Het verhaal van Jezus komt opnieuw tot leven in de stad die uit de puinhopen herrees

Vorig jaar was ik erbij in Gouda. Dit jaar moest ik er opnieuw bij zijn in de meest dynamische stad van ons land: Rotterdam. Sommige mensen verbazen zich erover dat ik mooie woorden over de Maasstad spreek (vooral de mensen die mijn liefde voor Haarlem en Amsterdam kennen), maar we hoeven niet te kiezen. We hebben prachtige steden in ons land en Rotterdam neemt een speciale plaats in. Een stad waar het verschrikkelijke kwaad van oorlogsgeweld heeft toegeslagen. Een stad die werd platgebombardeerd om het verzet van ons volk te breken, een stad die krachtig herrees en een gepast decor biedt voor het dood- en opstandingsverhaal van Jezus.

Criticasters

Waarom ben ik zo enthousiast over Passion Gouda en Rotterdam? Omdat ik al enthousiast was over Passion Manchester… Niet dat ik daarbij was, maar het idee om het lijdensverhaal van Jezus in de taal, muziek en beeldcultuur van ‘het volk’ uit te dragen heeft 100% mijn steun. En ik heb eerlijk gezegd wat moeite met zure reacties van christenen die menen dat het ‘ongepast’, ‘te duur’ of ‘smakeloos’ is. Uiteraard respecteer ik die meningen, maar ik deel ze niet. Ik denk dat Jezus zich vandaag niet zou afvragen ‘wat het kost’. Hij zou zich geloof ik gewoon onder de mensen begeven, een met hen zijn, het leven met hen delen. Dat is zo mooi aan dit evenement: het vindt plaats onder de mensen – midden in hun stad en het is toegankelijk voor iedereen.

Vrijspraak

Als je tussen het publiek staat, de emoties voelt, de reacties hoort – dan denk ik dat je als criticus je mening over deze benadering zult bijstellen. Veel ‘deskundigen’ staan misschien zo ver van de man en vrouw in de straat af dat zij niet meer weten wat er nog over is van het christelijk geloof onder het ‘gewone publiek’. Mensen hebben natuurlijk allemaal wel wat kennis over Jezus, het verraad en zijn kruisdood. Maar kennen zij het verhaal over een perfect onschuldige man die opgeofferd werd om anderen vrij te krijgen? Vorig jaar ging Dennis van der Geest vrijuit, nu was John de Wolf de gelukkige. En dan zijn er nog mensen die menen dat ‘het evangelie op deze manier niet verkondigd wordt’. De woorden waren duidelijk, de liedteksten toepasselijk, maar ook het ‘straattheater’ vertelt het verhaal beter dan de dominee in de kerk het kan. En vergeet niet: de meeste mensen komen niet in de kerk en verstaan de geheimtaal van gelovigen niet meer.

Muzieksmaak

Ik stond met Kerst op de Dam om te luisteren naar Frans Bauer en Karin Bloemen. Ook ik heb ‘van huis uit’ niet zoveel met het populaire Nederlandstalige lied. Ik haalde vroeger mijn neus op voor André Hazes. Maar dat doe ik niet meer. Ik luister persoonlijk bijvoorbeeld liever naar Neal Morse die in One het verhaal van de verloren en gevonden mens in een meesterlijk muziekstuk verpakt heeft. Dat is mijn muzieksmaak. Ik denk dat Bach weer andere fijnproevers aanspreekt, maar ik vraag me af of de elitaire vorm van ‘religieus amusement’ meer harten raakt dan deze eigentijdse vertolking op het Willemsplein aan de voet van de Erasmusbrug.

Fluister mijn naam

En wat een locatie was dit. Qua intimiteit niet te vergelijken met de prachtige markt van Gouda, maar dit was schoonheid van een andere orde. Die schitterende brug, die volle maan die – het zal wat gekost hebben – speciaal voor deze gelegenheid in volle glorie stond te schitteren achter de Zwaan. ‘Kom als de wind die je voelt en de regen – Volg wat je doet als het licht van de maan – Zoek me in alles dan kom je me tegen – Fluister mijn naam – En ik kom eraan.’ Ik zong het mee en ik hoorde hoe de mensen meezongen.

Niet ons exclusieve eigendom

Wat is het bijzonder dat de katholieke en protestantse kerk samenwerken om dit mogelijk te maken. Wat fantastisch dat de EO en RKK dit megaproject aandurven. Wat mooi dat het NBG er in gelooft en investeert. En ik denk dan: als je kritiek hebt, heb je er dan over nagedacht waarom al deze mensen de handen ineen hebben geslagen? Het goede nieuws moet niet alleen in de kerk verkondigd worden. Het verhaal van Jezus is niet het exclusieve eigendom van vrome gelovigen. Dit is wat in deze tijd gevraagd is: vertaal het evangelie in de taal van vandaag. Stap over je eigen bedenkingen heen en wees blij dat dit megaproject in ons land mogelijk is. En heb je er toch grote moeite mee? Dan wil ik deze woorden van Paulus onder je aandacht brengen: “Maar wat doet het er eigenlijk toe! Wat telt is dat Christus verkondigd wordt. Of het nu uit valse of oprechte motieven gebeurt – dát het gebeurt verheugt me.” (Fil. 1:18) En iedereen die een betere, meer effectieve, overtuigendere methode heeft om het evangelie door te geven: ga vooral je gang.

Volgend jaar meer van hetzelfde?

