Onbestaanbare bestaanden: slapen onder vochtige dekens die morgen een ijslaagje hebben

GASTBLOG MARIKE DE REUVER – PERSOONLIJKE IMPRESSIES UIT KOEKAMP DEN HAAG

P1020723Het is zondagmorgen, na de kerkdienst, als we namens de Marcuskerk in Den Haag-Zuid de vluchtelingen op de Koekamp bezoeken. Tegen de achtergrond van het Centraal Station en al die architectonische hoogstandjes van Den Haag, staan zo’n acht tenten op een grasveldje. Van een rafelig geworden spandoek is de tekst nog net te lezen… “In memoriam: Den Haag vredesstad”. Zo profileert de Haagse gemeenteraad onze stad met zijn Vredespaleis en International Court of Justice als stad van vrede en gerechtigheid.

P1020721PERMANENT VERBLIJF

Hoe schrijnend om dan je laarzen aan te trekken en het modderige grasveld op te gaan waar plekken sneeuw herinneren aan de afgelopen barre dagen. Het is koud en het regent en, hoewel ik voorbereid was op wat we zouden zien, kijk ik met verbazing naar een open tentje waar ik onze kat nog niet liet slapen. Het is dus echt waar: de tenten moeten aan één kant openblijven want anders is het een ‘permanent verblijf’. Als het niet zo triest was, zou je in lachen uitbarsten. Een permanent verblijf? Deze gammele tentjes van plastic op dit modderige veldje, zonder toilet, douche of fatsoenlijke veldkeuken?

TUSSEN WAL EN SCHIP

Net als in de Vluchtkerk in Amsterdam voeren hier uitgeprocedeerde vluchtelingen actie omdat ze geen kant op kunnen. Ze kunnen niet worden uitgezet omdat hun land niet meewerkt of omdat het te gevaarlijk is in het thuisland. Maar ze mogen hier ook geen bestaan opbouwen door te gaan werken. En zo vallen ze tussen wal en schip en vragen al maanden aandacht voor hun uitzichtloze situatie.

P1020708ONBESTAANBARE BESTAANDEN

In de dagtent worden we hartelijk ontvangen met koffie of thee. We merken al snel dat niet onze spullen als truien en eten het belangrijkste zijn maar puur de aandacht die we geven. In het volgende uur praat ik in een mengelmoes van Engels, Nederlands en gebarentaal, met verschillende Irakezen. Het woord dat ik het meeste hoor is ‘ID-card’. Niemand heeft een identiteitsdocument dat bewijst wie hij is, dat hij is, dat hij bestaat. Zij zijn de ‘ongedocumenteerden’ of treffender: ‘de onbestaanbare bestaanden’. Een dertiger laat me een vochtig, gescheurd inschrijfformulier zien van het asielzoekerscentrum in Ter Apel. Hij bewaart het als een schat in zijn portemonnee omdat dit vod het enige papiertje is dat laat zien dat hij wel degelijk iemand is. Ik zal het nooit meer vanzelfsprekend vinden dat ik een paspoort heb dat me recht geeft op een goed bestaan.

P1020719EENZAAMHEID

Met een ander kan ik nauwelijks spreken. Ik begrijp dat hij uit Kazachstan komt, al twee jaar door Nederland zwerft, hier geen familie heeft, en zijn ID-kaart moest achterlaten bij de politie of bij de IND, dat is me niet duidelijk. Beide woorden hoor ik steeds weer en ik begrijp dat de meeste vluchtelingen van de een naar de ander worden gestuurd maar er uiteindelijk niks gebeurt. Hij kent geen Engels en kan met slechts drie mensen in het kamp communiceren. Hoe houd je die eenzaamheid vol? Gelukkig zijn gebaren internationaal. Hij pakt mijn hand, we kijken elkaar aan en zitten zo even samen.

P1020714WELKOME TOLK

Een derde vluchteling spreekt perfect Nederlands. Hij woont hier dan ook al dertien jaar, is hier naar school geweest maar mocht de middelbare school net niet afmaken toen hij achttien werd. Zijn moeder is met zijn zus terug naar Irak. Omdat hij vanuit Irak geen geboortebewijs heeft, maakt hij ook geen kans op een verblijfsvergunning. Maar wat moet hij nog in Irak? Hij vormt een welkome tolk voor de Irakezen en ons.

P1020703KLAPPERENDE WANDEN

Het is onbestaanbaar hoe deze mensen moeten leven. We worden koud door de wind die door de open tent binnenwaait. Maar wij warmen wel weer op in onze comfortabele huizen. Mijn gesprekspartners zullen het moeten doen met deze schamele tenten met klapperende wanden en vannacht slapen zij, voor zover dat lukt, onder vochtige dekens die morgenochtend een ijslaagje hebben.

