Jezus of religie?

De titel van deze blogpost deugt al niet. Dat wil zeggen – de keuze is voor mij erg gemakkelijk, ik kies bij wijze van spreken met mijn ogen dicht en binnen een nanoseconde voor Jezus. Maar de vraag is of we Jezus los kunnen zien van religie. Voor mensen die niet veel hebben met de kerk of het christelijk geloof is dit waarschijnlijk een non-issue. Maar het blijkt dat het knap gemaakte filmpje van Jeff (Jefferson Bethke) een paar gevoelige snaren raakt. En dan gaan die snaren resoneren en geluid geven. Soms klinkt dat goed, soms vals… Hoe klonk mijn reactie?

Vleesgeworden bedachtzaamheid

Ik meen dat ik me in mijn blogpost – op een enkele uitschieter na (die dan prompt in de krant geciteerd wordt) – genuanceerd heb uitgedrukt. Dat mag ook blijken uit de bijval van collega Henk Medema die zo ongeveer de vleesgeworden bedachtzaamheid is. Journalist Daniel Gillissen, chef redactie kerk en religie van het ND, noemde mijn verhaal in een tweet ‘buitengewoon helder’ (daar kan je nog alle kanten mee op, misschien schrijf ik deze keer transparant terwijl ik gewoonlijk in mijn eigen woordenvloed verdrink – haha) en mijn Vlaamse vriend Rob Allaert, aan wiens mening ik veel waarde hecht, was het er roerend mee eens. Niet zo vreemd, want hij had me vooraf attent gemaakt op dit filmpje en wees me op de bezwaren die er tegen gemaakt zouden kunnen worden. Wij zijn het lang niet altijd eens en in veel bewegingen kan ik Rob niet (helemaal) volgen – zoals in zijn beweging naar de Rooms-katholieke kerk – maar hij denkt in ieder geval heel goed na en weet mij op een positieve manier aan het denken te zetten. Onze discussies worden nooit scherp, er zit gelukkig altijd een aardige portie humor en vriendschap door onze woorden gemengd.

Woordenstrijd

In de comments liet ik me verleiden om met Ruben Hadders een woordenstrijd van het onplezierige soort aan te gaan. Ik houd helemaal niet van polemiek. Vaak eindigt zo’n discussie in verharde standpunten en een vervelende nasmaak in de mond. En om mijn eigen vraag te beantwoorden: mijn reactie klonk niet altijd goed, soms zelfs wat vals, en daar heb ik Ruben mijn excuses voor aangeboden. Ik ben blij dat ik aan het eind toch een soort vredespijp met hem kon roken, en dat is een grote concessie voor een astmapatiënt als ik.

Stortvloed

De hijgerige discussie ga ik hier zeker niet nog eens dunnetjes overdoen, maar ik haal wel instemmend de woorden aan van Glenn T. Stenton (Focus on the Family) die in het ND van vandaag deze vraag beantwoordt: “Vanwaar die enorme stortvloed aan reacties?”

Die heeft volgens mij te maken met een hoopvol en jeugdig idealisme, dat Jezus méér is dan wat het gevestigde christendom ons te bieden heeft. Dat is niets nieuws. Daar was het de Reformatie om begonnen. Daar draait het om bij de stichting van iedere nieuwe denominatie. Je zag het ook bij de Jezus-beweging, waaruit ik afkomstig ben. Het is wat Gandhi ooit zei: ik zou graag christen willen worden, als ik er ooit eentje zou ontmoeten. Hetzelfde bij de zanger Bono: ‘Ja, ik zou brood en wijn breken… als er een kerk was waar ik het kan ontvangen.’ Dat klinkt goed; er spreekt een verlangen uit. Maar het kan ook vreselijk arrogant zijn. Het maakt haarscherp onderscheid tussen wie het heeft en wie niet; het verheft ‘ons’ boven ‘dat soort mensen’. En dat geeft ons altijd een prettig gevoel. Sterker nog: dit is precies wat de Farizeeën deden.

