Spullen, dingen en andere zooi…

albumsVandaag ben ik opnieuw met familieleden bezig geweest met het leegruimen van het ouderlijk huis. Mijn vader overleed in 2005, mijn moeder is vorige week naar een verzorgingshuis gegaan omdat zelfstandig wonen nu echt niet meer kan. En nu is de tijd gekomen om iets te doen waar we heel lang tegenop gekeken hebben: het huis moet leeg. Mijn moeder heeft nu een kamer waarin plaats is voor een enkel meubelstuk (bureautje, stoel, tafeltje, kast met foto’s, boeken en wat dierbare spullen), maar de meeste bezittingen moeten weg. Omdat het om oude meubels en apparaten gaat, is het niet interessant voor anderen, maar we proberen toch zo respectvol mogelijk om te gaan met de dingen die mijn ouders in de loop van hun leven verzameld hebben. Samen brachten zij 8 kinderen groot (voor het grootste deel in dit huis…) en dat deden zij met weinig geld en veel liefde. En dat is nog steeds te zien aan de dingen die wij aantreffen. De materiële waarde stelt niets voor, de emotionele waarde is soms hoog. Maar dan nog… wat moet je met alle boeken, dia’s en fotoalbums? We hebben de komende tijd nog heel wat uitzoekwerk te doen…

Je weet maar nooit

Natuurlijk gaat het ons wel lukken om in een paar weken tijd alles uit te zoeken en op te ruimen. En dat opruimen betekent vaak: weggooien. Want veel spullen die in het huis zijn blijven staan zijn verouderd en onbruikbaar geworden. Toch hebben mijn ouders het jarenlang bewaard onder het motto: ‘Je weet maar nooit’. Om een raar voorbeeld te geven: boven vonden wij een voorruit van een Suzuki Alto (mijn zus had vroeger zo’n model auto) – voor het geval iemand daar nog behoefte aan heeft. Alle kinderen en kleinkinderen zullen wel een aandenken willen hebben, bijvoorbeeld een schilderijtje dat mijn vader zelf heeft gemaakt. En soms komen er dingen terug die ooit weggegeven zijn (kindertekeningen, foto’s…).

Niet meer nodig? Weg ermee

Mijn ouders hebben hun gezin in de naoorlogse periode opgebouwd. We woonden in een huurhuis in Haarlem, in een volkswijk en een straat met een zekere reputatie. Een enkele buurman of -vrouw is nog in leven en woont er nog, de meeste ‘oude buren’ zijn vertrokken naar tehuizen of, nog vaker, inmiddels overleden. Het is toch vreemd om zo te kijken naar het huis waar je bent opgegroeid en waar – naast alle spullen – zoveel herinneringen zijn ‘opgeslagen’. Ik denk nu dat ik dit alles goed kan loslaten, ik hecht me wel aan mensen maar niet aan spullen. En datzelfde kan ik ook zeggen van mijn ouders. Het opslaan van alle spullen was geen uiting van mateloze verzamelwoede of hang naar bezit, het was het gevolg van een leven van spaarzaamheid en dankbaarheid – je gooit niet zomaar iets weg als het nog ‘goed’ is.

Spullen

Zuinigheid is een mooi principe, alleen hebben we jarenlang een grotere mate van welvaart gekend en in die periode is er van alles het huis binnengesleept. Goed beschouwd heb ik dat zelf, met ons eigen gezin, ook gedaan. We begonnen met niets (een paar gekochte spullen, het meeste was gekregen) op een bovenhuisje in Zwanenburg. Toen we naar een nieuwbouwhuis in Hoofddorp verhuisden en drie kinderen kregen, kwamen ook bij ons de ‘spullen’ naar binnen. En natuurlijk hebben wij veel meer weggegooid dan mijn ouders, maar nog steeds staan er in de berging en op zolder allerlei dingen waarvan je je moet afvagen of ze wel het bewaren waard zijn.

all you need is less

Minder is meer

Dus… als we klaar zijn met het leegruimen van het ouderlijk huis, komt ook de tijd om eens kritisch te kijken naar de dingen die we zelf in de loop der jaren verzameld hebben. Ik neem me voor dat mijn kinderen het later eenvoudig krijgen als ze onze boedel moeten opruimen. Het lijkt me een mooie uitdaging om volgens het principe ‘minder is meer’ te gaan leven. Dus, laat het voorjaar maar komen, we zijn nu toch al in de stemming van radicaal opruimen.

Is er enige herkenning als je dit leest?

10 gedachten over “Spullen, dingen en andere zooi…

  1. Als student ging ik eens kijken naar een kamer in een groot huis van een oudere dame. Alle drie verdiepingen stonden vol met een bonte verzameling meubels en dozen opgestapeld in de gangen. De dame had alle spullen in huis van haar overleden ouders, broer en zus: “Dat ga ik allemaal nog uitzoeken.” Ik wilde wel schreeuwen: “Verspil toch niet de laatste energieke jaren van je leven aan spullen!” Sindsdien vind ik het heel gemakkelijk om dingen los te laten.

