Doorlopen tot aan het randje… hoe ver ga je voor een spectaculaire foto?

Een bezoek aan de Horseshoe Bend was een van de absolute hoogtepunten van onze Amerika-vakantie. We moesten eerst een stuk in verzengende hitte door mul zand lopen, maar die moeite werd ruimschoots beloond toen we aankwamen bij deze hoefijzervormige bocht van de Coloradorivier in Arizona. En natuurlijk wilde ik dit prachtige tafereel met mijn camera vastleggen. Maar hoe ver zou ik gaan voor een adembenemend mooie foto? Die vraag stelde ik mezelf bij de Glen Canyon – waar de Horseshoe Bend te vinden is – maar eerder ook in de meer bekende Grand Canyon waar ik veel waaghalzen tot aan het randje heb zien gaan…

Niet al te ver dus. Ik heb geen last van hoogtevrees, maar ik laat me wel terugfluiten door gezond verstand. Heel hinderlijk is dat. In de Grand Canyon zag ik jongens en meisjes tot aan het randje gaan voor een spectaculaire foto. Soms liepen zij over een smal, grillig uitsteeksel van de kloof met aan weerskanten de dodelijke diepte van het ravijn. Lachend zag ik ze poseren – de armen omhoog gestrekt of wijdgespreid. Ja, dat is een euforisch moment en ik heb bewondering voor deze toeristen. Maar ik vraag me tegelijk af of ze wel goed bij hun hoofd zijn.

Stel ik me aan? Nou, beoordeel dat zelf maar. Misschien helpt het om daarbij het boek Over the Edge te lezen waarin Michael Gighlieri and Thomas Myers alle hen bekende fatale ongelukken in de Grand Canyon beschrijven. Het gaat daarbij om, schrik niet, 683 verhalen. Terecht wordt daarbij vermeld dat het niet alleen tragisch is voor de mensen die verongelukt zijn, maar dat er talloze nabestaanden getroffen zijn door dit verdriet en – niet onbelangrijk te vermelden – dat dit in heel veel gevallen voorkomen had kunnen worden.

Was de verleiding er om tot aan het randje te gaan? Ja, die was er voor mij zeker. Je wilt het graag toch nét iets beter zien. Je went geleidelijk aan de gevaarlijke omstandigheden en je ziet overal waaghalzen die minder aarzelingen hebben. Op sommige plaatsen vraag je je af waarom er geen hekken geplaatst zijn, maar direct daarna realiseer je je dan dat het onbegonnen werk zou zijn. Als je graag van een helling wilt vallen (of springen) dan zijn daarvoor ontelbaar veel mogelijkheden in Arizona. Hekken langs elke afgrond zouden natuurlijk ook het prachtige uitzicht verpesten. En, ik moet het eerlijk toegeven, als ik een hek zie denk ik ook dat ik  aan de andere kant van die versperring waarschijnlijk een nog iets beter camerastandpunt heb. Gelukkig ben ik oud en wijs genoeg om geen gehoor te geven aan dit soort domme impulsen, maar ik vrees dat dit niet voor iedereen geldt.

Waar ben ik bang voor? Nou, bij de Horseshoe Bend was ik bang dat ik vlak bij het randje uit m’n evenwicht zou raken, uit zou glijden of iets te veel rugwind zou krijgen. Maar die bocht… die wilde ik natuurlijk wel zo compleet mogelijk in beeld hebben. Hoe ver durfde ik te gaan? Zie hier:


Ik heb een foto gemaakt die nog iets meer van de bocht laat zien, maar die foto is niet scherp. Dat zal te maken hebben met het feit dat ik niet meer door de lens keek toen ik die foto nam (armen omhoog, camera zo ver mogelijk de diepte in gericht…). Maar weet je wat? Ik ben helemaal tevreden met deze plaat. Wil je meer zien? Er zijn genoeg fotografen met meer moed (en/of minder verstand) die hun werk online hebben gezet. Kijk maar even hier. Heel vaak zie ik een camerastandpunt dat verraadt dat men welhaast op een trappetje moet hebben gestaan om die bocht er helemaal op te krijgen. Toegegeven, ik heb meer de lichaamslengte van Wesley Sneijder dan van Michael Jordan, maar ook met een paar extra decimeters zijn sommige foto’s bijna niet normaal te maken. Of zouden zij een plekje hebben gevonden met nog beter zicht?

De foto’s hieronder laten mensen zien die geen gevaarlijke stunts uithalen. Dat is maar goed ook, want dit zijn mijn geliefde familieleden. (O, en die levensgevaarlijke foto van mezelf is niet gefotoshopt, het was gewoon totaal ongevaarlijk maar het ziet er hopelijk wel eng uit). In een volgende blogpost zal ik foto’s plaatsen van mensen die ik bewonder vanwege hun moed en voor gek verklaar vanwege het onverantwoorde risico dat zij nemen. Maar – het levert wel mooie plaatjes op.

Klik op de afbeeldingen voor grotere weergave. Mijn reisdagboek staat hier online.

Een gedachte over “Doorlopen tot aan het randje… hoe ver ga je voor een spectaculaire foto?

  1. Definitie van moed volgens wikipedia: “Moed is het tegendeel van lafheid, maar ook van luiheid of zwakheid. Aan het andere uiterste van moed ligt roekeloosheid, stoutmoedigheid zonder bezonnenheid, zonder rekening te houden met het lot of het toeval, zonder nederigheid tegenover zichzelf en barmhartigheid tegenover anderen.
    Moed als deugd veronderstelt een vorm van belangeloosheid, altruïsme of edelmoedigheid. Moed is een deugd wanneer hij in dienst staat van een persoon of van een algemene of edelmoedige zaak.”

    Luisteren naar de stem van je gezonde verstand die ervoor zorgt dat je angst voelt in een levensbedreigende situatie (er zijn blijkbaar meer dan 600 bewijzen voor dat dat ook werkelijk zo is) lijkt me niet het synoniem van lafheid of zwakte.

    Hele gave foto’s en vast en zeker niet te vergelijken met het gevoel om daar ook werkelijk te staan. Dank voor het delen.

Zeg iets terug op Vrijspraak

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s