Nostalgie (een reactie van mijn broer Frank)

Tja, hoe gaat dat als je een ventje van een jaar of tien bent en de radio doet het niet meer…? Je schroeft hem open en kijkt je ogen uit naar al die zachtgloeiende ‘lampen’ in de radio. Voorzichtig, er staat stroom op. Eentje gloeit er niet. Dus daar pruts je wat aan en ziedaar: hij licht op en de radio begint te spelen. Als je zoiets kunt, heb je duidelijk verstand van techniek. Zo ongeveer is het begonnen… en de fascinatie voor techniek bleef. Het verhaal zoals Paul het heeft opgeschreven klopt precies: de kristalradio met huidkleurig oortelefoontje was een bouwpakketje. Geweldig!

Ik heb denk ik wel twee jaar alle zaterdagen gewerkt om die draaitafel te betalen

Mijn stereo installatie – het begon met de Thorens TD166MkII, de draaitafel met het gewichtje voor de dwarskrachtcompensatie (de duurdere TD160 had daaroor een magnetisch systeem). En de onovertroffen snaaraandrijving van het plateau. Dat woog drie kilo en als dat vliegwiel eenmaal op een stabiel toerental draaide was íe er niet meer vanaf te krijgen. De arm was daarentegen vederlicht en voorzien van een Ortofon Mk15; later verving ik die door de Stanton 555 en nog later door een Audio Technica Moving coil element. Ik heb denk ik wel twee jaar alle zaterdagen gewerkt om die draaitafel te betalen. En ik kon er niets mee zolang ik geen versterker en luidsprekers had. Maanden lang heb ik mij rijk gevoeld met dat prachtige stuk techniek, nog in de fabrieksverpakking.

Demo-gramofoonplaat

Want een versterker kwam pas vele maanden later: een Dual inbouwversterker van 2×12 Watt, met een houten front en raamwerk daaraan vast waar een Dual inbouwdraaitafel in paste. Voor een prikkie op de kop getikt en zelf in een mooie kast gebouwd. Dat raamwerk had ik er eerst netjes afgezaagd. En toen kon het Grote Genieten beginnen, in Stereo. Niet in HiFi stereo, want luidsprekerboxen had ik nog steeds niet. De stereo klanken kwamen uit een paar, uit oude buizenradio’s gesloopte, ovalen luidsprekers. Gewoon los, zonder klankkast. En nog onderling verschillend ook. Maar wel echt stereo! Dat kon je goed horen dankzij een Stereo HiFi Test elpees van de Firato tentoonstelling en een demo-grammafoonplaat van Philicorda. Een hypermodern Solid State transistor orgel van Philips, met aparte stereo buizenversterker die samen met de twee luidsprekers was ondergebracht in een aparte kast. Jarenlang hebben we in onze gemeente Johannes de Heer liederen gezongen bij zo’n elektronisch harmonium….

Spaanplaat met formica

De rijke en volle Philicorda klanken van de elpee kwamen wel een beetje dunnetjes uit mijn twee luidsprekers zonder klankkast. Later kreeg ik echte boxen cadeau: stalen kasten, overgebleven van de radiodistributie. Toen ik weer wat gespaard had, bouwde ik mijn eigen HiFi boxen met een bouwpakket van ITT Schaub Lorenz. Een heus ‘vierwegsysteem, waarbij de units voor de hoge tonen dubbel waren uitgevoerd. Jawel: vijf luidsprekers per box! Ik kocht alleen een frontpaneel met luidsprekers, filters en bedrading. De klankkast eromheen moest ik zelf maken. Uren ben ik bezig geweest met veel te dun spaanplaat, dat ik rondom beplakte met wit formica. Met een hete strijkbout moest dat. Het zag er strak uit, maar tijdens warme zomerdagen liet het formica los en moest ik met de Bison Kit in de weer. De binnenkant van de boxen vulde ik op met dempingschuim en glaswol – ik voel het nog prikkelen in mijn vel. Voorop de luidsprekerboxen kwam een front van ‘akoestisch’ schuim. Bent u er nog? Later bouwde ik nog versterker van een ‘Project 80‘ bouwpakket van Sinclair en kocht ik een Akai cassettedeck. Al mijn geld gaf ik uit aan de apparatuur, platen kocht ik haast niet. Mijn eerste singeltje: ‘Ich bin wie du‘ van Marianne Rosenberg. Daarna kocht ik alle elpees van Evie Tornquist, de kleine blonde engel die mij zo raakte met haar uitvoering van ‘My tribute‘ en met ‘Four feet eleven‘ … Paul kocht veel meer grammofoonplaten. ‘My little town‘ van Simon en Garfunkel kochten we samen.

Het utlieme ontspannen

Prachtig, al die herinneringen. Maar ze beletten mij niet om te genieten van de technieken van vandaag. Die Thorens draaitafel heb ik nog steeds. Maar de Super Audio CD speler en de Blu-ray speler hebben hem verdrongen uit mijn huidige 7.1 installatie met – inderdaad – Bowers & Wilkins luidsprekers. Het ultieme ontspannen voor mij: ’s avonds laat alleen of met mensen die mij lief zijn een live concert bekijken en beluisteren. Terwijl Paul zijn blog vult met pakkende teksten in prachtig proza, af en toe een gedicht en heel vaak mooie, verstilde beelden. En dat … kan ik dan weer niet.

2 gedachten over “Nostalgie (een reactie van mijn broer Frank)

    1. Ik ga zeker ook een keer iets schrijven over mijn herinneringen aan jou, Bob. En dan bedoel ik: die uit mijn kindertijd. Vanwege het verschil in leeftijd en omdat jij relatief jong uit huis ging, zijn het niet veel herinneringen – maar wel dierbaar! Misschien moet ik ook eens oude fotoalbums induiken, ik heb daar wel plezier in.

Zeg iets terug op Vrijspraak

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s