Moet dit een traditie worden? Dat is het al. De passiespelen hebben een lange geschiedenis. Maar het is jammer dat er nu alleen een (wel weer heel geslaagde) nieuwe selectie van Nederlandstalige liedjes is gekozen. De verbindende teksten hadden m.i. helemaal opnieuw geschreven moeten worden en de herhaling die nu te zien was (in vergelijking met Gouda) is een gemiste kans. Het was zeker mogelijk geweest om hetzelfde verhaal geheel opnieuw te verwoorden – maar dat is maar een klein punt van kritiek.

Waardering

Het zal duidelijk zijn: hier spreekt een fan. Ik heb vandaag op TV de uitzending teruggezien en -geluisterd. Ik kreeg tranen in mijn ogen bij het duet van Danny de Munk (hij deed het geweldig!) en Charly Luske (mooie stem!) bij de verraderlijke kus en arrestatie: “Wat is mijn naam? Wat is jouw hart? Als het stopt. Niet meer klopt. Als het niet meer is toegewijd…” Die woorden raken mij. En Maria, een rol van Berget Lewis, was wat mij betreft even indrukwekkend. Wat een beheersing en emotie – dat is niet te spelen. Ik heb respect voor alle artiesten en muzikanten die het aandurven om aan zo’n megaproductie mee te doen. Je moet geen faalangst hebben. En ook geen hoogtevrees, in het geval van Danny de Munk…

Nagenieten? Kijk en luister hier. Klik op de foto’s hieronder voor grotere weergave.

10 gedachten over “Het verhaal van Jezus komt opnieuw tot leven in de stad die uit de puinhopen herrees

  1. Ik had het geschreven kunnen hebben…….! Ben net zo’n grote “fan” als jij!
    Als kleine aanvulling; betere teksten zijn er wel of niet in de Bijbel te vinden maar proberen in de geest van Christus te spreken/leven is misschien nog effectiever en/of overtuigender dan teksten!
    Mooi emotioneel verslag uit Rotterdam….!

    1. Dank je! Ik bedoel de verbindende teksten tussen de liedjes – de tekst van de verteller. Die was nagenoeg gelijk aan vorig jaar en dat vind ik wat jammer. Voor tekstschrijvers lijkt het me een mooie uitdaging om voor een nieuw vertelperspectief en een verrassende woordkeuze te zorgen. Dat is meer een kwestie van tijd en moeite dan van kosten… Maar ja, ik zei het al, dat is maar een klein punt van (opbouwend bedoelde) kritiek.

  2. Het is toch fantastisch dat dit verhaal op zo n moderne wijze een hoop mensen bereikt.Je hebt het goed beschreven in je blogpost.
    Mooi en ontroerend.

  3. Hoi Paul,
    Ik lees vaak je blogs, maar nu wil ook even reageren.
    Goede blog, uit mijn hart gegrepen. Zo jammer dat zoiets als de Passion zo gemakkelijk wordt afgebrand. Maar, inderdaad luister naar de reacties op straat of op social media. Het raakt mensen diep.

    Ik denk ook wel eens dat we in discussies achteraf veel minder christenen aan het woord moeten laten, en in verhouding meer mensen die minder met geloof en kerk hebben. Tenslotte hebben er 1,7 miljoen mensen gekeken, dat zijn niet allemaal brave kerkgangers.

    Mooi pasen gewenst!

  4. Vorig jaar ben ik in Gouda geweest en ik vond het toen een fantastisch evenement. Ik was er louter positief over net als de meeste mensen. En de mensen die kritiek erop hadden, kon ik niet zo goed begrijpen.
    De dagen voorafgaande van The Passion Rotterdam heb ik nog nooit van mijn leven zo diep en lang stilgestaan bij het lijden, sterven én de opstanding van Jezus. Het kwam heel dichtbij en ik werd opnieuw geraakt door Gods liefde en genade voor mij dat Hij voor mij zijn eigen Zoon naar de aarde stuurde. Zo groots waarvan ik maar een klein beetje van kon beseffen.
    Toen ik donderdagavond the Passion keek brak mijn hart. Een laagdrempelig circus genaamd ‘The Passion’ werd daar afgewerkt. Waar ik eerst zo enthousiast van was, maakte me nu onwijs verdrietig. Een Danny de Munk die – met alle respect – de rol van mijn Koning vertolkte. Een leuk uitziend toneelstuk waar de boodschap van liefde en genade volledig ontbrak. Ik moest bijna huilen van verdriet dat mijn Verlosser daar zo laag werd neergezet. Bespottelijk..

    Helaas gaat iedereen hierin mee en loopt men de polonaise door de hoge kijkcijfers en bezoekersaantallen…

  5. Bij toeval hoorde ik dat dit op tv kwam en vond het wel bijzonder en ben er voor gaan zitten. Als oud katholiek ken ik het lijdensverhaal goed, maar dacht er zelden meer aan. Ook ik heb genoten, emotie, pure emotie voelde ik, omdat de teksten raakten aan mijn verdriet, mijn leven en dat is het denk ik wat al die mensen daar deelden. De emotie. Wat werd er mooi en gevoelig gezongen en wat fijn, zo een mooie Maria, nee, ik heb in tijden niet zo mijn tranen de vrije loop gelaten . Pas toen ik begreep hoe bijzonder dit was, mailde ik snel mijn dochter, ook zij genoot intens, wat waren de beelden mooi, echt Rotterdam was even een plaatje.

    Je hebt er een prachtige bijdrage van gemaakt en ik ga nu even van de foto’s genieten.

Zeg iets terug op Vrijspraak

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s