Vijftig – en nu begint het pas

Morgenochtend sta ik vroeg op en dan kijk ik uit het raam. Misschien komt Abraham voorbij? Of is die pop die mijn lieve familieleden in een campingstoel in de voortuin hebben neergezet de Abraham naar wie ik moet uitkijken? Dan heb ik hem vandaag dus al gezien. Ik vind het allemaal prima. Morgen voel ik me waarschijnlijk net als vandaag – met dit verschil dat het dan maandag is en ik mijn collega’s mag trakteren op iets lekkers bij de koffie. Weet je wat? Ik ben gewoon hartstikke dankbaar. Tot dusver heb ik zoveel mooie dingen meegemaakt, met zoveel lieve mensen mijn leven mogen delen, zoveel kansen gekregen en aangegrepen – als iemand voldoende redenen heeft om dankbaar te zijn, dan ik toch wel. En omdat ik graag 100 wil worden maak ik even de tussenbalans op. Nu begint het pas!

Weemoedig en dankbaar

Wat stemt me soms weemoedig? Dat ik me nog zo goed kan herinneren dat mijn vader 50 werd. Een speculaaspop met amandelen waar we allemaal een stukje van kregen. Allemaal een stukje, dat typeerde mijn vader die zijn hele leven niets anders gedaan heeft dan uitdelen en weggeven. Als ik een beetje in zijn spoor blijf, dan doe ik het wel goed, geloof ik. En mijn moeder was er vandaag bij om mee te vieren – daar ben ik ook dankbaar voor. Dit zijn ook momenten dat je mensen mist die je niet kwijt had willen zijn en mensen koestert die je zo graag dicht in je buurt wilt houden. Ik ben helemaal geen type voor verjaardagen – ik heb vaak kans gezien om tussen Sint en Kerst mijn feestje weg te moffelen… maar het leven moet gevierd worden, en helemaal als je weer een tiental jaren volmaakt.

Naamdagen

Wat verandert er nu echt? Niets. Het is een culturele afspraak dat je je jaren telt en je geboortedag viert. Overigens niet overal, want mijn familie in Finland gaat vrij geruisloos aan verjaardagen voorbij omdat daar de naamdagen belangrijker zijn. Je viert jouw feest op de dag van de beschermheilige waar je naar genoemd bent. Ik geloof dat ik met mijn naam weer een feestje mag vieren op 25 januari (volgens de Scandinaviërs) en op 29 juni (als je de Franse of Duitse naamdagenkalender volgt). Weet je wat? Die feestjes pakken we er gewoon bij en alle tussenliggende dagen ga ik ook eenvoudig door met ademhalen en met gelukkig mezelf zijn. Vier het leven!

Abraham

Ik vraag me af hoeveel mensen weten waar de uitdrukking ‘Abraham zien’ vandaan komt. De basis voor het idee dat je deze aartsvader ziet op je vijftigste verjaardag komt uit de Bijbel, uit een soort twistgesprek tussen Jezus en joodse schriftgeleerden. Jezus zegt tegen de godsdienstige leiders van die dagen: “Abraham, uw vader, verheugde zich op mijn komst, en toen hij die meemaakte was hij blij.” Dan volgt deze schampere vraag die voor Jezus bedoeld was: ‘U bent nog geen vijftig en u zou Abraham gezien hebben?’ (Johannes 8:56,57) En inderdaad, Jezus is 33 jaar oud geworden – als mens – dus hij was nog lang geen vijftig toen deze woordenwisseling plaatsvond.

De kracht van je leven

Alles is relatief en zelfs dat is betrekkelijk. Wat is leeftijd? Het heeft iets te maken met het aantal rondjes dat je samen op deze aarde om de zon meedraait. Ga een paar zonnestelsels verder en onze jaarrekening slaat nergens meer op. We zitten gewoon opgesloten in een uurwerk en hebben daar te maken met natuurwetten die ervoor zorgen dat alles aan verval is onderworpen. Dat is op zich al een merkwaardig gegeven. Laat iets aan zichzelf over en het zal op den duur ouder, zwakker, brozer en kwetsbaarder worden. Hoewel, bij mensen begin je heel kwetsbaar en eindig je meestal ook zo. Ergens daartussenin bevind je je ‘in de kracht van je leven’.