Christus ervaren

In grote lijnen wordt door Stenton gezegd wat ik ook beweerde in mijn blogpost. En het feit dat zoveel mensen reageren mag wel duidelijk maken dat het hier niet om een futiliteit gaat. De tegenstelling ‘Jezus of religie’ werkt als een wig tussen mensen die eigenlijk allemaal op de een of andere manier juist dichtbij Jezus willen zijn. De een zal dat ‘dichtbij zijn’ verwoorden als ‘een persoonlijke relatie hebben met’, de ander zal de aanwezigheid van Christus meer ervaren in de vormen van traditie en liturgie. Voor beide soorten ‘geloofservaring’ zou ik vooral respect willen vragen. Een katholiek die eerbiedig stil staat bij (een beeld van) de gekruisigde Christus is niet minder oprecht dan een evangelicaal die met gesloten ogen en geheven handen een aanbiddingslied voor zijn Heer zingt. Mijn ontmoeting met pastoor Berkhout, vlak na de brand in Volendam, heeft mijn ogen geopend voor de schoonheid van de katholieke manier van geloven – ik kan er niet anders dan respect voor hebben, al blijf ik als ‘geboren protestant’ wat onwennig of afwijzend staan tegenover veel rituelen, de kerkelijke hiërarchie en (in mijn ogen!) religieuze starheid. Maar ik kan me minstens zo ongemakkelijk voelen in sommige charismatische kringen, dus dit alles zegt ook gewoon veel over mij, mijn achtergrond en persoonlijke geloofsbeleving.

Ik zou het liefst het hele artikel van Stenton hier overnemen, maar dan krijg ik problemen met de vrienden van het ND die de C ook onder onze aandacht brengen als beginletter van het woord copyright. En dat begrijp en respecteer ik. Als je een krant te pakken kunt krijgen of toegang hebt tot de website (met wachtwoord) – zoek dat artikel op. Maar je kunt natuurlijk ook gewoon de originele blogpost in het Engels online lezen…

U2 – Acrobat

Don’t believe what you hear
Don’t believe what you see
If you just close your eyes
You can feel the enemy
When I first met you girl
You had fire in your soul
What happened your face of melting in snow?
Now it looks like this
And you can swallow
Or you can spit
You can throw it up
Or choke on it
And you can dream
So dream out loud
You know that your time is coming ‘round
So don’t let the bastards grind you down

No, nothing makes sense
Nothing seems to fit
I know you’d hit out
If you only knew who to hit
And I’d join the movement
If there was one I could believe in
Yeah I’d break bread and wine
If there was a church I could receive in
‘Cause I need it now

To take the cup
To fill it up
To drink it slow
I can’t let you go
I must be an acrobat
To talk like this
And act like that
And you can dream
So dream out loud
And don’t let the bastards grind you down

Oh, it hurts baby
What are we going to do? Now it’s all been said
No new ideas in the house and every book has been read

And I must be an acrobat
To talk like this
And act like that
And you can dream
So dream out loud
And you can find
Your own way out
And you can build
And I can will
And you can call
I can’t wait until
You can stash
And you can seize
In dreams begin
Responsibilities
And I can love
And I can love
And I know that the tide is turning ‘round
So don’t let the bastards grind you down

18 gedachten over “Jezus of religie?

  1. Hoi Paul,

    Ja, Henk Medema is zo ongeveer de vleesgeworden bedachtzaamheid. Jij ook. En vele anderen. Zal ook wel iets met levenservaring te maken hebben.
    Nee, wees niet bang: ik was niet van plan de discussie nog eens over te doen. Maar er is één ding waar ik oprecht nieuwsgierig naar ben. Ik begrijp heel goed dat je moeite hebt met, zoals Stenton het verwoord, ‘wie het heeft en wie niet’. Het is een irritatie die in meerdere van je blogs doorklinkt. Maar wat ik mij afvraag: denk je dat dit onderscheid altijd valt te voorkomen? En zo ja, hoe dan?

    Pesoonlijk denk ik dat het ‘verheffen boven de ander’ iets is wat inderdaad voorkomen kan worden. Jaren geleden ben ik eens op wonderlijke wijze bij Romeinen 14 bepaald. Het derde vers trof mij in het bijzonder: “Die daar eet, verachte hem niet, die niet eet; en die niet eet, oordele hem niet, die daar eet”. Hoe zorgvuldig heeft de apostel hier zijn woorden gekozen! Want is dit niet vaak de praktijk? Die daar eet, dan zijn de sterken, de vrijen – maar bij hen bestaat het gevaar dat zij gaan neerzien op de zwakken. Die niet eet, dat zijn de zwakken – en bij hen bestaat vooral het gevaar alles en iedereen te (ver)oordelen. Religie heeft immers vaak te maken met wettisime.

    Afijn, je kent het tekstgedeelte wel. Uiteindelijk zegt Paulus dat we elk voor onszelf verantwoordelijk zijn naar God. En God ziet ons hart aan. Ook al zijn we zwak, het allerbelangrijkste is dat we God dienen vanuit onze persoonlijke overtuiging. En of dat nu is als katholiek of protestant of kopt, dat doet er inderdaad geen moer toe.

    Kortom: ik ben het helemaal met je eens dat we ons niet moeten verheffen boven andere broeders en zusters. Mocht ik dat zelf toch hebben gedaan, dan bij deze mijn excuses daarvoor.

