Als één lichaamsdeel pijn lijdt…

Ik pakte een plank om het zand glad te strijken waarin ik de stenen van ons nieuwe tuinpad ging leggen. Au! Een venijnige splinter stak in mijn duim – ik trok ‘m er direct weer uit maar er is een klein stukje blijven zitten. Ik heb al wat met een gesteriliseerde naald zitten poeren, maar ik krijg dat splintertje er niet uit. Het lichaam zal zelf wel zorgen dat het wondje gaat zweren en dat het laatste stukje splinter naar buiten komt. Wat is dat toch mooi geregeld…

Wij hebben geen wang meer om toe te keren

Vandaag ontvingen wij twee bijzondere buitenlandse gasten in onze kerk. Zij kwamen spreken over het lot van vervolgde geloofsgenoten in Nigeria, Eritrea en China. De man in de eerste samenkomst vertelde over christenen in Afrika die worden aangevallen door militante moslims. Ze nemen zich voor om niet terug te slaan en liever onrecht te verdragen. Maar dat is heel moeilijk vol te houden. Er zijn jonge christenen die in Nigeria over straat zwerven omdat hun ouders zijn vermoord en zij uit hun huizen zijn verdreven. Ze zien geen toekomst meer en willen zich soms gewapenderhand verdedigen. “Jezus leert ons om de andere wang toe te keren,” wordt hen voorgehouden. “Wij hebben geen wang meer om toe te keren…”, antwoorden zij.

Opgesloten in zeecontainers

Een splintertje in je duim is het vermelden niet waard. Maar ik gebruik het voorbeeld om duidelijk te maken hoe fijngevoelig ons lichaam is. Een heel klein beetje pijn in je duim wordt al opgemerkt en aan de rest van je lichaam doorgegeven. Allerlei signalen komen feilloos aan. En in de wereldwijde kerk, binnen het ‘Lichaam van Christus’, zou dat eigenlijk net zo moeten zijn. De pijn van gelovigen in Eritrea die vervolgd worden zou ook onze lichaamsdelen moeten bereiken. Sommige geloofsgenoten worden maandenlang in zeecontainers opgesloten – stel je eens voor hoe warm en hoe koud het kan zijn in zo’n metalen bak – hun angst en pijn zou ook onze zorg moeten zijn. Lees dit.

De kerk groeit dwars tegen de verdrukking in

De andere bezoeker, uit China, vertelde hoe in zijn land zelfs kleine kinderen worden bedreigd en getreiterd omdat ze christen zijn. Volwassenen worden vanwege hun geloof gearresteerd en in strafkampen opgesloten. Ja, dat gebeurt nog steeds – ook vandaag nog – in China. Ze krijgen onmogelijke opdrachten en kunnen op straf rekenen wanneer zij niet in staat zijn deze uit te voeren. Soms lukt het op wonderlijke wijze om deze taken wel te volbrengen, ik heb daar vandaag bijzondere verhalen over gehoord. Christenen verdragen onrecht, blijven geduldig volharden en geven het geloof door vanuit een hart vol liefde en vergevingsgezindheid. En, zoals dat al eeuwen het geval is, de kerk groeit dwars tegen de verdrukking in. In China leven nu ruim 80 miljoen belijdende christenen – ze houden stand in een omgeving die vaak vijandig en onverdraagzaam is. En wat bijzonder is: deze mensen bidden voor ons in het Westen, ze denken niet alleen aan hun eigen nood.

Bemoedigend

Vanmorgen werd ik bemoedigd door de buitenlandse bezoekers. Ik mocht hen vanuit het Engels vertalen en had de gelegenheid om tussen de twee diensten door met hen te spreken. Zij waren bemoedigd door de vriendelijke sfeer, de omvang en vitaliteit van onze kerk, het grote aantal kinderen en jongeren met hun eigen programma en plaats van samenkomst. Maar het was opvallend hoe deze mensen, die zelf van dichtbij meemaken hoe het is om vanwege je geloof vervolgd te worden, ons krachtig toespraken en aanmoedigden. Ook vind ik het altijd weer bijzonder om te merken dat je als gelovigen heel snel van hart tot hart kunt spreken – al kom je uit een heel andere cultuur en moet je allebei een vreemde taal spreken om elkaar te kunnen begrijpen. Met Pinksteren hebben we gevierd dat de Geest is gekomen om ons te inspireren, te troosten, samen te binden en aan te vuren – vandaag heb ik opnieuw beleefd dat deze kracht onverminderd actief is in de wereldwijde kerk. Ik heb iets van de pijn gevoeld, maar zeker ook de vreugde, de liefde en het wederzijds respect.

Wanneer één lichaamsdeel pijn lijdt, lijden alle andere mee; wanneer één lichaamsdeel met respect behandeld wordt, delen alle andere in die vreugde. 1 Kor. 12:26

Steun het werk van OPEN DOORS

3 gedachten over “Als één lichaamsdeel pijn lijdt…

  1. Inderdaad een verhaal dat indruk maakt(e). Dat ‘kriebelt’ wel bij me.
    Weet jij nog de website over Eritrea die JP noemde?

Zeg iets terug op Vrijspraak

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s