‘Says who??’ peinzen over Poetin en zijn opiniestuk in de New York Times

putin in nytPutin, Poetin… ik heb het qua spelling wat door elkaar gehusseld. Maar het is in ieder geval deze Russische Vladimir die in een opiniestuk in de New York Times op nine eleven met een paar goed gekozen woorden de internationale aandacht vraagt. En er zijn wel wat kritische kanttekeningen te plaatsen bij deze open brief als je weet wie hier aan het woord is, maar als je het betoog gewoon op de inhoud beoordeelt kan ik er weinig tegenin brengen en zet hij mij stevig aan het denken. Op Facebook meldde ik er dit bij in een post en comment:

We are all different, but when we ask for the Lord’s blessings, we must not forget that God created us equal.” Woorden van Barack Obama? Nee, van Vladimir Putin… die, zo gebiedt de eerlijkheid – mijn suffe hoofd nu wel aan het denken zet. Ook door deze woorden: “Syria is not witnessing a battle for democracy, but an armed conflict between government and opposition in a multireligious country. There are few champions of democracy in Syria.

Ja, er is ongelofelijk veel op af te dingen. Je kunt ook denken aan de manier waarop er in Rusland met ‘gelijkheid’ en ‘gelijke behandeling’ om wordt gegaan. De woorden komen als een boemerang terug. Maar als je op de inhoud van zijn betoog ingaat (niet toevallig op deze ‘9/11’ datum als opiniestuk geplaatst, vermoed ik zomaar), geeft het wel stof tot nadenken. Denk ook aan de strijd tegen terrorisme in eigen land, Putin weet wel waar hij mee te maken heeft. Democratie naar westers model lijkt ook niet een begaanbare weg voor het vrijwel onbestuurbare Rusland en ook China volgt dit model niet, terwijl we er (met alle bedenkingen) toch wel wat tekenen van vooruitgang zien. En dan nog deze paradoxale vaststelling. De verliezers van WOII waren de economische winnaars in de decennia daarna. Wie heeft de ‘koude oorlog’ gewonnen als je gemakshalve de partijen terugbrengt tot kapitalisten en socialisten? Bizar, maar Rusland en China zitten nu op het geld en het gas.

Mijn vraag is bijvoorbeeld: zien we in het ‘vrije westen’ niet te snel wat we willen zien in de opstanden van het Midden Oosten en Noord-Afrika? Projecteren we ons model van democratie niet veel te gemakkelijk op staten die zich niet los kunnen maken van dictatoriale regimes en die intern diep verdeeld zijn door ideologische tegenstellingen langs religieuze lijnen waarbij partijen vooral in een bruut gevecht om de macht verwikkeld lijken te zijn? En: heeft militaire interventie de democratische rechtstaat dichterbij gebracht in landen als Irak en Afghanistan? Ben je soms beter af met een verlicht despoot en is Putin daar zelf misschien een voorbeeld van? (Ik aarzel om dit te zeggen… maar als er geen democratisch alternatief is verdrijf je de duivel met Beëlzebub). Ik nodig je uit voor een gedachtewisseling in de comments.

Duiding van dit bericht in de Nederlandse media.

Song die ik nu in gedachten heb (zoek er niet te veel achter en stel gerust een ander nummer voor als passende achtergrondmuziek bij deze blogpost).

4 gedachten over “‘Says who??’ peinzen over Poetin en zijn opiniestuk in de New York Times

  1. Eens dat het wel eens verhelderend is om ook eens de andere kant aan te horen, tegenover onze eigen westerse manier van waarnemen. Aan de andere kant denk ik dat we een wat rooskleurig beeld hebben van hoe ons fijne model van democratie ooit tot stand gekomen is. Ik denk niet dat de Franse Revolutie er qua gewelddadigheid, chaos, radicale splintergroepjes en down right gruwelijkheden tegenover mensen die er een andere mening op nahielden, erg anders heeft uitgezien dan wat we nu zien gebeuren in bijvoorbeeld Egypte. En aan de ene kant kun je daar moeilijk achter staan, aan de andere kant kun je mensen ook op geen enkele manier kwalijk nemen dat ze dat willen – misschien nog wel meer een vorm van vrijheid, gelijkheid, een vorm van rechtstaat, dan van democratie. Ik weet niet of dat nou per se onmogelijk is omdat Rusland groot is of omdat er veel verschillende religieuze groepen zijn in Syrië. Misschien is er juist daarom wel die roep om een meer neutrale overheid; laat iedereen zijn eigen leven kunnen leiden. Alle chaos nu ten spijt is het daar wel degelijk ooit om begonnen. Wel maakt het de route erheen een stuk ingewikkelder, ik denk dat Putins opmerkingen vooral wat dat betreft hout snijden. Qua intentie ben ik het eens met de Nederlandse duiding. Meester manipulator.