    Maar: het onderscheid is er dus wel. En het speelt ook een rol, want elders in zijn andere brieven roept Paulus ook op om het juiste onderscheid te maken. Om vast te houden aan de gezonde leer. Wat ik mij eigenlijk afvraag: hoe ga jij nu om met valse leringen, Paul? Want als ik jou blogs lees, gaat het daar eigenlijk nooit over. Het is net alsof die er niet zijn. Wat toch ook wel weer opmerkelijk is, gezien het feit dat de meeste evangelischen geloven dat we (bijna) in ‘de eindtijd’ leven, waarin de leugen regeert. Dus zonder een discussie aan te willen gaan, ben ik oprecht benieuwd naar jouw gedachten hierover. In mijn vorige posts heb ik – vrij duidelijk volgens mij 😉 – gezegd dat ik postmodernisme als ‘valse leer’ zie. Daar hoef je het niet mee eens te zijn, maar misschien zou je eens een blog kunnen wijden aan (populaire) leringen die volgens jou wel in de categorie ‘vals en gevaarlijk’ horen? En aan hoe je hier volgens jou mee om kunt/moet gaan? Of vind je misschien dat ik me veel te druk maken over valse leringen?

    Nogmaals: niet om een discussie te starten – ik zal je stellingen niet bestrijden, ok? Ik ben gewoon oprecht nieuwsgierig naar hoe je hier over denkt.

  2. Ware religie gaat niet over regels, maar over relaties. De waarheid is geen stelsel van logisch met elkaar samenhangende deelwaarheden, de Waarheid is een persoon. Het mooie van de Bijbel is dat die vol staat met wonderlijke paradoxen, geen wetenschappelijke theologie.
    Jezus boog zich naar mensen toe, die anderen over het hoofd zagen. Maar toch stelde Hij ook de vormendienst onder kritiek, ging te keer tegen Farizeeërs in niet mis te verstande bewoordingen.
    Het zou mooi zijn als vrijblijvende kerkgangers eens wat radicaler zouden worden, hun roeping zouden onderkennen en naar buiten zouden gaan. Profeten zijn nog steeds nodig, om wakker te schudden.
    Maar het is ook goed om te bedenken dat God op allerlei manieren ook aan het werk is, op Zijn eigen wijze, ook in ingeslapen kerken, zelfs buiten de kerk, in kroegen en onder daklozen, bij moslims, ja overal.
    Misschien moeten we Hem wat vaker als voorbeeld nemen, in de benadering van mensen. In bewogenheid. In oplettendheid. In liefde.
    Tot slot, een mooie spreuk: ‘Wees kritisch op jezelf, maar mild voor anderen.’

  3. Ik ben Paul niet (en ik weet dat je nooit met ‘ik’ mag beginnen 😉 ) maar ik wil wel graag reageren.
    En ja, ik vind dat je je veel te druk maakt over valse leringen. Maar dat is natuurlijk helemaal mijn mening.

    Wat wil je bereiken met het roepen over een ‘valse leer’? Waarschijnlijk wil je mensen waarschuwen om ervan weg te blijven. Helaas is uit verschillende onderzoeken geleken dat wat je aandacht geeft, groeit. Ik begin nu zelfs nieuwsgierig te worden naar postmodernisme, terwijl het eigenlijk een verleiding was die aan mij voorbij ging 🙂 .

    Bovendien ervaar ik zelf dat er in onze Nederlandse cultuur geen ruimte is (of het ligt aan mijn vrienden en kennissenkring) voor het proclameren van Mijn Grote Waarheid. Ook al is die (voor mij en in mijn optiek universeel) nog zo waar. Als je dat binnen een kerk hebt, loop je ook nog het gevaar dat de kerkenraad een soort ‘gedachten-politie’ wordt. Ik kwam dit tegen over de door jou bewonderde Driscoll. http://matthewpaulturner.net/jesus-needs-new-pr/mark-driscolls-church-discipline-contract-looking-for-true-repentance-at-mars-hill-church-sign-on-the-dotted-line/

    Ben jij niet bang dat je met jouw directe manier van communiceren van jouw overtuiging als enige waarheid en dan vervolgens te wijzen op wat mensen niet moeten doen eerder contraproductief werkt ondanks al je goede bedoelingen?
    Ik zeg niet dat ik de ware communicatie-expert ben :0(, maar ik wil desgewenst wel met je delen hoe ik mijn pogingen doe.

  4. @Anton
    Eens, de Waarheid is een Persoon en werkt op allerlei verschillende manieren door allerlei verschillende mensen. Misschien ook wel door mij, met ‘mijn’ manier van reageren? Overigens, die spreuk, daar kan ik helemaal achter staan. Maar lees mijn postings nog maar eens goed: mijn stevige uitspraken hebben bijna altijd betrekking op (dwaal)leringen, niet op personen.