Jezus was een mens van een geheel andere orde – als je het mij vraagt. Hij bracht korte tijd op aarde door, maar zijn oorsprong was van voor de tijd en ik geloof dat zijn toekomst zich ook uitstrekt ver voorbij de tijd. Dat is niet te snappen en het riep ook verzet op bij de mannen die dachten dat ze alles wisten over de vragen van het leven. ‘Waarachtig, ik verzeker u,’ antwoordde Jezus, ‘van voordat Abraham er was, ben ik er.’ Toen raapten ze stenen op om naar hem te gooien. Maar Jezus wist onopgemerkt uit de tempel te ontkomen. (Johannes 8:58,59).

Een beetje als de hemel

Met het geloof in de tijd als iets waarbinnen wij ‘gevangen’ zitten heb ik een uitzicht op een dimensie waar deze beperkingen van tijd en ruimte opgeheven zullen zijn. Dat vergt veel geloof en ik moet bekennen dat ik het niet gemakkelijk vind om deze werkelijkheid voor waar te houden. Ik vind wel troost in de gedachte dat het leven een soort leerschool, een voorbereiding is op iets dat veel mooier zal zijn. Maar ik strek me niet uit naar de toekomst omdat ik het in deze tijd en op deze plaats niet naar m’n zin zou hebben. Ik geniet van het leven en neem de moeilijkheden en het onvermijdelijke verdriet op de koop toe. Ik geloof best dat er mensen zijn voor wie dit leven niet mooi en aangenaam is en juist voor die mensen hoop ik ook op een tijd waarin het volmaakte zal komen en waarin elk mens ook echt tot z’n recht komt en z’n bestemming zal bereiken. Een wereld waarin iedereen zichzelf kan zijn, niemand met kwade plannen rondloopt, je nooit op je hoede hoeft te zijn, geen mens nare bijbedoelingen of verborgen agenda’s heeft. Ja, dat klinkt voor mij wel een beetje als de hemel.

Vlak langs elkaar heen

Ik geloof dus in de eeuwigheid – al kan ik me tegelijkertijd niets voorstellen bij een eindeloze tijd en schrikt de gedachte me misschien nog wel meer af dan dat ze mij aantrekt. Hoe fijn is eindeloos eigenlijk? Zou het ook niet aangenaam zijn om op een bepaald moment (daar gaan we weer – ik kan niet anders dan in tijd denken) op te houden met je bestaan? En hoe erg zou dat zijn? Je hebt ook geen kennis van de tijd vóór je geboorte – als je er niet meer bent kun je ook niets missen. Ik ben in een bepaalde traditie opgegroeid en ik omarm het geloof als iets moois, iets dat hoop en kracht geeft. Maar – zoals ook ter sprake kwam in de comments bij een recente blogpost hier op Vrijspraak – het is niet altijd eenvoudig om te geloven. Je wordt er soms om uitgelachen en bespot. Maar dat vind ik nog niet zo erg. Ik vind het zo jammer dat andere mensen niet begrijpen wat gelovigen bezielt – het is soms net of we een andere taal spreken en niet in staat zijn om de brug te slaan tussen onze werelden. Maar misschien is de kloof veel minder groot dan we denken, misschien kiezen we andere woorden en praten we vlak langs elkaar heen.

