,
anderen om mee te delen, alles wat ons is gegeven.
Misschien komen wezenlijke veranderingen alleen met pijn:
alleen doordat wij loslaten. Dat wat geliefd en vertrouwd is,
alleen door de woestijn.

Laat ik eerlijk zijn. Ik vind deze mannen niet zo sterk, bijzonder of uniek.
Ik vind ze niet buitengewoon slim, moedig of te bewonderen.
Maar wát zij daar vinden, dát is bijzonder: dat er iets groters is, groter dan onszelf.
Dat we grenzen hebben, op mogen geven en niet alleen kunnen zijn.
Dat wij alleen leven, door over te geven.

12 gedachten over “Over leven, alleen in de natuur > Gastblog Inger van Nes

  1. Is er misschien niet een veel simpelere reden?

    Heel klein?

    Iets wat ook weer door deze blog wordt bevestigd?

    Mannen willen af en toe zonder vrouwen zijn die alles analyseren en uitpluizen. Gewoon rust 😉

    Zonder gekheid: het volgend filmpje (via Goedgelovig) legt het verschil uit tussen mannen- en vrouwenhersenen. Als man kan ik dit alleen maar beamen. Na een dag werken wil ik gewoon even .. niks. Nee, echt niks. Gewoon in het haardvuur staren of naar de TV. En ja, mijn vrouw gaat dan altijd vragen “hoe was je dag?”

    Ik zou best een survivaltocht willen maken. In m’n uppie of met Paul of andere mannen. Gewoon voor de rust.

  2. *wildernis minnende vrouw meldt zich. Heeeerlijk. Behalve dan die beren dus. Maar verder was er niets zo spannend vroegers als jongensboeken lezen over overleven in de Rockies; niets zo leuk als met drie meiden de jongens Scoutinggroep infiltreren omdat ze het koekjesbakken bij de dames zat waren, en de dappere heren vervolgens meesleuren op survival. De woeste open vlakte van Drenthe; een rugzak, een kaart, en na de eindeloze heide hier en daar een boerderij waar je dan aanbelde. Of je in het weiland mocht kamperen. Als je een beetje mazzel had maakten ze dan bitterballen voor je, dat dan weer wel. En anders had je zelf nog instant boerenkool en een worst van de HEMA.

  3. Mooie blog hoor Inger….boeiende gedachtegang. Naar mijn mening hebben mannen, met hun super ego, soms heftige ervaringen nodig om weer met twee benen op de grond te komen en hun beperktheid te accepteren. Accepteren dat het superieur-zijn een waan is en zij zelfs gewoon mensen zijn in afhankelijkheid. Dus, mee eens 😀

    @ Lennart, volgens mij is het inderdaad voor mannen heel normaal dat ze na een dag werken een uurtje rust nodig hebben, door het werken is ons testosteronspiegel flink gedaald en moet eerst ff bij trekken. Daarna ben je weer 100% 😉

  4. @ Wolfert – in de docu accepeert Wardle uiteindelijk zijn machteloosheid, Maar volgens mij was dat niet zijn oorspronkelijke doel. Dus ik wil voor de helderheid wel onderscheid maken tussen gewenst doel en nodig doel.

    Moet het testosteronspiegel dalen? Ik weet niet wat voor werk je doet 😉

  5. De drang om je te bewijzen… het is denk ik iets in de aard van mannen. Het kan zijn dat je gehoor geeft aan die natuurlijke neiging door te gaan jagen op sportieve doelen of lonkende carrièreperspectieven, maar ik denk dat veel mannen het in de een of andere vorm wel bij zichzelf zullen herkennen.
    Een sportieve uitdaging in de vorm van een trektocht met rugzakken en minimale benodigdheden – dat zie ik nog wel zitten, al zou het wel veel training vergen. Maar om dat helemaal alleen te doen en jezelf in gevaar te brengen… dat gaat mij dus te ver. Het viel mij op hoe de camera toch als een soort reisgenoot functioneerde voor Wardle – het was een zeer eenzijdig communicatiemiddel. Ik vond het opmerkelijk dat angst en eenzaamheid de grote vijanden bleken te zijn, naast uitputting en honger. Het moment waarop hij huilend zei dat hij iemand zou willen hebben om hem aan te moedigen en te helpen vond ik aangrijpend. Kennelijk zijn we niet gemaakt voor een bestaan zonder medemensen om ons heen. Je zag dat juist die eenzaamheid ‘killing’ was.
    Bedankt voor je gastbijdrage, Inger – wat mij betreft voor herhaling vatbaar!

Zeg iets terug op Vrijspraak

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s