    @Vera
    Ja, wat je aandacht geeft, groeit. Maar ik heb niet de illusie dat door dwalingen te negeren, deze niet zullen groeien. Waarom deze benoemen? Tsja, zegt de Bijbel niet dat we een strijd te voeren hebben hier op aarde, niet tegen mensen, maar tegen geestelijke machten? Naar mijn idee gaat het hier in de kern om een strijd om onze gedachten. ‘Wordt veranderd van uw denken’, schrijft Paulus niet voor niets. Ons denken heeft nogal wat invloed op ons handelen en onze ervaringen, dus begrijpelijk dat ook de tegenstander niet stil zit. Integendeel, ‘satan gaat rond als een briesende leeuw op zoek naar wie hij kan verslinden’. Hij is een ‘mensenmoordenaar van den beginne’, zegt de Bijbel. En hij doet zijn vernietigende werk juist temidden van de Gemeente Gods, die hij als een wolf in schaapsklederen infiltreert. Het vreemde is dat veel christenen doen alsof er niets aan de hand is. Dat kan m.i. twee dingen betekenen: of er is inderdaad weinig aan de hand, of satan is al zo succesvol in zijn bedriegerij dat wij het niet eens door hebben.

    En wat de ‘gedachten-politie’ betreft: hier krijg ik jeuk van. Jij bent vrij om te denken en geloven wat je wilt en niemand heeft het recht om voor jou te bepalen hoe je moet denken. Jij bent voor jezelf verantwoordelijk naar God, niet ik. Dus ik kan je op de best mogelijke manieren proberen te overtuigen van wat ik geloof dat de waarheid is, maar daar houdt het ook mee op. Manipulatie, machtsmisbruik etc. daar moeten we verre van blijven.

    Tot slot jouw vraag: of ik bang ben dat mijn manier van reageren contraproductief werkt? Ja, natuurlijk! Maar of mijn manier van reageren productief is, meet ik niet af aan in hoeverre mensen vriendelijk en positief reageren. Soms is het echt niet zo erg als mensen boos worden. Mijn oma zou zeggen: dan doet het ze tenminste nog wat. Een lauwe, onverschillige reactie is eigenlijk veel erger.
    Overigens zag je mij in de vorige discussie stevig reageren, maar natuurlijk communiceer ik niet altijd zo. En stevig reageren wil ook niet betekenen dat je boos op iemand bent o.i.d. Het is een discussie, meer niet. Zoals Paul zelf al schreef: aan het einde roken we de vredespijp. En die vrede, die is nooit weggeweest. Paul is en blijft mijn broeder in Christus – en ik die van hem. Juist mensen die zo hecht aan elkaar verbonden zijn, zouden in staat moeten zijn een pittige discussie te voeren. Dit kan juist heel leerzaam zijn! Maar het blijkt in de praktijk toch vaak lastig te zijn, o.a. omdat mensen (incl. ondergetekende) zich (ten onrechte) persoonlijk aangevallen voelen, niet (oprecht) kunnen discussieren of niet bereid zijn kritisch naar zichzelf en de eigen standpunten te kijken. Dan wordt het lastig.
    Maar debateren is één weg, met zijn eigen voor- en nadelen. Er zijn nog vele andere wegen. En ik ben heel benieuwd naar welke wegen jij bewandeld om je overtuiging te delen met anderen?

    P.S. Je link ga ik straks eens doorlezen, bedankt!

  5. Sorry, heb snel en niet alles gelezen, wel ND. Kijk, reken erop dat de slogan wel Jezus niet religie de komende tijd niet verdwenen is. Mensen die jaren in een kerk zitten en toch ergens vastlopen gaan op zoek. Je hoeft geen rapper te zijn, om te verdwalen in kleine groepen, huiskerken of andere christelijke clubs. Ik kom in kader van een cursus deze uitspraak wekelijks tegen. Ik vind het niet zinvol om elkaar op woorden te vangen. Alsof er maar één manier is van je correct uiten. De terreur van de taalkundige correctheid.

      1. Mee eens. 🙂 Maar mensen kiezen wel steeds meer voor simplicity en dingen waar ze echt iets aan hebben. Niet iedereen is zo energiek, begaafd en veelzijdig als jij.

  6. @ Ruben

    Nu moet ik toch even proberen wat rechtstreekser en duidelijker te zeggen dat kennelijk het punt wat Paul hier (en in zijn vorige blogpost) wil maken, niet echt tot je doordringt.