    1. Well spoken. Er zit altijd toch de aanname in deze manier van denken dat wij (‘het Westen’) een ontwikkeling hebben doorgemaakt die andere landen en culturen gaan volgen. Wij de Franse Revolutie, zij de Arabische Lente. Ik weet wel dat je het zo niet bedoelt en dat je wijst op het pijnlijke proces naar de vorming van onze rechtstaten (we mogen ook nog wel melden dat er twee wereldoorlogen over ons continent geraasd hebben en dat we de rest van de mensheid als Europa bij dit conflict betrokken hebben, net zoals onze expansiedrang als koloniale machten ook nog steeds doorwerkt in de harten en hoofden van mensen op ‘minder ontwikkelde plaatsen’). Ik denk inderdaad dat ieder mens graag in vrijheid wil leven en niet aan de willekeur of manipulatie van anderen overgeleverd wil zijn. De bemoeienis van Westerse machten met ‘de rest van de wereld’ roept ook steeds meer vragen en verzet op. De VS als politieman van de wereld – ze kunnen zich deze rol op den duur ook om budgettaire redenen niet meer veroorloven en steeds vaker blijkt dat hun ingrijpen niet tot structurele verbetering leidt. In het geval van Syrië vind ik het echt moeilijk omdat de beelden van kinderen, slachtoffers van de gifgasaanval, ook op mijn netvlies branden en ik met veel anderen dan denk en zeg: ‘iemand moet hier toch iets aan doen!’ – en dan kijken we toch met z’n allen weer naar de VS die nu eenmaal de macht heeft om militaire actie te ondernemen. Ik vond dat destijds bij Sadam Hoessein ook heel moeilijk. Vanuit de geschiedenis weten we dat je een dictator niet maar z’n gang kunt laten gaan en we weten nog steeds niet of er door de Golfoorlog een nog ergere situatie is voorkomen omdat we domweg het alternatieve scenario niet hebben meegemaakt. Ik sluit niet uit dat Sadam Hoessein Israël had aangevallen en ik geloof dat hij bereid was om daarbij elk middel aan te wenden. Ik vrees dat we met Assad opnieuw een despoot hebben rondlopen die over lijken wil gaan om zijn macht te behouden, maar ik kan ook niet vanachter mijn laptop beoordelen of hij echt het grote kwaad is of dat we juist veel meer te vrezen hebben van de ‘oppositie’ – het is waarschijnlijk terecht dat Poetin erop wijst dat die helemaal geen democratische bedoelingen hebben. Niet zo lang geleden was ik nog van mening dat Obama voet bij stuk moest houden en dat een militaire strafexpeditie gerechtvaardigd was omdat er met de inzet van chemische wapens inderdaad ‘a red line’ is overschreden (niet dat al die andere wapens minder schade aanrichten of op een zachtaardigere manier duizenden mensen het leven benemen), maar ik ben wel blij dat dit nog niet gebeurd is omdat het gevaar van escalatie groot is en omdat het waarschijnlijk niet een vreedzame oplossing dichterbij brengt. Bij de Balkanoorlog heeft ingrijpen van de NAVO volgens mij wel een positief effect gehad – al zijn daar ook verschrikkelijke dingen gebeurd zoals wij als Nederlanders maar al te goed beseffen. Ook toen waren er dergelijke dilemma’s. Economische sancties en diplomatieke oplossingen hebben altijd de voorkeur, maar we leven in een wereld waarin dit helaas niet alle gevallen tot voldoende resultaat leidt. Ik denk wel dat ‘het Westen’ meer moet gaan nadenken over de oorzaken van gewelddadigheden en allerlei vormen van onderdrukking elders op deze planeet. Ons eigen kapitalistische systeem heeft veel goeds voortgebracht, maar we plukken er ook bittere vruchten van. Ongelijkheid, ongebreidelde geldzucht, uitbuiting van medemensen en uitputting van onze grondstoffen en onherstelbare schade aan ons leefmilieu… om maar eens een paar ‘neveneffecten’ bij name te benoemen. Pfff… sorry voor dit lange verhaal.

