Verzoening

ik snak naar de dag
dat de kunst de kerk vergeeft
de kerk zich weer ontfermt
over mensen die weten
van schoonheid en lijden
gebrokenheid en heelheid

vanaf een kruis
schreeuwt iemand
van de pijn
zijn gebroken lichaam
zijn genade
en genezing

ik hoop op de dag
dat de kerk de kunst
weer kust
de geest zich weer verheft
in een lijdensweg omhoog

20130706-144910.jpg

6 gedachten over “Verzoening

    1. Ik weet niet wat ‘de kerk’ ervan denkt, maar ik vind dit nu precies de vorm van ‘christelijke kunst’ die weerzin en weerstand oproept. Ik wil het liefst die oude bergwand terug, sorry….

  1. We hebben nog een lange weg te gaan voordat gebeurt waar jij in dit gedicht van droomt. Als je een stukje kunst mooi vindt dat niet iedereen in jouw christelijke achterban begrijpt en je vervolgens bang moet zijn voor de reactie daarop van die achterban en de eventuele consequenties, is er HEEL WAT mis.

    1. Eens, Marion! We kunnen alleen in onze eigen omgeving, heel direct en persoonlijk, werken aan verzoening. En dat is “verbinden” helaas vaak in verband te brengen met pijn / oud zeer. Ik heb geen tijd om te wachten tot het vanzelf beter wordt dus begin maar alvast.

      1. En zijn er, naast deze post in Vrijspraak, nog meer manieren waarop je dat wilt invullen? Vind ik wel interessant.

Zeg iets terug op Vrijspraak

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s