    Jij vindt het blijkbaar heerlijk om discussies te voeren, rechtlijnig te denken en je doet net, zo komt het in ieder geval over, gezien je ellenlange betogen, alsof je denkt de waarheid in pacht te hebben en dus (! let op !) de anderen niet. Paul zegt juist dat soms twee uitersten niet persé waar of onwaar hoeven te zijn, maar alle twee waar kunnen zijn en in ieder geval gelijkwaardig aan elkaar zijn. Het is maar net in welke traditie je bent opgegroeid, met welke ogen je kijkt, waar je de nadruk op legt, welke accenten je wilt leggen.

    Ik ben zelf ook van nature kritisch, maar met name naar mijn eigen achterban. Door veel samen te werken met andere christenen van verschillende kerken in ons dorp heb ik geleerd om de verschillen te erkennen en zelfs te waarderen. In de ontmoeting leer je ook van elkaar.

    Laten we daar maar eens mee gaan beginnen, ontmoeten, spreken met in plaats van over elkaar. En door samen met elkaar te bidden, voor bepaalde gezamenlijke acties, wordt het ineens allemaal nog anders. Dieper, afhankelijker van God, betrokken op elkaar, bewogen met degenen die nog nooit van de liefde van God hebben gehoord. Door onze rechtlijnigheid, door te snelle en vaak onterechte oordelen, door minachting of negeren.

    En dan nog, Jezus zelf vertelt in de gelijkenis dat het zaad en het onkruid samen opgroeien. Laten we niet te vroeg en onterecht de verkeerde planten snoeien, waarvan wij denken dat het niets is of worden zal.
    Ik denk dat het wijzer is deze discussie te stoppen. De boodschap lijkt me duidelijk, niet iedereen is daarvan gediend. En een blog leent zich niet voor polemiek of vinnige discussies, die de neiging hebben monologen te worden, als we elkaar niet begrijpen, of andere ideeën hebben.

    Een beetje bedachtzaamheid, een beetje zelfbeperking, beginnen met het accepteren van elkaar in de verschillen, dat is een veel christelijker houding dan te verzinnen over welke dwaalleer we nu weer eens aan de schandpaal zullen nagelen, of ontleden, of fileren, of …

    Zijn er geen dwaalleren? Natuurlijk wel. Maar laten we aan de voeten van de Heer gaan zitten, die liefde schenkt, mild en overvloedig. Laten we vreugde scheppen uit het feit dat we daar medebroeders en zusters tegenkomen. Schouder aan schouder optrekken. De waarheid, het geloof, door liefde werkende, uitdelen. In ruime mate … en niet onze tijd verdoen met uitgesponnen woord-en-tegenwoord-discussies, die nergens toe leiden, dan alleen tot hoofdschudden, negeren of irriteren.

    Ik wil je niet schofferen, maar kennelijk heb je een rechtstreekse benadering nodig. Hou het dan maar op een ‘vaderlijke’ vermaning, waar je uiteindelijk je voordeel mee kunt doen.

  7. @Anton

    Ik schreef volgens mij heel duidelijk dat ik oprecht nieuwsgierig ben naar Paul’s gedachten over dwalingen (en hoe hier mee om te gaan) en dat het mij niet te doen is om een discussie. Dus óf je hebt niet goed gelezen óf je gelooft gewoon niet wat ik zeg.
    Vervolgens wordt er heel wat geroepen over mijn toon en wat ik allemaal nog meer fout zou doen, maar niemand die mijn vragen durft te beantwoorden. In plaats van mij van alles en nog wat te verwijten, zouden jullie eens in de spiegel moeten kijken: voelen jullie je misschien oncomfortabel bij de vragen die ik stel? En waarom dan?
    Anton, je verwijt mij dat ik denk de waarheid in pacht te hebben. Wat is er in hemelsnaam in het verleden gebeurd dat mensen dit tegenwoordig als iets slechts zien? De Bijbel zegt zelfs in meest letterlijke zin dat we de waarheid in pacht hebben! Maar laat ik mij zorgvuldig uitdrukken: ik denk niet alle waarheden omtrent God en het geloof in pacht te hebben, maar wel een aantal. En weet je Anton? Ik ben er nog blij mee ook! En ik hoop nog veel meer waarheden in pacht te krijgen. Ik geniet er intens van omdat die waarheden mij ten diepste de schoonheid van God Zelf tonen. Overigens opmerkelijk dat we er geen moeite mee hebben als een wetenschapper met stellige beweringen komt, maar wel als een christen dat doet. Waarom dat verschil? Omdat de beweringen van een wetenschapper te onderbouwen en te verifieren zijn? En de beweringen van een christen slechts ‘geloof’ en ‘interpretatie’ zijn? Denk eens heel zorgvuldig over deze vraag na. Als je neigt naar het laatste, dan twijfel je waarschijnlijk in hoeverre je de Bijbel en dus de waarheid kunt kennen. In dat geval ben je in je denken al beinvloed door wereldse filosofieën. En ja, dat is een waarheidsclaim.