P1020716NIET GEWENST ZIJN

Gelijk met ons is er een delegatie van een moskee uit Rotterdam. Hun betrokkenheid met de vluchtelingen is minstens zo groot als die van ons. Als moslim, als Marokkaan, weten zij immers vanuit eigen ervaring wat het is om niet gewenst te zijn. Ze willen graag samen met ons op de foto. Het lijkt wel of ze verbaasd zijn dat christenen ook omkijken naar vluchtelingen.

Als we weggaan omhelst de contactpersoon me. Ik kan niks zeggen en houd ook hem stevig vast. Dan laat hij los, we kijken elkaar aan en nemen afscheid zonder woorden.

Voor we in de auto stappen, trekken we onze vieze laarzen uit.

Marike de Reuver

8 gedachten over “Onbestaanbare bestaanden: slapen onder vochtige dekens die morgen een ijslaagje hebben

    1. gelukkig…het is vandaag 12-12-12 nog 9 dagen tot 21-12-12 .wij de mensen van de aarde zullen liefdevol de eenheid in het verschil vinden.dit is de eindtijd voor DE WERELD ORDE >ER ZAL OVERVLOED EN GELIJKHEID EENHEID EN LIEFDEVOL ZIJN zijn WIJ ZIJN AANGEKOMEN BIJ >>DE GROTE VERANDERIG>>>STAAT IN DE STERREN GESCHREVEN >>WIJ DE MENSEN VAN GOEDE WIL ZIJN HIER SPESIAAL VOOR GEKOMEN (GEBOREN) ER IS DUS HOOP <<>>>WIJ ZIJN IN HET HEDEN AANGEKOMEN NOG 9 DAGEN…ALLE INFO IS OP HET INTERNET wij zijn de mensen van goede wil. staan voor eenheid, gelijkheid,,genoeg voor een ieder ,ongeacht waar je vandaan komt het is ons geboorterecht… de laatste lootjes wegen het zwaarst …een ieder…. sterkte ……we will overcom…..namaste.

  1. In de jaren 70 woonde ik als tiener in Zuid Afrika. Regelmatig werd door de politie krotenwijken met geweld ontruimd. De dieptepunt was in 1976 toen de krotenwijk Crossroads in de buurt van Kaapstad geheel werd verietigd. Honderd duizenden
    mensen hadden alles verloren wat zij hadden, alleen omdat zij een verkeerde huidskleur hadden. Het begin van de film Cry Freedom geeft een beeld van hoe erg het was.
    Van 1978 tot en met 1981 studeerde ik in Kaapstad. Regelmatig waren mensen uit huis gezet, alleen omdat zij niet blank waren. In District 6, net buiten het centrum van Kaapstad, werden duizenden mensen gedwongen hun woning te verlaten om 40 kilometer verder te wonen.
    Crossroads werd weer herbouwd. Tussen 1984 en 1986 woonde ik circa 10 km van Crossroads. Regelmatig hoorde ik de sirenes van politieauto’s als er weer een inval plaatsvond in Crossroads.

    Apartheid = onmenselijk

    In 2012 werk in Amsterdam. Niet ver van waar de tentenkamp van de vluchtlingen in Osdorp was. Vorige week vrijdag is de tentenkamp door de ME ontruimd. In ieder geval een van de vluchtelingen is al Nederland uitgezet. De Tweede Kamer vindt het niet hun verantwoordelijkheid om deze vluchtelingen te huisvesten.
    De inhumane vreedheden van apartheid zijn teruggekomen, maar dan in Nederland. Onze volksvertegenwoordiging is te vergelijken met de apartheidsregime in Zuid Afrika.

    Gelukkig zijn er nog heel veel mensen die zorgen voor de arme en de onderdrukte medemens. Laat de kerk als één zijn om onze medemens te helpen.

    Spreek voor hen die weerloos zijn, bescherm het recht van de vertrapten (Spreuken 31:8)

  2. Niet te geloven dat dit in deze tijd nog kan.Kan er niet voor wat verwarming gezorgd worden..
    Men zou al kunnen beginnen met deze mensen ergens een warme maaltijd aan te bieden en een warmwaterblaas voor de nacht.Alle beetjes helpen toch.

  3. Mijn paspoort of ID is eigendom van het Koninkrijk der Nederlanden, ik mag dat dus niet afgeven / in bewaring geven aan een buitenlandse mogendheid. Jammer dat de Nederlandse overheid deze principes niet respecteert als het om buitenlanders gaat “gewenst of ongewenst”.

Zeg iets terug op Vrijspraak

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s