De kathedraal van Beeld en Geluid

Afgelopen dinsdag waren we op bezoek bij Beeld en geluid in Hilversum. De aanduiding ‘museum’ wordt zorgvuldig vermeden, men spreekt hier liever van de experience. En inderdaad, er is aan de oppervlakte en daarboven genoeg te beleven voor jonge en oudere kijkbuiskinderen. Wie iets dieper afdaalt, komt bij de depots die een enorm audiovisueel archief herbergen. Wij gingen met een gids en wat andere bezoekers mee naar de 5e ondergrondse bouwlaag. Het opvallende gebouw staat in een metersdiepe betonnen bak en is in het centrale gedeelte van bodem tot plafond open gehouden, zodat het daglicht overal kan doordringen. De kleuren blauw en oranje zijn dominant en zeer consequent doorgevoerd. Persoonlijk vind ik het gebouw interessanter dan de diverse exposities over televisieprogramma’s (maar ik sta dan ook niet echt bekend als de meest enthousiaste televisiekijker).

Dode beelden komen tot leven

Het gebouw van Beeld en geluid is ontworpen door Neutelings Riedijk Architecten; de kleurijke glazen buitenkant komt voort uit het creatieve brein van Jaap Drupsteen – bekend als ontwerper van de Nederlandse bankbiljetten (uit de tijd dat we onze schulden nog in guldens moesten afbetalen). Het is echt de moeite waard om iets meer te lezen over de ideeën achter het design van dit gebouw – Wikipedia geeft hier achtergrondinformatie.

Rekwisieten als de nieuwe relikwieën – uitgestald in glazen kastjes. TV-sterren als ikonen, televisiefragmenten als heilige beelden…

Ik vind het grappig dat het archief is opgevat als een soort graftombe waar de dode beelden worden bewaard tot het moment waarop zij in een of andere mysterieuze machine opnieuw tot leven worden gewekt. En daar is steeds weer een nieuw soort wonder voor nodig, want we zijn de laatste decennia van de ene op de andere informatiedrager overgegaan. En voordat de oudste tapes compleet verpulverd zijn, moet al dat audiovisuele materiaal worden gedigitaliseerd. Ga er maar aan staan.

Heilige plicht

Al dat anonieme monnikenwerk, maar ook het imposante gebouw zelf – met brandwerende glazen scheidingswand die tevens dienst doet als wall of fame waarop bijvoorbeeld de beeltenissen van Sint Mart en de heilige Mies prijken – doet denken aan een vorm van religieuze verering. Dit is daadwerkelijk de godsdienst van onze tijd, het heiligdom van beeld en geluid, compleet met glas in lood ramen. In kloosters en abdijen hebben generaties voor ons eeuwenlang handschriften overgeschreven en gearchiveerd. Als een heilige plicht. Dat is precies wat hier ook gebeurt. De moderne kathedraal van beeld en geluid biedt bovengronds volop ruimte voor collectieve verwondering, verheerlijking en herdenking. Rekwisieten als de nieuwe relikwieën – uitgestald in glazen kastjes. TV-sterren als ikonen, televisiefragmenten als heilige beelden. En in deze kathedraal mag je zelf een spirituele gids kiezen uit een van de vele Hilversumse kloosterorden. Ik liet mij bijvoorbeeld het goede nieuws brengen door een digitale versie van Sascha de Boer, mijn lieve vrouw volgde liever het lichtende voorbeeld van Bert van Leeuwen. Voor elk wat wils.

We dansen de samba

Welke omroepgids je ook verkiest – Beeld en geluid is een leuke publieksattractie die iedere bezoeker wel iets te bieden heeft. De een kan lekker meezingen en de samba dansen met André van Duin, terwijl de ander naar de kelder gaat om naderhand semi-diepzinnig te kunnen doen over alle oppervlakkigheid. Weer een ander neemt zijn camera mee en schiet wat plaatjes om de beelden vast te leggen. Ik heb dat dus allemaal gedaan.

3 gedachten over “De kathedraal van Beeld en Geluid

    1. Toepasselijk! Ik had dit fragment nog nooit gezien en snap nu pas waarom dit programma (en zelfs die brave Mies Bouwman) plots zo onder vuur lag. Nu kan vrijwel iedereen er hartelijk om lachen, maar toen vond men het in christelijke kringen zeer schokkend en pure spotternij. Feitelijk hadden de gelovigen hier met een minzame glimlach ‘amen’ op moeten zeggen, maar misschien kregen ze een genadeloze spiegel voorgehouden en onderkenden ze niet dat dit bovenal een lachspiegel was. Dank voor het doorgeven. Het zet ook vandaag aan tot kritische zelfreflectie. En als het om humor gaat, dan kunnen de gelovige programmamakers en mediaconsumenten nog steeds in de leer bij de ‘Vereeniging van Arbeider Radio Amateurs’. Er is nog een wereld te winnen. In veel opzichten.

Zeg iets terug op Vrijspraak

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s