    In de bestseller ‘Ik heb te weinig geloof om atheïst te zijn’, nota bene uitgegeven door Ark Media, lezen we (pag. 36,37): “Er zijn maar weinig mensen die het eerlijk willen toegeven, maar we wijzen godsdienstige of morele waarheid vaak af op basis van andere motieven dan strikt intellectuele afwegingen. We willen gewoon niet beoordeeld worden volgens morele standaarden of religieuze leerstellingen. Daarom stemmen we blindelings in met de mening van politiek correcte intellectuelen (…) We moeten geloven dat alles relatief is en dat er geen absolute waarheden bestaan. Uiteindelijk bestaan er slechts interpretaties en meningen. Je mag niet oordelen, want religie houdt zich bezig met geloof en niet met feiten.” Ik kan je aanraden het hele eerste hoofdstuk eens te lezen, dat als titel de confronterende vraag heeft: ‘Kunnen wij de waarheid verdragen?’

    Het is vrij vreemd om iemand te verwijten de waarheid in pacht te hebben, ik hoop dat je dat begrijpt. Als jij iemand dat verwijt maakt dan zeg je eigenlijk dat hij de waarheid juist niet kent, maar jij blijkbaar wel. Anders zou het verwijt nergens op slaan, want als jij zelf de waarheid ook niet weet, hoe kun je een ander dan hierop beoordelen? Kortom: je verwijt iemand de waarheid in pacht te hebben, omdat je het eigenlijk zelf meent te hebben. Waarmee je bewijst dat er dus niets mis is met het in pacht hebben van de waarheid. Nogmaals: kijk eens in de spiegel. Als je mij verwijt dat ik iets fouts doe of beweer, dan weet jij het toch beter? Dan heb je toch zelf ook ‘de waarheid in pacht’? Jij weet mij zelfs te vertellen wat ‘een veel christelijker houding’ zou zijn. Een waarheidsclaim dus. En hoe zit het dan nu met de stelling dat waarheden gelijkwaardig aan elkaar kunnen zijn? Blijkbaar acht jij jouw waarheid – over mijn houding – hoger dan de mijne. En dat is prima! Maar daarmee bewijs je heel simpel dat ‘waarheden’ niet gelijkwaardig kunnen zijn, daarom ook dat ik het onbegrijpelijk vind dat zoveel mensen meegaan in dat postmodernistische, onbijbelse gelul van tegenwoordig. Hoeveel apologeten moeten er nog boeken schrijven om dat duidelijk te maken?

    Uiteindelijk gaat jouw reactie (en die van anderen) ook helemaal niet over mijn houding, maar over mijn gedachtegang. Daar irriteer sommigen zich aan. Omdat het scheiding zou veroorzaken, polemiek. En voor een deel is dat waar: ik acht ‘waarheden’ (overtuigingen, leringen etc.) immers niet als gelijkwaardig, dus maak ik al onderscheid. Maar mensen zie ik wél als gelijkwaardig, Anton. Daarom laat ik mij ook niet aanleunen dat ik niet met andere mensen zou kunnen communiceren of samenwerken. Of dat ik niet met anderen bewogen zou zijn. Sterker nog, jij begrijpt niet dat mijn reacties juist uit bewogenheid voortkomen. Dat blijkt wel als je schrijft “… dat is een veel christelijker houding dan te verzinnen (???) over welke dwaalleer we nu weer eens aan de schandpaal zullen nagelen, of ontleden, of fileren….”

    Voor de duidelijkheid: het gaat mij om het Woord van God, niet om dwalingen. Maar dwalingen verduisteren wel het zicht op Gods verlossende Woord! Jij lijkt het allemaal niet zo belangrijk te vinden. Dat miljoenen en miljoenen door dwalingen de eeuwige verdoemenis in worden gestuurd of loon verliezen in de hemel is het niet waard om stevig te reageren? Dat staat er namelijk om het spel, maar laten we eerlijk zijn: het raakt ons eigenlijk niet. We zijn er nooit mee bezig, toch? De meeste van ons twijfelen er zelfs aan of er wel een eeuwige verdoemenis is. De meeste van ons weten niet eens dat de gelovigen straks beloond zullen worden in de hemel en dat ons loon niet gelijk zal zijn. Nee, als we het hier op aarde maar goed hebben met elkaar. Stel je voor dat iemand geirriteerd raakt of zelfs boos wordt!

