Pinguïnseks

Iedereen op Reed zei me dat er iets mis was met Laura. Ze zeiden dat ze depressief was of iets dergelijks. Ik kwam haar tegen bij een hoorcollege in Vollum Lounge, waar het door de lange witte muren zo mooi is als in een museum. Laura zat tegenover mij en toen het college voorbij was, ging ze niet weg. Ik ook niet. Ik wilde haar niet lastigvallen, maar ik kon zien dat ze ergens verdrietig om was.
‘Hoe gaat het?’ vroeg ik.
‘Niet goed.’ Ze keek me aan. Ik kon aan haar ogen zien dat ze de hele morgen gehuild had.
‘Wat is er aan de hand?’
‘Alles.’
‘Mannen?’ vroeg ik.
‘Nee.’
‘College?’ vroeg ik.
‘Nee.’
‘God?’
Laura keek me alleen maar aan. Haar ogen waren gezwollen en vochtig. ‘Ik denk het, Don. Ik weet het niet.’
‘Kun je er iets van uitleggen? Hoe je je voelt?’
‘Het voelt alsof mijn leven een puinhoop is. Ik kan het niet uitleggen. Het is gewoon een puinhoop.’
‘Aha,’ zei ik.
‘Don, ik wil biechten. Ik heb vreselijke dingen gedaan. Kan ik bij jou biechten?’
‘Ik denk niet dat het je wat op zal leveren als je bij mij biecht.’ Terwijl ik het zei veegde Laura haar ogen af.
‘Het voelt alsof Hij achter me aan zit, Don.’
‘Wie zit achter je aan?’ vroeg ik.
‘God.’
‘Ik denk dat dat iets heel moois is, Laura. En ik geloof je. Ik geloof dat God jou wil.’
‘Het voelt alsof Hij achter me aan zit,’ herhaalde ze.
‘Wat denk je dat Hij wil?’
‘Ik weet het niet. Ik kan dit niet, Don. Je begrijpt het niet. Ik kan dit niet.’
‘Wat kun je niet, Laura?’
‘Een christen zijn.’
‘Waarom kun je geen christen zijn?’
Laura zei niets. Ze keek me alleen maar aan en rolde met haar vermoeide ogen. Ze liet haar handen met een zucht in haar schoot zakken. ‘Ik wenste dat ik je mijn dagboek voor kon lezen,’ zei ze, terwijl ze afwezig naar de muur staarde. ‘Een deel van mij wil geloven. Ik heb erover geschreven in mijn dagboek. Mijn familie gelooft, Don. Ik voel me alsof ik ook moet geloven. Het voelt alsof ik doodga als ik niet geloof. Maar het is allemaal zo stom. Zo vreselijk stom.’
‘Laura, waarom ga je om met de christenen op de campus?’
‘Ik weet niet. Ik denk dat ik gewoon nieuwsgierig ben.’ Ze veegde weer door haar ogen. ‘Jij bent niet stom, dat vind ik niet. Ik begrijp alleen niet hoe jij dat allemaal kunt geloven.’
‘Dat kan ik ook niet echt,’ vertelde ik haar. ‘Maar ik geloof in God, Laura. Iets binnenin mij zorgt ervoor dat ik geloof. En ik geloof dat God achter jou aan zit, dat God wil dat jij ook gelooft.’
‘Wat bedoel je?’ vroeg ze, terwijl ze haar handen weer in haar schoot legde en diep zuchtte.
‘Ik bedoel het idee dat je wilt biechten. Ik denk dat God een relatie met jou wil en dat begint met biechten bij Hem. Hij biedt vergeving.’
‘Je maakt het er niet makkelijker op, Don. Ik geloof niet bepaald dat ik een God nodig hebt die me iets vergeeft.’
‘Dat weet ik. Maar dat is wat er volgens mij gebeurt. Misschien kun je het als een daad van sociale rechtvaardigheid zien. De hele wereld valt uit elkaar omdat niemand toe wil geven dat hij fout is. Maar door aan God te vragen of Hij je wil vergeven, ben je bereid je eigen zooi onder ogen te zien.’
Laura bleef een tijd zwijgend zitten. Ze mompelde een beetje binnensmonds. ‘Dat kan ik niet, Don. Dat is geen beslissing. Dat is niet iets wat je zomaar beslist.’
‘Wat bedoel je?’
‘Ik kan niet zover komen. Ik kan het niet zomaar zeggen zonder het te menen.’ Het frustreerde haar. ‘Ik kan het niet. Het zou net zoiets zijn als proberen verliefd te worden op iemand of jezelf ervan proberen te overtuigen dat je lievelingseten pannenkoeken is. Zulk soort dingen beslis je niet, ze overkomen je. Als God echt is, moet Hij me overkomen.’
‘Dat is waar. Maar geen paniek. Het is oké. God heeft je al zover gebracht, Laura; Hij zal je ook de rest van de weg leiden. Misschien duurt het even.’
‘Maar dit doet pijn,’ zei ze. ‘Ik wil geloven, maar ik kan het niet. Ik haat dit!’
Laura ging terug naar haar kamer. De volgende dag kreeg ik een e-mail van Penny die schreef dat zij ook met Laura had gepraat. Penny vroeg me voor Laura te bidden omdat ze zich opgesloten voelde. Penny zei dat ze veel tijd met haar door zou brengen en samen met haar door haar emoties zou gaan.