      1. Misschien bedoel ik het wel meer zo dan je denkt. Niet dat iedere cultuur, als zou dat vastliggen, een dergelijke ontwikkeling door moet maken. Wel wat je zelf ook al zegt, dat die roep om vrijheid en gelijkheid wel eens universeel zou kunnen zijn. De uitkomst hoeft niet dezelfde te zijn als hier, de situatie is anders – maar de roep om vrijheid is dat wel degelijk. En ik wil zelfs nog zo ver gaan dat ik die inderdaad superieur vind. En een vorm van neutrale overheid inderdaad een superieure staatsvorm. Dat impliceert voor mij niet dat wíj op de een of andere manier superieur zijn, zoals Obama dat bijna doet. Of dat zo’n staatsvorm (wereld)oorlogen voorkomt. Of dat wij daarmee ons koloniale verleden over het hoofd moeten zien. Of dat het handig is die democratische rechtsstaat met geweld aan de rest van de wereld te brengen. Of dat onze beweegredenen om in te grijpen in de Arabische wereld überhaupt ooit zo nobel zijn geweest. Het zou niet slecht zijn wat meer oog te hebben voor hoe het handelen van het Westen in enorme mate heeft bijgedragen aan de problemen die we nu zien, zowel langer geleden in de vorm van kolonialisme, als heel recent. Amerika kweekt haar eigen terroristen. Ik denk alleen dat, hoe onmogelijke onze plek daarin ook, die roep om vrijheid wel terecht is. Ook in Rusland en Syrië. En het waard om ondersteund, verdedigd, verworven te worden. In principe. Over de enorme complexiteit van hoe we dan nu zouden moeten handelen ben ik het verder helemaal eens met wat je schrijft. Maar ik wilde die twee kanten even scheiden. Ik geloof pertinent niet dat Putins Rusland nu eenmaal het beste is wat je met zo groot land kunt beginnen. En het is misschien wat idealistisch, maar ik kan niet om die reden zeggen ‘laat die vrijheidsstrijders maar, het is nu waarschijnlijk zo stabiel als het ooit zal zijn’. Ik weet dat jij dat ook niet zegt. Ik denk alleen dat Putin dat wel doet. En daar schiet oog hebben voor de realiteit naar mijn mening door. Daar heeft de diplomatie een punt, maar Putin niet.

        Wel een mooie uitkomst van de vertraging in het optreden tegen Syrië, dat we inmiddels allemaal een beter beeld hebben van hoe ingewikkeld het is onze goede bedoelingen om te zetten in actie. Lekkere afleiding als je ziek bent hè, actualiteiten😉 Hoop dat je je weer wat beter voelt!

  2. Wordt het Westen en het Midden Oosten niet net zo zwart wit zoals Berlusconi al zijn tegenstanders als ‘communist’ bestempelt?
    Als ik baas was van een land of werelddeel zou ik er belang in hebben om een clubje of vereniging te maken. Bijvoorbeeld een VN. Er gebeuren veel gekke dingen in de wereld en samen sta je sterker.
    Dan heb je een raad voor veiligheid, maarja, wat is veiligheid? Wanneer grijp je in over de grens van je land? Nou, ik ben het wel eens met de grens van bijvoorbeeld chemische wapens. Iedere dwaas die zoiets inzet moet worden gestopt, zelfs als het een land is waar je in principe niets mee te maken hebt.
    Dus tot zover volg ik het conflict.
    Qua oplossing (militair ingrijpen) zie ik net als jij nog weinig succesverhalen / best practises. Dat schieten en rakketten werpen zou ik afkeuren. Lijkt me best haalbaar met huidige technologie om net als met Osama Bin Laden met een helicopter in te vliegen, een paar boeven te vangen en die mee te nemen naar internationale gerechtshof. Zet wat drones in om de omstanders te verdoven en klaar is klara, geen doodslag, maar wel de bazen weg (ik denk aan Assad, Kim Jong Un, enz). Dat zou toch al een enorme verschuiving geven?
    Nouja, Obama of Rutte hebben me nog nooit gebeld voor advies, dus zo verlicht zullen mijn gedachten niet zijn.😉

Zeg iets terug op Vrijspraak

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s