Bladeren

Soms kun je een ervaring verdringen, soms blijven nare gedachten en herinneringen door je hoofd spoken. Het is nu geen tijd voor herfstbladeren, maar op dit blog zijn ze toch geland. Marijke schreef me over haar ervaring uit 2007 – uit een donkere periode die zij achter zich heeft gelaten. Als je middenin de nacht zit, lijkt de dag ver weg. Maar de herfst is niet het laatste seizoen. De dorre bladeren verdwijnen en als het erop lijkt dat het leven verloren heeft, komt het schitterend terug. De nacht heeft nooit het laatste woord.

Gastblog Marijke

BLADEREN

Mijn gedachten dwalen door een dal van duisternis, vol met heuvels en hindernissen. De kans om er recht doorheen te lopen is er niet. Wat zijn al die obstakels? Wat kom ik eigenlijk allemaal tegen? Er zwermt wat rond over van alles wat is gebeurd. Blikken, gedachten, meningen, opmerkingen, intieme gesprekken… Ik kan het niet eens bijhouden, zo snel glipt alles langs me heen.

Elke muur wordt afgebroken, wat ik allemaal al had staan, stort in. Zelfverzekerd zijn, lef hebben, de moed om mijn mening te uiten en voor mezelf op te komen. Waar is mijn moed gebleven?

Als bladeren waait alles over me heen, maar zonder dat ik het zelf door heb, blijven er wat bladeren aan me vastkleven. Bladeren vol herinneringen, beelden, kreten, gebeurtenissen. En dan… ontdek ik dat ik overal van die bladeren heb zitten. Ik probeer ze er af te halen, maar ze blijven maar zitten en ik merk dat als ik doorloop er alleen maar meer bijkomen! Als ik stop met lopen, komt er niets meer bij. Dan kom ik geen obstakels meer tegen, geen gedachten die alles in de war gooien. Maar dat kan niet, ik moet doorgaan! Het leven gaat immers ook door!

Al snel ben ik helemaal bedekt met bladeren. Ik word me er bewust van dat ik amper nog wat kan zien. Zoveel bladeren… ik probeer ze van me af te schudden, maar het lukt niet. Toe! Ik moet immers door! Weg met die dingen, die intussen mijn zicht belemmeren! Snel, voordat ik val!

Zo langzamerhand raak ik er in verstrikt… Wat heeft dit te betekenen? Laat mij nou met rust! Ik wil niet geconfronteerd worden met herinneringen! Er is genoeg misgegaan, ik wil rustig de toekomst tegemoet gaan! Alles is verleden tijd. Het is gebeurd, het is geweest. Laat me nou met rust!

Een aantal vrienden van me kom ik tegen. Ik doe net alsof er niets aan de hand is. Gelukkig, zij zien niets van de bladeren die aan me vastkleven. Ook maar niet over beginnen, anders gaan ze er straks ook nog op letten en willen ze ook nog weten hoe ik aan die bladeren kom! Hmm, jah, weet jij het?

Eindelijk kom ik thuis. Gelukkig, ook daar vallen de bladeren niet op. Hmm, het zal wel normaal zijn.

Ik snap niets meer van mezelf. Ik reageer en zeg dingen die ik helemaal niet wil zeggen, dingen waar ik het helemaal niet mee eens ben…

Maar als ik eenmaal alleen ben… ontdek ik ze overal! Waarom raak ik ze niet kwijt? Waarom houden ze me wakker? En dat met het gevolg dat ik de volgende dag zo chagrijnig ben als wat. Maar dat heeft niets met de mensen om me heen te maken want zij doen en bedoelen niets verkeerd! Maar zo lijkt het uit al mijn reacties dan wel, zo snel prikkelbaar als ik ben. Waarom laten ze niet gewoon los, net als anders? Waarom maken jullie er zo’n bende van in mij?

Ik snap niets meer van mezelf. Ik reageer en zeg dingen die ik helemaal niet wil zeggen, dingen waar ik het helemaal niet mee eens ben… Ik heb jullie er toch niet om gevraagd zo aan me vast te blijven kleven? Het brengt alleen maar narigheid met zich mee. Gedachten dat ik mensen pijn doe met woorden. Gedachten die het zo maken dat ik denk mensen in de weg te lopen. Gedachten die me laten denken lastig te zijn voor de mensen om me heen. Gedachten die me doen denken dat ik anderen verhinder hun eigen gewone leventje te leiden.

Bedek mijn eigen ‘ik’ toch niet! Want dat is wat jullie nou eigenlijk doen!

Op het eerste gezicht zijn de bladeren onschuldig, maar intussen worden er allerlei herinneringen en gedachten meegesleept die mij in verwarring brengen. Op het laatst kan ik zelf niet eens verwoorden wat er in me omgaat. Zo’n WARBOEL! Ik wil gewoon doorgaan met waar ik mee bezig was, gaan waar ik voor wilde gaan en doen wat er van mij gevraagd wordt, zowel van de aardse dingen als waar mijn Vader mij om vraagt! Snap je dat?

Iedereen verwacht dat van me, dat ik vol vrolijkheid zit, vol enthousiasme ben, openheid toon! Maar nu voel ik me als een vreemdeling in m’n eigen leven, omgeving en gevoelens. Het is alsof ik val, te zwaar word van al die bladeren. Ik kan mezelf niet meer houden..

Wat? Kan je jezelf niet meer de baas zijn? Is er geen doorzettingsvermogen meer over? Wat faal je dan zeg! Ja inderdaad, een faal-gevoel…

Die normale eigenschappen die bij me passen, als sterren bij de nacht: ware vrolijkheid, gewoon uit jezelf; ware gevoelens, gewoon uit jezelf. Niet maar doen alsof, want dat pakt verkeerd uit, merk ik. Omdat mensen je kennen zoals je werkelijk bent, echt jezelf, zonder bladeren. Dan ziet men ’t verschil. En ja, ze zien de bladeren dus toch…

5 gedachten over “Bladeren

  1. Heel mooi in woorden proberen te vervatten en ja ..wie heeft zo’n periode nog nooit meegemaakt.Als we eerlijk zijn tegenover ons zelf ,zullen er weinig mensen ontkennend kunnen antwoorden

  2. Wauw, prachtig geschreven! En erg herkenbaar ook. De blaadjes eraf schudden hoef je gelukkig ook niet alleen te doen. Jezus staat klaar om te komen helpen, op jouw tijd.

Zeg iets terug op Vrijspraak

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s