    1. Ja, ik denk dat er vergelijkingen te maken zijn met verslavingen. Spullen niet weg kunnen doen, alles bewaren… het heeft zeer dwangmatige trekjes. En het gekke is dat we allemaal weten dat het heerlijk is om ‘lichter door het leven te gaan’. Denk aan de vakanties…

  2. Mijn ouders hadden hetzelfde voornemen nadat ze het huis van mijn grootouders leeg hadden gehaald. Het komt nog steeds iedere lente even voorbij ;), voorlopig houden we het eerst maar even bij het dressoir en de keuken. Declutter 2013. Best lekker.
    Bijzonder om zo alle oude spullen door te gaan. Ik ben net begonnen oude video’s van m’n opa op DVDs te branden, mooi maar toch ook emotioneel om zo terug een andere tijd ingeslingerd te worden, met mensen waarvan je allang vergeten was dat je ze miste. Kleine handgeschreven briefjes erbij waar de exacte datum en locatie op staat van het speelhuisje waar ik vertel over mijn gekke opa die vier soorten broodbeleg op één boterham smeerde als ik kwam logeren. Toch wel de moeite waard om daar een goed deel van te bewaren. Sterkte met alle herinneringen de komende weken!

    1. Ja, het is lastig, Sabine. De grote voorjaarsschoonmaak komt ook elk jaar terug – net als alle goede voornemens van 1 januari 😉
      Het is dat ik zo druk bezig ben met het maken van mijn eigen herinneringen voor later, anders zou ik me ook volledig kunnen verliezen in de vastgelegde herinneringen van anderen. Maar, zoals je beschrijft, als de beelden en geluiden – foto’s, dia’s, filmpjes, dag- en vakantieboeken – ook deel uit maken van je eigen verleden, dan is het toch een soort tijdreizen… Sentimental journeys. En wat zo melancholisch stemt: alles lijkt zo vluchtig en gaat zo snel. Dus: genieten van het nu allemaal en mooie momenten verzamelen!

  3. Dit verhaal doet me denken aan het huis van mijn mans oma, zoals we dat aantroffen na haar dood. Ze kwam uit een heel arme familie met heel veel kinderen en rijk is ze zelf ook nooit geworden. We vonden werkelijk van alles in haar met alle mogelijke dingen volgestouwde kleine bejaardenhuisje, van flanellen slopen tot zilveren lepeltjes, en alle cadeautjes die ze ooit had gekregen en die een mooi overzicht gaven van de inhoud van de Blokker-winkels de afgelopen veertig jaar. Je kon de mode er zo vanaf zien. Het houtsnijwerk van pake stond er, een koperen ketel die niet van koper bleek te zijn, enzovoort.
    Mij restte een prachtige tas uit de jaren ’70, echt vintage en een pronkstuk, voor mijn man een koffergrammofoon en oude radio. Daarnaast waren het vooral de goede herinneringen aan de liefde en warmte die pake en beppe ons gaven die overbleven!

    1. Ja, een tastbaar aandenken is toch ook wel mooi. Ik ben blij met de fotografie. Omdat het een leuke hobby is, maar ook omdat je veel herinneringen kunt vastleggen zonder dat het veel ruimte in beslag hoeft te nemen. Althans, NU niet meer – een paar externe harde schijven en je kunt heel wat beelden bewaren. Maar ook daarvoor geldt: wie gaat ze later nog bekijken? Dat vraag ik me ook wel af van alle foto’s die ik nu maak. Ik heb er in elk geval zelf plezier in. Ik heb in mijn ouderlijk huis ook nog wat foto’s gemaakt – daar kijk ik later liever naar dan naar ‘spullen’. Denk ik. En ‘spullen’ heb ik zelf ook al te veel, haha.

  4. Heel herkenbaar, heb nu de gewoonte,dat als er iets binnenkomt er twee dingen uitgaan,
    soms moeilijk,maar het lukt wel,het is overigens wel een luxe probleem geworden,terwijl het vroeger veel meer een kwestie was van niet weggooien als het nog bruikbaar is, is het nu meer
    iets van te veel van alles.Maar je merkt om je heen dat men toch voorzichtiger wordt met kopen en dat is volgens mij niet alleen door de crisis,maar ook door het besef van genoeg is genoeg.
    Lees is idd more!

    1. Ook omdat je er op een bepaald moment ‘geen gat meer in ziet’. Dat heb ik ook op mijn werk. Er komen alleen maar spullen bij (in mijn geval: veel papier). De stroom houdt nooit op. Het is dan wel fijn om af en toe eens flink te ruimen.

  5. Ik maakte ook het huisje van mijn mam leeg en misschien vinden sommige dat ik overdrijf maar het is een erg emotioneel moment geworden.Ik weet ik ben een gevoelsmens en vond het erg zwaar.Mijn moeder had niet veel en wat van waarde was ,was al heel lang meegenomen door broers en zussen…Maar zoals altijd is, zijn het voor mij de kleine dingen die het doen.
    Oude foto’s die herinneringen oproepen..Ik koestert ze.

    1. Zo denk ik er ook over. En ik ben gelukkig met het feit dat het bij ons allemaal in goed overleg gaat. Mooie herinneringen zijn en blijven altijd van jezelf – al kun je ze ook goed delen 😉

Zeg iets terug op Vrijspraak

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s