Van jezelf houden… is dat eigenlijk een voorwaarde voor liefde?

Durf te vragen

Hoe later op de avond, hoe schoner het volk. Tenminste, dat was vanavond op Twitter het geval. Ik mengde me in een discussie over de vraag of ‘van jezelf houden’ werkelijk een voorwaarde is voor liefde. Dus: kan een ander van jou houden als je niet van jezelf houdt? Na wat heen en weer gepraat kwam ik zelf tot deze voorlopige conclusie: Je kunt jezelf haten en door liefde ontdekken hoe onterecht dat is. Maar er is veel meer over te zeggen en dat doe ik liever op m’n blog dan in korte twitterberichtjes.

Gezonde relaties

Hierboven staat – met toestemming – de tweet die mijn reactie ontlokte: “Dat hele ‘je moet eerst van jezelf houden voordat een ander je kan liefhebben’ is de grootste onzin van de laatste twintig jaar, toch?” met daarbij de voor twitteraars bekende code: #dtv (durf te vragen). Dan denk ik: durf te antwoorden! Grote onzin vind ik de uitspraak in elk geval niet. Maar ik denk dat er wel het nodige op af te dingen is. Er is geen wet die voorschrijft dat je van jezelf moet houden om geliefd te kunnen zijn. Je kunt van mensen, dieren en dingen houden zonder enige liefde terug te krijgen. Maar gezonde relaties zijn wederkerig en gebaseerd op respect. Als je een relatie instapt met een negatief zelfbeeld, weinig of geen zelfrespect (of in extreme vorm: zelfhaat), dan is dat in mijn ogen geen gezond uitgangspunt. Je maakt jezelf namelijk dan bijzonder kwetsbaar omdat je er ten diepste niet van overtuigd bent dat je de liefde van een ander waard bent.

Gewenste kinderen

Als christen wil ik dit er ook nog over zeggen. Ik ben er persoonlijk van overtuigd dat God van ons houdt en dat we zijn gewenste kinderen zijn. Dit is de boodschap die ik ook aan veel mensen doorgeef – juist omdat ik te vaak mensen tegenkom die zichzelf ongewenst voelen en de indruk geven dat ze geen liefde waard zijn. En ik val soms bijna achterover van verbazing om dit te horen van mensen die in mijn ogen juist zeer de liefde en waardering waard zijn. Daarbij kan het wel gezond zijn om kritisch te kijken naar wie je bent en hoe je leeft (geleefd hebt). Voor veel dingen moeten we inderdaad vergeving vragen. Maar we zijn ‘het redden waard’ – alleen al omdat we tot dit leven geroepen zijn met een hoge bestemming. In mijn ogen is dat: in een herstelde relatie leren leven met elkaar en met onze Schepper.

Overdreven zelfliefde

Begrijp ik het ongemak van de dame die de tweet de wereld inzond? Dat wel. Ik denk dat er te vaak gezocht wordt naar een ‘oplossing vanuit jezelf’. Je kunt ook een te positief zelfbeeld hebben, doorslaan in egoïsme, blind zijn voor je eigen tekortkomingen. G.K. Chesterton schreef ooit een boek met de titel: ‘What is wrong with this world?’ Deze vraag zou hem ooit door The Times gesteld zijn –

“What’s wrong with the world today?”
Chesterton responded simply,
“Dear Sir,
I am.
Yours, G.K. Chesterton.”

Beeld van onze Schepper

De reactie van Chesterton is een mooie combinatie van humor en bescheidenheid. Maar ook een uitspraak met een diepe kern van waarheid. Op iedereen is iets aan te merken en het is goed om ons te realiseren dat we ‘allemaal deel van het probleem zijn.’ Maar ik geloof dat ieder mens in wezen gewenst en geliefd is door de Schepper. Als we onszelf gaan haten en/of geen respect voor anderen hebben, zijn we in staat tot de slechtste daden. Kijk om je heen om hiervoor het bewijs te vinden. Maar als we ons realiseren dat we liefde waard zijn, het beeld van onze Schepper dragen, en zo ook naar andere mensen leren kijken, dan kunnen we onze hoge bestemming in het leven bereiken. En, zoals hiervoor gezegd, geloof ik dat we ons aan deze leefregel moeten houden om dat doel te bereiken: ‘God liefhebben boven alles en de naaste als onszelf.’ Dat laatste is dus niet onbelangrijk: jezelf liefhebben… dat wordt min of meer als vanzelfsprekend uitgangspunt genomen. Liefde voor jezelf is in mijn ogen ook belangrijk, al was het maar om niet te vervallen in zelfdestructief gedrag met het gevaar dat je anderen daarin meeneemt. Je bent te mooi en te kostbaar om zo negatief naar jezelf (of naar andere unieke schepselen van God) te kijken.

Stralen

Dit nog. Zelfzuchtig zijn, je eigen belang boven dat van een ander stellen, egoïstisch zijn – dat is niet mooi of aan te bevelen. Maar een gezonde dosis zelfrespect, gevoel van eigenwaarde, de overtuiging hebben (of krijgen) dat je liefde waard bent – dat lijkt me een belangrijke basis voor een leven in balans. Ook denk ik dat je een aantrekkelijker mens wordt als je weet dat je gewenst en geliefd (liefde waard) bent. Daar ga je namelijk van stralen…

UPDATE – Ik zocht vanmorgen naar de tekst: ‘Niemand haat zijn eigen vlees’ (Ef. 5:29) en stuitte toen op een mooie bijdrage van Willem Smouter over precies dit onderwerp. 

