Kiezen voor eenheid in Emmaüs

Vanmiddag ben ik teruggekeerd uit Helvoirt, Noord-Brabant. Samen met een groep leiders en bruggenbouwers uit allerlei kerken en christelijke organisaties heb ik in het bezinningscentrum Emmaüs gesproken, gedacht, gezongen en gebeden. De retraite maakte ik voor de tweede keer mee – vorig jaar heb ik op dit blog verschillende foto’s geplaatst en wat indrukken in woord en beeld doorgegeven. Dit jaar was het in veel gevallen een weerzien en het is mooi om te merken hoe er, ook na enkele maanden ‘back to business’, een basis is gelegd om samen op voort te bouwen. Ik moet veel indrukken nog verwerken, maar ik wil hier alvast het een en ander aan jullie doorgeven.

Door de hel

Ik ben gevoelig voor taal en beeldspraak. Als je dit blog volgt heb je daar vast wel het een en ander van gemerkt. Wanneer je met een groep gelijkgestemden in een oud klooster te Helvoirt bent, dan heb je, alleen al door de naam van de plaats en van het bezinningscentrum, stof tot nadenken. ‘Hel’ is de naam voor een woeste plaats en ‘voort’ duidt op een plek waar je door die woestenij heen kunt gaan. Emmaüs, de naam van het bezinningscentrum, verwijst naar de bestemming van de Emmaüsgangers die na de dood van Jezus in zekere zin samen door een hel gingen. Ze hadden het gevoel dat de weg doodgelopen was. Hun hoop was vervlogen, hun geloof in crisis. Terwijl zij onderweg waren van Jeruzalem naar Emmaüs kregen zij plots gezelschap van een man die zich op een vanzelfsprekende manier in hun gesprek mengde. Het leek of hij naar de bekende weg vroeg, maar de twee wandelaars grepen deze kans aan om hun hart te luchten.

Brandende harten

Je pijn en verdriet meedelen – dat is op zich al heilzaam. Ook als er nog helemaal geen zicht is op troost of genezing. De vreemde metgezel bleek een aandachtig luisteraar, maar hij aarzelde niet om zelf het woord te nemen. De Emmaüsgangers, verblind door hun verdriet, kregen woorden te horen die hun harten in vuur en vlam zetten. Je kunt de geschiedenis hier lezen. De vreemdeling gaf betekenis aan de chaos, zin aan de onzin, hoop in de wanhoop. Hoe verder van Jeruzalem, hoe dichter bij Emmaüs, hoe sneller hun voetstap en hartslag. Het was laat geworden en de vreemdeling liet zich van zijn kennelijke plan afbrengen om alleen verder te reizen:

‘Blijf bij ons, want het is bijna avond en de dag loopt ten einde.’ Hij ging mee het dorp in en bleef bij hen. Toen hij met hen aan tafel aanlag, nam hij het brood, sprak het zegengebed uit, brak het en gaf het hun. Nu werden hun ogen geopend en herkenden ze hem. Maar hij werd onttrokken aan hun blik.

Niet alleen op weg

Wat mooi om niet alleen op weg te zijn. Wat troostend om met een ander je teleurstellingen, pijn en verdriet te kunnen delen. Wat hoopvol om te ontdekken dat de vreemdeling een vriend blijkt te zijn – een Verlosser, zelfs… En zonder aan de haal te gaan met woordbetekenissen en associaties, vind ik het een mooie ontdekking dat Emmaüs ‘warme bron’ betekent. Op die plek, die pleisterplaats, gebeurt er iets bijzonders. Tijdens de maaltijd, bij het breken van het brood, is er een moment van herkenning. Jezus is de Vriend die het brood breekt, de luisteraar die ook kan onderwijzen en corrigeren. Vertwijfeling en verdriet maken plaats voor vrede en vreugde. De terugweg naar Jeruzalem, stad van vrede, is in een heel andere gemoedstoestand afgelegd dan de heenweg. En het valt op dat die terugweg direct aanvaard wordt – zonder aarzeling – met hernieuwd geloof en een hart vol passie.

Terug bij af

We zijn heen en weer naar Emmaüs geweest. Alle stappen zijn gezet, maar samen met gelovigen van alle richtingen het brood breken en delen – dat blijkt helaas nog een stap te ver. Dat maakt dat er bij mij een gevoel van onvolkomenheid blijft bestaan. We zijn heel dicht bij elkaar gekomen, maar er is een wonder van de Heer zelf nodig om de gemeenschap werkelijk te herstellen. We zijn terug bij af. Er is een warme bron gevonden. En ik wil er niet al te veel betekenis aan toekennen, maar ik ben vanmorgen vroeg opnieuw naar dat Christusbeeld gelopen waar ik vorig jaar over geschreven heb: onhandige Jezus. De belofte die ik destijds gekregen heb, is uitgekomen – lees mijn volgende blogpost en zie het bewijs. Nu wacht ik, in overdrachtelijke zin, op dat moment dat die handen opnieuw in beweging komen en een brood breken. Dan zullen we met onze eigen ogen zien Wie er de hele tijd met ons meegelopen is. Geduld is een schone zaak. Geloof ook.

3 gedachten over “Kiezen voor eenheid in Emmaüs

Zeg iets terug op Vrijspraak

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s