Steigerperspectief


Mocht je in een poëtische aanval zin krijgen om hier een gedicht bij te schrijven, ik houd je niet tegen. Sterker nog: de comments staan voor je open als je een mooi gedicht bij wilt dragen. Klik op de tag BEELDSPRAAK voor eerdere blogposts of gebruik de categorie (on)gerijmd om deze te bekijken. Oh, en mocht je denken: vage foto – dan moet je bedenken dat het een iPhone pic is! 😉

14 gedachten over “Steigerperspectief

  1. Er ontstond ineens een bontje (eigen variant van de haiku):
    .
    glimmend loopt de plank
    over het ruwe water
    waar is de dichter
    .
    Hartelijke groet, Jan Bontje

  2. kijk
    het stormt
    het water waggelt
    het planken pad
    dat eindig is
    nodigt uit
    tot geloven

    ga je mee
    de stilte zoeken
    lopen
    op het water
    de regen
    maakt je
    toch wel nat
    de wolken
    grijs en grauw
    willen je laten denken
    dat de zon
    verdwenen is

    maar wij
    wij weten beter

    het beeld
    is slechts
    gordijn
    voor de verborgen
    werkelijkheid

  3. Die beloopt de wind

    Loop over mijn stormen
    als de golven schuimend slaan
    sla meerpalen in de tijd
    en bind mij daar dan aan
    Loop over mijn worsteling
    te gaan waar ik niet wil
    graaf het water een oever
    waaraan het deinen stilt
    .
    Betreedt het onbetreden woeden
    met zijn, gezag dat
    de dreiging trilt
    Omarm dan mijn woelen
    spreek rust
    die beloopt de wind

  4. De Horizon

    Een moment van vervoering
    geraakt door het lijnenspel,
    de horizon, de kust, de palen.
    Op andere momenten,
    op andere plaatsen.
    Tijdloze momenten
    van diepe vervoering,
    van bestemming.

    Kracht putten uit de verte
    de hemel in het vizier.
    Verder kunnen
    met dat beeld,
    van eeuwigheid.
    Waar ik ook ging.
    Nu
    sta ik er in,
    midden in
    het lijnenspel.
    Het is niet tijdloos,
    het is nat en koud.
    De weg is bepaald.
    Dromen weggewaaid
    Springen in het diepe
    is wat er wordt gevraagd.

    Keer op keer op keer
    er komt geen einde aan.
    Ik huiver,
    ontgoocheld.

  5. Ook dank voor jullie mooie bijdragen, Anton, Rob, Vera en Eveline! Leuk om te zien hoe deze ‘vage foto’ bij jullie gedachten en beelden oproept.

  6. hier stop ik mezelf
    dit is de plaats waar ik blijf staan
    om te kijken en te mijmeren

    in mijn hoofd vliegen de gedachten
    ik voel hoe ze landen
    als vogels op paaltjes

    nu zij even stil zitten
    vullen dromen de vrije lucht
    vind ik rust om stil te genieten

  7. Woordenloze golven
    Kabbelen gestaag naar de oever
    Ze zullen nooit gehoord worden
    Tenzij je weet wat luisteren is….

    Ingrid

  8. Lopend over water
    Denk ik aan mijn kind
    Ziet ze mij hier staan
    Herken ik haar later

    Lopend naar het licht
    Dood die verdween
    Haar armpjes om me heen
    En in de verte het geklater
    Van kindergeschater

Zeg iets terug op Vrijspraak

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s