Er zijn heel veel dingen die waar zijn, maar die niet verklaarbaar zijn.

Ik had geen verklaring voor Laura. Ik denk niet dat er een verklaring is. Mijn geloof in Jezus leek niet rationeel of wetenschappelijk en toch was er niets wat ik kon doen om me van dat geloof te scheiden. Ik denk dat Laura naar iets rationeels op zoek was, omdat ze geloofde dat alle dingen die waar waren, rationeel waren. Maar dat is niet het geval. Liefde, bijvoorbeeld, is een echte emotie, maar het is niet rationeel. Ik bedoel, mensen voelen het. Ik ben verliefd geweest, vele mensen zijn verliefd geweest, maar desondanks kan liefde niet wetenschappelijk worden aangetoond. Schoonheid ook niet. Licht kan niet wetenschappelijk worden aangetoond en toch geloven we allemaal in licht en zien we alle dingen door het licht. Er zijn heel veel dingen die waar zijn, maar die niet verklaarbaar zijn. Ik denk dat een van Laura’s problemen was dat ze wilde dat God verklaarbaar was. Maar dat is Hij niet. Hij is voor mij niet meer verklaarbaar dan ik ben voor een mier.

Tony en ik praatten die dag daarop over Laura in de Horse Brass; we hadden het over geloof, wat er voor nodig is om te geloven en hij vroeg me hoe het met mijn geloof in God zat.
Ik voelde me nogal onnozel toen ik het probeerde uit te leggen, ook al is Tony zelf ook christen. Het voelde alsof ik vertelde dat ik in Peter Pan of de Tandenfee geloofde. Ik geloof in God en, zoals ik al eerder zei, het voelt meer alsof iets me drijft om te geloven dan dat ik het zelf aanwakker. Ik zou in feite zelfs kunnen zeggen dat ik niet eens wilde geloven toen ik begon te geloven; mijn intellect wilde niet geloven, maar mijn ziel, dat diepere instinct, kon het geloof in God niet meer tegenhouden, net zoals Tony niet van het een op het andere moment kon ophouden met van zijn vrouw te houden. Er zijn dingen die jij uitkiest om in te geloven en er zijn geloofsovertuigingen die jou kiezen. Dit was er een die mij koos.
‘Weet je wat me echt heeft geholpen om te begrijpen waarom ik in Jezus geloof, Tony?’
‘Nou?’
‘Pinguïns,’ zei ik.
‘Pinguïns?’
‘Pinguïns,’ lichtte ik toe. ‘Weet je veel van pinguïns?’
‘Nee.’ Tony glimlachte. ‘Vertel.’
‘Eergisteren keek ik op tv naar een natuurfilm over pinguïns. Ze reizen in enorme groepen, misschien wel met vijfhonderd stuks tegelijk. En ze zwemmen naar het noorden in het koudst van de winter, zo ver naar het noorden dat ze bij het ijs komen. Ze zien eruit als tekenfilmfiguren, zoiets als in Disneys Fantasia. Alle vijfhonderd zwemmen tot ze het ijs raken. Dan springen ze een voor een uit het water en gaan buikschuiven. Ze maken een soort sporen tijdens dat schuiven en volgen elkaar in een rij. Dat gaat zo dagenlang door.’
‘Glijden ze dagenlang op hun buik?’ vroeg Tony.
‘Dagen,’ bevestigde ik.
‘Waarom?’
‘Ik weet het niet,’ gaf ik toe. ‘Maar na een poosje houden ze ermee op. Dan lopen ze rond in een grote cirkel en beginnen geluid te maken. En wat ze dan doen is een maatje zoeken. Het is te gek. Het is een nachtclub voor pinguïns of zoiets – zoiets als een disco. Ze waggelen rond op de dansvloer tot ze een maatje vinden.’