    Anton, als wij als gelovigen ‘lauw’ worden omtrent dit soort dingen, dan is er straks nauwelijks nog ‘waarheid om in liefde uit te delen’. Wat wij dan uitdelen stelt weinig meer voor dan de spiritualiteit van Oprah of boeddistische monniken! Die kant gaat het op volgens de profeten uit de Bijbel en die kant gáát het ook op. Misschien dat mijn vragen daarom zo oncomfortabel zijn: we weten ergens wel dat het zo is, maar we weten niet wat we er mee moeten. Het liefst vieren we gewoon lekker vakantie tijdens ons vreemdelingenschap hier op aarde en vergeten we de strijd om ons heen.

    Dus ik waardeer je vaderlijke vermaning Anton, en dat meen ik serieus, maar ik denk dat je je eigen verhaal nog maar eens moet overdenken. Want als je er werkelijk in gelooft, moet het toch weinig moeite voor je zijn om mijn manier van reageren te accepteren. Het is misschien het tegenovergestelde van hoe jij zou reageren, maar denk dan maar aan wat je zelf schreef “dat soms twee uitersten niet persé waar of onwaar hoeven te zijn, maar alle twee waar kunnen zijn en in ieder geval gelijkwaardig aan elkaar zijn. Het is maar niet in welk traditie je bent opgegroeid, met welke ogen je kijkt, waar je de nadruk op legt, welke accenten je wilt leggen”. Als je dat écht gelooft, doe dan alsjeblieft niet zo moeilijk over mij. Dit is zoals ik ben opgegroeid, zoals ik dingen zie, zoals ik de nadruk op de dingen leg.

  8. Volgens de rapper in ND had religie betrekking op wetticisme en hypoctici. Ik ga nu TV kijken en love you all. Ik vind ook dat wij de Waarheid kunnen kennen Ruben, namelijk de Here Jezus; mee eens dus. Een ieder naar de mate van zijn/haar geloof.

  9. @ Ruben
    Zucht … en gewoon door blijven gaan, hoor. Vooral niet luisteren …
    Nog één keer dan, als afsluiter.

    Je hebt de Waarheid, een Persoon. Je hebt de Bijbel, die gaat over die Waarheid. Je hebt een kerk, waar een theologie toegepast wordt over de waarheid, dat is dus al een interpretatie. Dan komen jij en ik, als luisteraar, en met ons eigen referentiekader (opvoeding, school, vrienden, boeken etc.) interpreteren we die waarheid ook nog een keer. Die waarheid waar jij het over hebt, is afgeleide, secundaire waarheid. Jouw mening dus. Niks mis mee, als je je dat dan ook maar realiseert. En open staat voor andere meningen, interpretaties.

    Maar, nogmaals, het gaat niet om jouw/mijn mening over iets, er staat in die zin geen theologisch stelsel, geen logische constructie in de Bijbel. Het draait om een relatie, om de liefde van God voor ons, en afgeleid daarvan, onze liefde voor anderen, onze omgang met elkaar. Neem ze zoals ze zijn, met hun eigen referentiekader, hun verschillen, zelfs in hun ongeloof. In die zin, moet je dus je toon matigen.

    Ik ken de Waarheid, al is het dan ten dele. De Bijbel is het mooiste boek ter wereld, je kunt er God ontmoeten, je kunt er ook van leren over de omgang met mensen. Jezus is een prachtig voorbeeld. Hij bracht geen leer, Hij zag mensen die anderen voorbijliepen, hij lichtte tipjes van de sluier van het nieuwe koninkrijk op. Ik leer er van, nog elke dag. Mooi als mensen erdoor aangeraakt worden en je ziet als hun leven erdoor verandert.

    Maar ik ben van nature wel erg kritisch als mensen, op of onder kansel gaan beweren, dat zij precies weten hoe het zit, en ook anderen hun visie voor gaan schrijven. Daarvoor heb ik teveel gelezen. Teveel verschillende boeken, met verschillende visies en interpretaties.

    Ik ken ook boeken over apologetiek, ook degene die jij noemt. De praktijk leert echter dat je maar heel weinig met mensen over dit soort argumenten zult spreken vóór je een relatie met ze hebt opgebouwd. Het zijn (meestal) niet de verstandelijke argumenten c.q. raakpunten waardoor mensen over de streep komen, maar de confrontatie met ellende, ziekte en dood. Dat zijn de momenten, waarin, als je al een goede relatie hebt, je iets kwijt zou kunnen van het geloof. Maar dan nog steeds niet de argumenten, de waarheid, maar veel meer de liefde, het wonder, de genade, het mysterie van de onzichtbare nabijheid van God. Eerlijk zeggen dat je ook niet alle antwoorden hebt, zeker niet op lijden en dood, is meer ontwapenend dan doen alsof je alles weet.