Tussenbalans

Goed dan, de tussenbalans. Vijftig jaar overwegend geluk, met enige regelmaat onderbroken door momenten van pijn, verlies en verdriet. Je kunt denk ik geen vijftig worden zonder ook die pijn te ervaren van afscheid en gemis. Maar voor mij is het leven een mooi cadeau dat ik elke dag weer uit mag pakken. Wie zegt dat ik er recht op heb? Waarom zou ik het vanzelfsprekend vinden dat ik door mag gaan met ademhalen? Ik ben dankbaar, echt dankbaar. En ik geloof dat ik mag uitdelen als mijn vader deed – ieder een stukje van mijn geluk, ieder mens iets van mijn inspiratie, iets van mijn levenskracht, iets van mijn hoop en verlangen. En het kost geen moeite om uit te delen, want ik krijg zoveel terug. Van de vrouw met wie ik al veel meer dan de helft van mijn leven deel – de vrouw die mij drie mooie kinderen geschonken heeft die ik mag zien opgroeien en die op hun beurt de wereld mooier maken omdat zij zoveel te bieden hebben.

De tweede helft

Echt, nu begint het pas. Op een leeftijd waar je niet meer zo gauw onder de indruk bent van wat ‘belangrijke mensen’ te melden hebben. Oud en wijs genoeg om de zin van de onzin te onderscheiden, dom genoeg om fouten te blijven maken en mild genoeg om anderen te vergeven. Geen idee hoeveel tijd me nog gegund is, maar ik teken met plezier nog voor heel veel jaren bij. En ik zal steeds meer geven – dat is mijn stellige voornemen. Het is ook niet meer dan logisch dat ik ‘in de tweede helft’ nog meer ga uitdelen van wat ik toch ook maar gekregen heb. Losser worden van dingen die ‘men’ belangrijk vindt, meer gaan investeren in zaken die niet meegewogen of geteld worden, maar die er in het leven werkelijk toe doen. Ik heb het over niet-materiële dingen als geloof, hoop en liefde. In vijftig jaar heb ik mijn voorraadschuren ermee gevuld en ik zie zoveel mensen die juist op die vlakken zoveel te kort komen. Als jij zo’n mens bent… mag ik jou dan een beetje vertrouwen schenken, wat houvast bieden, wat hoop geven?

Volgens mij is de wereld al te vol met namaak

Ik heb geen instant oplossingen in mijn achterzak, ik heb ook m’n twijfels en teleurstellingen, maar wie heeft die niet? Ik zal niet alleen uitdelen, ik wil ook met het stijgen van de jaren steeds opener zijn over wat er in me omgaat. Ook over de dingen waar ik niet trots op ben, de dingen die me pijn doen, boos of verdrietig maken. Volgens mij is de wereld al te vol met namaak – ik wil echt zijn, waarheid in liefde delen – ook als dat weerstanden oproept en mensen uit onbegrip en verontwaardiging stenen oppakken. Ik hoop dat ik de Meester kan blijven volgen en dat ik vaak ook net op tijd onopgemerkt aan de haat kan ontkomen. En ik hoop dat ik de moed heb om vol te houden, óók als geloven betekent dat je echt een kruis moet dragen – wie weet hoe lang en tot hoever. Dit is mijn zekerheid: het zwaarste kruis is al gedragen. Dit is mijn hoop: er ligt een eeuwigheid voor me. Nu begint het pas.

3 gedachten over “Vijftig – en nu begint het pas

  1. Van harte gefeliciteerd, Paul! Verjaardagen overslaan past ook helemaal bij mij maar mijn vijftigste heb ik (vorig jaar) vol overgave gevierd en dat is me goed bevallen.
    Veel plezier deze dag, een mooi feest toegewenst en vooral een gezegende voortzetting van je leven!

  2. Ik wens je een hele fijne verjaardag Ik kende de uitdrukking en weet ook waar Abraham vandaan kwam.
    Paul.Nu begint het .. Omdat hoe ouder we worden hoe meer we genieten van de mooie dingen die we toch zo vaak gratis krijgen .Ik wens je er nog 50 bij..Ik ben er ondertussen al 16 jaar aan voorbij gegaan en ook heel dankbaar voor al het gene ik heb mogen beleven..

Zeg iets terug op Vrijspraak

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s