Marnix

> Gastblog Alex van der Heiden

Drie jaar geleden begon ik ermee. Om de week op zaterdagochtend wandelen met Marnix. Marnix is een klassiek autist, wat in zijn geval wil zeggen dat hij nauwelijks communiceert. Slechts de meest basale dingen zegt Marnix, zoals ja, nee, eten en poepen. Volgens de omschrijving die ik destijds kreeg was het een redelijk zwaar geval, maar wandelen daar werd hij rustig van. Zijn ouders zijn zo oud dat zij niet meer in staat zijn dit met hem te doen.   Toen ik net begon vond ik het lastig peilbaar of Marnix echt plezier had aan het wandelen. Zijn begeleiders verzekerden me, dat hij een stuk relaxter was ‘op de groep’ sinds er weer met hem gewandeld werd. Inmiddels ben ik 100% zeker dat Marnix het fijn vindt met mij te wandelen. Wanneer ik hem op kom halen, dan veert hij op en maakt zich zo snel mogelijk klaar om te lopen. Dat is soms best lastig, want dan zit hij net aan de hete koffie en die moet (zoals een autist betaamt) eerst opgedronken worden. Dus dan maar aan de wandel met een half verbrande mond.

Ik ben van deze man gaan houden: in al zijn onschuld, zijn afhankelijkheid, maar vooral zijn puurheid.

Wat doen we tijdens zo’n wandeling? Wandelen, vooral wandelen. Ik geniet van de natuur rondom Vinkenduin, Leyduin  en de waterleidingduinen. En ik geniet van Marnix; ik zie dat hij vooral geniet van de cadans van het wandelen. Over het algemeen is Marnix niet zo snel van zijn stuk tijdens het wandelen, maar voor honden is hij wat gereserveerd. Eén keer heb ik hem echt bang gezien en dat was toen iemand met een stuk of tien honden tegelijk voorbij kwam: “ze doen niets hoor”. Bij Marnix zie je een soort paniek en machteloosheid, omdat je over zoveel honden die overal om je heen zijn, geen controle meer hebt. Op zo’n moment pak ik hem even beet en blijven we staan totdat het weer rustig is en Marnix ook weer rustig is.

Vastklampen

Ik denk dat ik Marnix steeds beter begrijp, al zal ik nooit in het hoofd van een autist kunnen kruipen. Ik ben van deze man gaan houden: in al zijn onschuld, zijn afhankelijkheid, maar vooral zijn puurheid. Dat laatste uit zich bijvoorbeeld wanneer ik mijn dochtertje van 1 meeneem in de rugdrager. Zij krijgt altijd een kusje van hem en met haar kan Marnix wel communiceren. Ik vind het heel bijzonder, omdat geen enkele volwassene zo’n contact met Marnix voor elkaar krijgt.   Na mijn vakantie vertelde zijn begeleider me, dat Marnix tijdens een receptie de bar in het gemeenschapshuis kapot had gestampt. Nadat hij dat gedaan had klampte hij zich bang aan zijn begeleider vast. Ik herkende wat van het vastklampen met het hondenincident. Angst, geen controle, afhankelijkheid….. Het maakte me verdrietig en boos, boos dat ze Marnix mee hadden genomen naar een receptie. Te veel mensen en impulsen, dat maakt hem bang. Als in een nachtmerrie waarin van alle kanten mensen en geluid op me af komt, zou ik ook een bar in elkaar stampen misschien, ik had met hem te doen.