    Nogmaals, je kunt dit van me aannemen en ervan leren. Je hoeft het er niet mee eens te zijn. Je kunt het ook op de harde manier leren, door een paar keer op je platte bek te gaan, is ook een manier. Ik gun het je niet, maar het is een weg die sommige mensen liever willen gaan. Of nodig hebben. Dat zij dan maar zo. Het is alleen maar een goedbedoeld advies. Doe er mee wat je wilt. Maar stop om hier of elders ellenlange monologen te houden. Het heeft geen zin. Er zijn andere dingen harder nodig. Daarom zal ik ook niet verder meer reageren.

  10. Hé! ‘Zucht’ — dat was precies wat ik hier als reactie op wilde laten volgen. Maar ik maak er toch nog iets meer werk van, eveneens als slot van deze discussie.

    Er was eens een jongetje die zijn emmertje met zeewater gevuld had. Hij nam het mee naar huis om daar te laten zien hoe groot de oceaan was.

  11. @Anton

    Ik luister heel goed, Anton en ik moet zeggen: je post is een hele verheldering! We zijn het gewoon verschrikkelijk met elkaar oneens: de waarheid waar ik het over heb ik geen afgeleide, secundaire waarheid en heeft met ‘mijn mening’ geen ene moer te maken. Als we alleen secundaire waarheden zouden hebben dan heeft de belijdenis dat Christus ‘de Weg, de Waarheid en het Leven is’ geen enkele inhoud meer, want dan hebben we geen idee waar we het eigenlijk over hebben. Kortom: ons idee over of en hoe we de waarheid objectief kunnen kennen, is totaal verschillend.

    Dat zullen we beiden jammer vinden, vermoed ik zo 😉
    Maar je legt de vinger wel op de zekere plek, waardoor ik ook heel goed kan begrijpen dat je moeite hebt met mij e.a. mensen die beweren te weten ‘hoe het zit’. Je schrijft:”Daarvoor heb ik teveel gelezen. Teveel verschillende boeken, met verschillende visies en interpretaties.” Dát, precies dát, is het grote probleem van deze tijd: er komt te veel informatie op ons af. Er zijn zoveel gedachten, zoveel meningen, hoe kunnen wij in hemelsnaam weten wat waarheid is? Anton, je weet niet half hoe goed ik die vraag begrijp. Ik zal nu niet mijn gedachten hierbij geven, dat is ook onmogelijk in een enkele post, ik hoop er nog eens een boek over te schrijven.

    Onderschat verder niet het belang van argumenten, van de waarheid. Het is niet óf de waarheid óf de liefde, maar én én. Ten diepste is er ook geen verschil tussen beiden: God is Liefde én Waarheid. In de Bijbel lezen we dat we God moeten BE-kennen – een prachtig woord! Iemand bekennen geeft aan dat je liefde hebt voor diegene, maar dat die relatie ook leid tot kennis. Liefde en waarheid dus, en mensen zijn op zoek naar beiden.

    Kortom, het zijn onze gedachten over de waarheid in het algemeen die ons van elkaar doen verschillen. En – zo werkt dat nu eenmaal met de waarheid – we kunnen niet allebei tegelijkertijd ‘gelijk’ hebben. Maar elk van ons heeft de eigen verantwoordelijkheid naar God om ‘in het eigen gemoed ten volle verzekerd’ te zijn. Voor mij ben je er echt niets minder om. We zijn verbonden in Christus, die wij allebei van harte liefhebben. En we zien elkaar in Hem.

    Verder geef ik je gelijk dat mijn reacties waarschijnlijk weinig zin hebben. Ik merken dat mensen direct in de verdediging schieten zonder serieus na te denken over wat ik schrijf en waarom. Dat ligt aan mij, dat geef ik direct toe, maar het is wel jammer. Want moet je dan maar zwijgen? Ik weet niet, ik zoek hierin serieus de weg van de Heer. Want ik ben heel eerlijk: ik zou niets liever willen dan je laten zien dat je ideeën over de waarheid onbijbels en zelfs gevaarlijk zijn; dat je misleid bent.

    Dus, als je gelijk hebt, zal ik dat op de harde manieren moeten leren. Maar dat is niet erg, Anton, áls ik het maar leer. En dat meen ik bloedserieus: als ik God en Zijn wil maar leer kennen, meer interesseert mij niet. Dit is het eeuwige leven: God te kennen!

    1. Ruben, please – doe dat, schrijf er een boek over. Het is nu wel genoeg. Je hebt het over ‘een enkele post’, maar deze ruimte is bedoeld voor comments en niet voor dit soort betogen. Je hebt je punt nu wel gemaakt – we worden het niet eens en je helpt de discussie geen stap verder. Laat het hierbij, alsjeblieft.

Zeg iets terug op Vrijspraak

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s