8 gedachten over “Van jezelf houden… is dat eigenlijk een voorwaarde voor liefde?

  1. Wij hebben een opdracht van Jezus gekregen om van onszelf te houden. Marcus 12:31 Het op een na belangrijkste is dit: “Heb uw naaste lief als uzelf.”
    Als je niet jezelf lief heb, hoe kan je andere liefhebben.
    Wees dankbaar voor wie je bent en voor hoe je bent. Zo heeft God je geschappen.

    1. Mooie woorden, Jan. Maar de overdenking van Willem Smouter (zie link aan het eind) gaat hier op in en ook onderstaand comment relativeert dit. Ik meen ook dat ‘van jezelf houden’ in de Bijbel een vanzelfsprekend uitgangspunt is. ‘Niemand haat zijn eigen vlees’. Misschien moeten we eens nadenken over de vraag waarom vandaag de dag kennelijk zoveel mensen ontevreden zijn over wie ze zijn / hoe ze er uit zien?

  2. Jezus geeft hier mijns inziens niet zozeer de ópdracht om jezelf lief te hebben, maar gaat er gewoon van uit dat dat zo is.
    En dan in de zin van: je verzorgt jezelf, zorgt dat je te eten hebt, dat je zo mogelijk veilig bent, je neemt jezelf serieus, etc.
    Op deze manier ook je naaste liefhebben, daar ligt de opdracht.
    Jezelf liefhebben is niet zozeer jezelf knuffelen en altijd maar lief vinden. Is niet vinden dat de wereld toch maar heel erg geboft heeft met jou. (Chesterton, een van mijn helden, wist de dingen zo mooi te zeggen)
    Wat nu als mensen geleerd hebben om een hekel aan zichzelf te hebben? Als mensen ziek zijn, zichzelf niet verzorgen, niet eten, hun leven bewust in de waagschaal zetten?
    Kunnen die mensen een goede relatie aan? Natuurlijk niet. Geen enkele partner kan geven wat zij vragen.
    Kunnen deze mensen leren dat zij wel degelijk de moeite waard zijn? Ja, dat kan. Maar het argument dat zij door God gewild en geliefd zijn zal meestal weinig uitwerken. De zelfhaat zit diep en wordt niet zelden ook nog eens gevoed door de omgeving.
    Iemand die zichzelf niet liefheeft kan ook niet of nauwelijks aannemen dat een ander mens hem/haar wel de moeite waard vindt. Een bron voor vreselijke misverstanden en conflicten!
    Wat was de vraag ook weer? Nou ja, ik heb even m’n gedachtetjes laten gaan.

    1. Dat ben ik met je eens, Andrea. Soms zit zelfhaat zo diep dat mensen zichzelf iets aandoen. Het is de vraag of je dat met ‘goede bedoeligen’, ‘vrome teksten’ of ‘vriendelijke complimenten’ kunt voorkomen. Maar gelukkig is het meestal niet zo heftig (‘zelfhaat’ lijkt me uitzonderlijk). Negatieve zelfbeelden kom ik wel schrikbarend vaak tegen. En ik denk dat het soms een kwestie is van mensen een spiegel voorhouden. Vertellen dat ze de moeite waard zijn, mooi en bijzonder. Maar complimenten geven is een kunst, ze in ontvangst nemen ook. Misschien zijn we te vaak voorgelogen?

      1. We leven in een lichaamscultuur. De ideaalbeelden vliegen voorbij. Leugens, ja. Maar o zo vreselijk belangrijk voor steeds meer mensen. Tegelijkertijd wordt er enorm de nadruk gelegd op authenticiteit en echtheid. Hoe zijn die dingen te verenigen?
        “Ware schoonheid zit van binnen” is zo langzamerhand een dooddoener waar mensen niet meer intrappen.
        Een complimentje kan veel doen, zeker. Maar niet genoeg, vrees ik.
        Er zijn zo weinig voorbeelden waar iemand zich aan kan spiegelen, ouders zijn vaak te druk met zichzelf, hun carrière en relatie(s) en doen nogal eens mee in de race tegen sleur en verval en ouderdom. Leraren misschien? Ach, ik weet het niet.
        Ik weet dat ik nu nogal pessimistisch klink – en dat ben ik ook. Zie teveel kinderen die zich geen raad weten met zichzelf. En dan zijn het nog kinderen! Hoe moeten zij evenwichtige en zelfbewuste volwassenen worden?
        En natuurlijk, er zijn ook anderen, gelukkig wel.
        Oef.. Ik ben best een vrolijk mens, hoor;)

  3. Vaag, ik dacht dat ik een reactie had geplaatst. Wat ik wilde zeggen was dat je ontzettend mooi perspectief geeft op dit vraagstuk. Ik vraag het mij stiekem ook wel eens af, omdat ik eigenlijk wel weet dat ik mezelf meer moet accepteren zoals ik ben🙂 Bedankt voor deze mooie blogpost

    1. Hoi Louise, dank voor je reactie. Ik weet niet wat er mis is gegaan met je eerdere reactie. In ieder geval is die niet in de spambak beland (ik zou je er ook ogenblikkelijk uitgevist hebben!). En jij bent zo’n mooie dame- ik zou niet weten waarom je jezelf NIET zou accepteren zoals je bent. Echt.

  4. Als antwoord kan ik ook de link van één van mijn blogs geven. Het gaat ook over liefde. Wij moeten onze naaste lief hebben. Ook al houd die niet van zichzelf. Dus als we dat allemaal doen, dan ga je ook van jezelf houden, omdat je dan niet anders meer kunt!🙂

Zeg iets terug op Vrijspraak

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s