De eerste stappen in verse sneeuw – heerlijk schuldig!

Op Twitter meldde ik dat ik als eerste de verse sneeuw op onze parkeerplaats betreden had. Ik schreef: ‘Pure erotiek, maar dan anders’ en: ‘je moet je ook een beetje schuldig voelen, dat hoort erbij’. Twee dames begrepen direct wat ik daarmee bedoelde (dat hoop ik, tenminste) en zij schreven elk hun eigen ‘onschuldig geschonden sneeuw-gedicht’. Geniet even mee en laat gerust je eigen poëtische voetstappen achter in de comments. Als je snel bent, kun je de eerste zijn. Kicken!

.

PAUL

de verse sneeuw is van mij
de stappen die ik zet
neem ik niet terug, ik zet juist door
schuldig aan de pret

ik weet dat ik het maagdelijk wit
brutaalweg heb geschonden
toch stap ik met een glimlach voort
genietend van mijn zonde

.

WENZ / PALILALIA

zacht breek ik het zicht
met de punt van mijn hak
zie, de sneeuw zet zich schrap
maar wel vederlicht

.

YELLOWDICA / DUSHIQUE

ik zak in de sneeuw
een lijf in een witte deken
alles vlak totdat ik
een duik neem, een schreeuw
die tot aan mijn middel blijft steken
en schuldig een gat maakt in centimeters dik

7 gedachten over “De eerste stappen in verse sneeuw – heerlijk schuldig!

  1. “Softly, the snow falls down
    it forms a shroud over the barren sheet
    The place where I’ve found myself
    Gets softly covered…

    Slowly I walk towards the trees of pain
    My footsteps rape this virginal landscape
    They’re only witness of my unbearable pain
    And as I arrive there with tears in my eyes
    The memory begins”
    Door Morphia

  2. in den beginne
    was de wereld
    wit en ongerept

    zo gauw
    de mens
    er voet op zette
    ging het goed mis

    macht trok
    liefde bleek niet genoeg
    bloed vloeide
    de aarde kleurde rood

    sindsdien
    jagen we namaak na
    en kleuren
    de wereld in
    naar ons beeld
    en onze gelijkenis

    en toch
    daalde hemels manna
    neer
    op het zwart
    van de dood

    werd de weg
    geopend
    terug naar huis

    schuld en schaamte
    kunnen
    gewisseld worden
    voor onschuld
    en reinheid

    maar alleen
    door het oog
    van de naald
    van geloof
    in de gever

    slechts
    door te volgen
    de stappen
    van hem
    die voorgaat
    in het smetteloos
    blinkend witte kleed
    van eeuwige liefde
    en bewogenheid

    hoe langer
    hoe meer
    groeien
    naar het licht
    hoger dan zichtbaar
    witter dan sneeuw

  3. Zij vlijt zich over mij heen
    vervlakt de splinters en keien
    chaos komt tot rust
    en ik laat aanvaardend begaan
    wat mij de wolken schrijven
    .
    onder het nu en even bedekt
    waar mijn eeuwen zijn verankerd
    betreed mij, vind mijn hart
    tijd is slechts omhulling
    van een even zo groot verlangen
    ,

Zeg iets terug op Vrijspraak

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s