Vrijblijvend meewandelen

Nu heb ik ook met hem te doen, want ik ga ermee stoppen. Niet omdat ik dat wil, want ik vind het heerlijk om om de week lekker een paar uur in stilte in de natuur te zijn. We zien altijd wel herten, talloze vogelsoorten, soms ook reeën, vossen en eekhoorns. Ik ga verhuizen en woon dan te ver weg van Heemstede, waar Marnix woont. In mijn nieuwe woonplaats ga ik waarschijnlijk wel weer op zoek naar een nieuw maatje, maar daar is Marnix niet mee geholpen. Marnix komt weer in het doorverwijsbestand van ikwordmaatje.nl en dan is het maar hopen dat zich snel iemand aandient die van wandelen houdt. Misschien ben jij dat wel en vind jij het ook heerlijk om in stilte in de natuur te wandelen en daarbij ook nog een autist te helpen…. Dus herken je jezelf in het profiel, laat het me weten!!! Voorlopig woon ik nog in Haarlem en ga ik nog door als wandelmaatje, dus in die tijd kun je vrijblijvend meewandelen om te kijken of het iets voor je is.   Alex van der Heiden alexvanderh (at) hotmail (dot) com en via twitter @alexvdheiden

*De naam Marnix is een pseudoniem. Omdat ‘Marnix’ niet zelf kan beslissen dat zijn naam wordt genoemd, heb ik voor deze pseudoniem gekozen.

8 gedachten over “Marnix

  1. Hopelijk duikt er gauw iemand op die Marnix als wandelmaatje wil.
    Chapeau dat je het steeds opnieuw hebt gedaan..hem meenemen op wandeling..We zullen ze nooit helemaal begrijpen..Ik heb een kleinzoon die autist is..hij is een reus van een vent .Het meeste plezier doe ik hem met zachte dingen …vb Fleeche deken,enz
    Maar het is een schat van een kleinzoon.

    1. Dank voor je reactie. Een zachte reus die kleinzoon. Fijn dat je het zo goed met ‘m kan vinden.
      Ik zou het geweldig vinden als we via dit medium ondersteunt door twitter iemand zouden vinden. Marnix (alias) is de ideale wandelpartner. Zeurt nooit en stapt altijd lekker door. Ik wacht het af, want je moet het ook leuk vinden zoiets te doen, anders houd je het niet vol.

      Groet Alex

  2. Gaaf!!! Echt leuk dat je dat doet Alex, voor een autist betekent het veel maar voor jezelf dus ook. Mooi om dat terug te lezen in je verhaal. Ik hoop dat er snel een maatje voor Marnix wordt gevonden 🙂

  3. Mooi verhaal om te lezen Alex! Goed dat je je ertoe verzet hebt om met zo iemand op stap te gaan. Ik zou mezelf er niet snel toe verzetten, maar wellicht is dat in mijn geval ook de onbekendheid. Nu ik jouw verhaal gelezen heb laat het mij ook de andere kant zien, hoe jij eigenlijk ook in het onbekende gesprongen bent en dat je het eigenlijk best wel prettig vond.

    Ik wens je alle succes met het vinden van een nieuw maatje in je nieuwe woonplaats. Niet alleen omdat jij dat leuk vind, maar ook omdat je daarmee iemand anders een plezier mee doet.

      1. Leuk dat je het gezien had 🙂 Op Tumblr plaats ik delen van andere blogs die ik waardeer, met de bedoeling om als aandachttrekkertje te dienen om de originele post in het geheel te lezen 🙂

        Al wat reacties gehad?

  4. Een reactie zo’n 10 maanden na het schrijven van deze blog, dus het is maar de vraag of iemand het ooit zal lezen. Toch wil ik alle mensen (die dit heel misschien lezen) bedanken die hielpen met Twitteren en ReTweets, alsmede enkele Facebook-likers. Ik ben nog niet verhuisd, maar hoop dat nog steeds binnenkort te kunnen doen.
    Vandaag kreeg ik goed nieuws op de Hartekamp (waar Marnix woont): er is een nieuw maatje gevonden. De komende tijd gaan we met zijn drieën wandelen en hopelijk gaat de nieuwe wandelmaat het net zo leuk vinden als ik in de afgelopen jaren.
    Alex

Zeg iets terug op Vrijspraak

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s