de doka van elja

Elja

je huid als papier
voor beelden of
woorden van pijn die
onuitgesproken
zijn

je blijft een meisje
als je lacht en
zelf zo’n prachtig kind
verwacht

het leven snijdt
je wachtte lang
je was te klein
en veel te bang

zoals een beeld
tevoorschijn kwam
het was magie

dat is het nog
ik zie je niet
je bent er toch

ontwikkelaar
een waterbad

er was fixeer
wat was je glad

ik huil voor jou
in een donkere kamer
die zolang nu al
dicht is

geniet van jou
als je lach verschijnt
het leven weer mooi en
licht is

4 gedachten over “de doka van elja

  1. Voor alle duidelijkheid: ik heb natuurlijk vooraf met Elja afgesproken dat we deze foto met het gedicht online zouden zetten. Ik wil hier graag nog een persoonlijke toelichting geven.

    Mensen die niet – zoals ik vroeger – in een doka (donkere kamer) gezien hebben hoe een zwart-wit foto werd ontwikkeld: je begrijpt de beeldspraak uit dit gedicht beter als je iets leest over het klassieke fotografische proces van papier belichten, beelden ontwikkelen en fixeren (Google maar eens).

    Elja maakt prachtige tekeningen en foto’s (de laatste passie is wat ‘weggezakt’ maar ik hoop dat ze dit buitengewone talent weer gaat gebruiken!) en in combinatie met dit mooie en tegelijk pijnlijk treffende zelfportret drong de vergelijking met een doka zich aan mij op. Beelden komen en verdwijnen, tekens van schoonheid en kwetsbaarheid, maar ook harde lijnen, strepen en ‘tekeningen’ van pijn, verdriet en/of eenzaamheid. Moeilijke, angstige levenservaringen kunnen diepe sporen trekken in je ziel en, zoals hier confronterend en bijzonder moedig zichtbaar gemaakt door Elja, blijvende littekens nalaten in de huid.

    Een gedicht moet bij voorkeur voor zich spreken en het is mooi als de woorden in je hoofd en hart langzaam uitgepakt worden (lees een gedicht daarom altijd vaker dan één keer!) Zelfs als je niet alle lagen in de tekst direct ontdekt, kun je schoonheid, herkenning en troost vinden. Zo is het ook als je naar een ander mens kijkt – je ontdekt het geheim van een ander niet direct bij een oppervlakkige, eerste kennismaking; je moet er echt je best voor doen en elkaars vertrouwen winnen en waard blijven.

    Als kleine jongen stond ik in een doka. De basis voor mijn liefde voor fotografie is daar gelegd, realiseer ik mij nu. Dit was de magie waardoor ik gegrepen werd: op een blanco vel kwam het zwart wit beeld ‘als vanzelf’ naar boven. Het was een wonderlijk geheimschrift, een mysterieuze ‘geboorte’ waar ik als tien-, twaalfjarige naar keek maar waar ik ten diepste niets van begreep. Nog steeds begrijp ik niet veel van het geheimzinnige proces van tot leven komen en uit beeld verdwijnen, nog altijd kijk ik met verbijstering naar de lijnen die op het vel verschijnen als iemand op een treffende manier zijn of haar creativiteit uit.

    Het pijnlijke proces van zelfverminking is voor mij ook een verbijsterend mysterie. Het raakt me diep omdat ik het beschouw als een ‘verborgen uiting’ van angst, eenzaamheid en verdriet. Een stille schreeuw om hulp.

    Ik wil dieper kijken dan het beeld, achter de woorden op zoek gaan naar wat er echt bij iemand in het hart leeft. Laat die pijnlijke strepen niet aan je blik ontsnappen – hoe zou dat ook kunnen – maar kijk vooral naar de ogen als spiegels van de ziel. Het is zoals Plumb in het lied zingt (zie mijn comment met videoclip):

    I may seem crazy
    Or painfully shy
    And these scars wouldn’t be so hidden
    If you would just look me in the eye

    Als je jezelf herkent in de woorden en beelden die hier zijn gebruikt, blijf dan niet alleen rondlopen met je verdriet. Zoek hulp en vertrouw erop dat je niet alleen hoeft te blijven vastzitten in jouw eigen donkere kamer.

    Wanneer je openstaat voor woorden van geloof en op zoek bent naar herstel van beschadigde emoties, heb ik deze troostende tekst die ver voor Jezus’ komst al over hem werd opgeschreven: zijn striemen brachten ons genezing.

  2. Soms is je kamer donker en is er geen deur te vinden dan moet je alleen de weg gaan zonder dat je weet waarheen waartoe en waarom. Soms komt er een antwoord een aanraking een bemoediging maar je bent te moe om het werkelijk op te merken. Krassen over je ziel vallen niet op en daar ben je een leven lang door getekend. Alleen G’D ziet ze en weet hoe diep het gaat.

Zeg iets terug op Vrijspraak

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s