De stille strijd tegen het vermeende kernwapenprogramma van Iran

Een dag nadat een Amerikaanse presidentskandidaat zich vergiste tussen Irak en Iran (ach ja, die namen lijken ook zo op elkaar…) lees ik een online artikel van the New York Times over de stille strijd die kennelijk gaande is tussen Iran en een aantal westerse landen. Als je de nieuwsberichten met enige aandacht volgt, ontdek je steeds meer zetten in dit schaakspel. Het heeft geen zin om op dit particuliere blogje die hele partij te gaan analyseren (waar zou ik de tijd vandaan moeten halen?) maar ik denk wel na over wat zich op het politieke en diplomatieke strijdtoneel afspeelt tussen Iran, de Verenigde Staten, Groot Brittannië en – naar ik veronderstel – Israël.

Slechts één incident in een lange rij

Lees dat artikel in de NYT als je een helder overzicht wilt hebben van de gebeurtenissen van de laatste jaren. De recente bestorming van de Britse ambassade (volgens mij gewoon in gang gezet door het Iraanse regime, maar een aardige dame op Twitter meent stellig dat ook dit werk van westerse machten is – ik kan me dat absoluut niet voorstellen en geloof nooit dat Ahmadinejad het toestaat dat demonstranten tegen zijn wil een dergelijke ‘spontane’ actie uitvoeren) is slechts één incident in een lange rij.

Subtiel en minder subtiel

De vrees dat Iran in stilte aan een kernwapenprogramma werkt houdt veel politieke leiders en hun inlichtingendiensten kennelijk bezig. De – waarschijnlijk door Israël bedachte – Stuxnet worm – heeft, als we de berichten mogen geloven, het programma van Iran ingrijpend verstoord. De ontregeling van de programmatuur, een digitale vorm van sabotage, zou er voor hebben gezorgd dat de ontwikkeling van kernwapens een paar jaar wordt opgehouden. Dat is dan nog een zeer geavanceerde aanpak, de recente ontploffingen bij nucleaire installaties bij Isfahan (eind vorige maand – officieel wordt dit ontkend door Iran…) en de explosie eerder die maand bij een raketbasis in de buurt van Teheran (waarbij 35 mensen om het leven kwamen, waaronder een Iraanse generaal die leiding zou geven aan het raketprogramma van zijn land) doen vermoeden dat er ook regelmatig voor een minder subtiele aanpak gekozen wordt.

Gevolgen zullen niet te overzien zijn

De diplomatieke strijd tussen Iran en westerse landen haalt met grote regelmaat de media, maar het kan haast niet anders of achter die schermen worden er acties uitgevoerd door geheime diensten. Israël gaat niet lijdzaam zitten wachten op de ontwikkeling van een Iraanse atoombom, ze hebben immers in het verleden ook nucleaire installaties in Irak en Syrië gebombardeerd, maar een openlijke aanval vanuit de lucht zou wel een enorm risico met zich meebrengen. Kennelijk is dat ook niet nodig. Op afstand, misschien wel met behulp van Iraanse oppositiegroepen, blijkt het ook mogelijk om voldoende schade aan te richten. Het meest recente nieuws is de door Iran buitgemaakte drone – een onbemand Amerikaans verkenningstoestel.

Als gewone krantenlezer kun je alleen maar wat gissen naar wat zich werkelijk afspeelt. Laten we niet vergeten hoe een dergelijk kat- en muisspel vooraf ging aan de oorlog tegen Irak. Ik hoop dat het zover nooit zal komen, want de gevolgen zullen niet te overzien zijn. Het doet denken aan de spanningen van de koude oorlog – alleen zitten er nu andere schakers aan het bord.

3 gedachten over “De stille strijd tegen het vermeende kernwapenprogramma van Iran

  1. Iran is 1 van de 5 landen die geen particuliere centrale bank heeft.

    Infamous Quote from Mayer Amschel Rothschild;
    “Give me control of a nation’s money
    and I care not who makes the laws.”

    Zodra Iran niet een staatgeleide centrale bank heeft dan zal dit schaakspel ophouden.

    Deze mensen gaan heel ver. Kijk naar de Euro.

    1. Interesting view. Heet dit niet complotdenken? Wie zijn ‘deze mensen’? Ach, ik denk dat er meedere zaken spelen. Het is nooit één ding. Wel denk ik dat Iran ‘a pain in the ass is’ van inmiddels zo’n beetje de hele wereld.
      Op slechte momenten denk ik wel eens heel onaardig over Iran, maar wisten jullie dat er in Teheran best veel christenen wonen. Gods country, for sure. 🙂

  2. Laat ons hopen van niet en dat we toch al eens proberen hier orde op zaken te krijgen..want als men ook hier aanstuurt op oorlog zal het kettingeffect niet te overzien zijn

Zeg iets terug op Vrijspraak

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s