‘En dan?’ vroeg Tony, half lachend.
‘Pinguïnseks,’ zei ik.
‘Pinguïnseks?’
‘Ja. Pinguïnseks. Zomaar op tv. Ik voelde me alsof ik naar dierenporno keek.’
‘Hoe zag het eruit?’ vroeg hij.
‘Niet bepaald opwindend,’ zei ik. ‘Een beetje een afknapper.’
‘Maar wat hebben die pinguïns met het geloof in God te maken?’ vroeg Tony.
‘Daar kom ik zo op. Maar ik vertel je eerst wat ze nog meer doen. Eerst leggen de vrouwtjes eieren. Ze doen dat staand. De eieren, die ongeveer tweeënhalve centimeter lang zijn, vallen tussen hun benen naar beneden en de vrouwtjes laten de eieren op hun voeten liggen. Dan gaan de mannetjes naar de vrouwtjes toe en de vrouwtjes geven de eieren aan de mannetjes. Daarna, en dat is het coole deel, gaan de vrouwtjes weg. Ze reizen dagen terug naar de oceaan, springen erin en gaan vissen.’
‘Gaan de vrouwtjes er gewoon vandoor en laten ze de mannetjes met de eieren zitten?’ vroeg Tony.
‘Ja. De mannetjes zorgen voor de eieren. Ze gaan erop zitten. Ze hebben een zakje tussen hun benen waar het ei in past. Ze verzamelen zich in een enorme kring om elkaar warm te houden. De pinguïns die aan de binnenkant van de kring zitten, bewegen zich heel langzaam naar de buitenkant en dan weer terug naar binnen. Dat doen ze om bij toerbeurt aan de buitenkant van de kring te zitten omdat het daar echt heel koud is. Ze doen dat een hele maand.’
‘Een maand!’
‘Ja. De mannetjes zitten daar een maandlang op de eieren. Ze eten zelfs niet. Ze waken alleen over hun eieren. Dan komen de vrouwtjes terug en als ze terugzijn, haast op de dag af, barsten de eieren open. Op de een of andere manier weten de vrouwtjes de precieze dag waarop ze weer naar de mannetjes moeten gaan, ook al hebben ze nog nooit eerder een baby gekregen. Zo worden babypinguïns dus gemaakt.’
‘Heel interessant.’ Tony gaf me een applausje. ‘Maar wat is de analogie in dit verhaal?’
‘Ik weet het niet precies. Ik identificeer me gewoon met hen. Ik weet dat het dwaas klinkt, maar toen ik aan het kijken was voelde het alsof ik een van die pinguïns was. Ze hebben een soort radar in zich die hen vertelt wanneer en waar ze ergens heen moeten gaan. Het is totaal niet logisch, maar op de dag dat hun baby’s worden geboren komen ze opdagen en is gebleken dat de radar gelijk had. Ik heb een radar binnen in me die me zegt dat ik in Jezus moet geloven. Op de een of andere manier leidt de radar van een pinguïn hem erg goed. Misschien is het niet eens zo dwaas dat ik de radar die ik in me heb volg.’
Tony glimlachte om mijn antwoord. Hij hief zijn glas bier op. ‘Op de pinguïns,’ zei hij.

Uit: Blue Like Jazz, Don Miller. In het Nederlands vertaald en uitgegeven onder de titel ‘Puur – Verlangen naar echt geloof’. Misschien is het nog ergens te koop… Overgenomen met toestemming van de uitgever. 😉

Een gedachte over “Pinguïnseks

  1. Niet meer leverbaar? En toen ik de eerste regels las dacht ik : DIT IS GOED!! Heeft Paul dat zelf geschreven (had gekund vond ik)

    Jammer, maar je hebt me nu toch wel heel nieuwsgierig gemaakt naar de rest van Laura’s zoektocht

Zeg iets terug op Vrijspraak

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s