Self-fulfilling Prophecy

Jezus leest voorEen van de joodse mannen staat op, loopt kalm naar voren om de aangereikte boekrol in ontvangst te nemen. Hij lijkt op de andere jonge mannen die op deze sabbat naar de synagoge gekomen zijn, maar toch is hij anders. De vingers die de rol aanpakken zijn niet zonder eelt, dit zijn handen van een ervaren timmerman. Zonder aarzeling vindt hij het gedeelte dat deze dag gelezen moet worden en het lijkt of hij de geschreven woorden niet eens hoeft te bekijken om ze uit te kunnen spreken.

‘De Geest van de Heer rust op mij, want hij heeft mij gezalfd. Om aan armen het goede nieuws te brengen heeft hij mij gezonden, om aan gevangenen hun vrijlating bekend te maken en aan blinden het herstel van hun zicht, om onderdrukten hun vrijheid te geven, om een genadejaar van de Heer uit te roepen.’

Dit zijn teksten die in zware tijden gehoord moeten worden, goed nieuws dat als water over dorre aarde vloeit. De mannen in de synagoge leven allemaal in een wereld van lijden, onderdrukking en pijn, deze teksten zijn als balsem voor hun ziel. Generaties lang is hun volk onderdrukt, misbruikt, weggevoerd en vervolgd. Jawel, er waren ook tijden van relatieve rust en vrede, maar het eind van deze nacht is nog niet in zicht en het verlangen naar vrijheid is groot.

Gespannen kijken de aanwezigen in de donkere ogen van hun plaatsgenoot. Nu is de tijd gekomen om uit te leggen hoe deze beloften ooit werkelijkheid zullen worden; nu is het moment om samen stil te staan bij het lijden van deze tijd en te zoeken naar sporen van licht aan de verre horizon.

Misschien kan deze jonge man het vuur weer aansteken, begaafd en welbespraakt als hij is. Scherpe vragen zal hij stellen, opmerkelijke verbanden leggen. Zijn wijsheid is hem vooruitgesneld, zijn ogen stralen een wonderlijke energie uit en de fascinatie voor zijn indringende blik is groter dan de angst voor zijn vlijmscherpe tong.

Overal in de synagoge schuiven mannen op hun plaatsen heen en weer. Ze gaan er eens goed voor zitten, want nu is het woord aan de nieuwe generatie, misschien wel aangevoerd door een krachtige leider, talent uit eigen huis. De jonge man rolt de boekrol netjes op, overhandigt hem aan de dienaar en neemt zijn plaats weer in. De stilte is bijna voelbaar maar wordt al snel weer luid en duidelijk doorbroken. Dezelfde stem, met dezelfde overtuiging, spreekt indringende woorden die als spijkers trefzeker in het hout worden geslagen: ‘Vandaag hebben jullie deze schrifttekst in vervulling horen gaan.’

Dat is het? Dat is wel een extreem korte preek. De verbazing is af te lezen van alle gezichten. Maar toch mooi, dat deze man uit eigen stad met zoveel overtuiging kan voorlezen en zo weinig woorden nodig heeft voor de uitleg. De mannen tuiten hun lippen, knijpen hun ogen samen en draaien de gezichten naar elkaar toe. Geroezemoes. Woorden van bijval, maar ook van stijgende verbazing. Plots is de stilte weer compleet. De jonge man herneemt het woord en geeft na zijn hamerslagen ook een demonstratie met de zaag. De splinters vliegen door de ruimte, de planken kraken en buigen, de trommelvliezen scheuren bijna mee en geven de pijn woord voor woord aan alle hersencellen door.

Jezus leest voor 2Is dit er werkelijk een van ons? Hoort hij tot het beste dat Nazaret te bieden heeft? Wie heeft hem het recht gegeven ons zo de les te lezen!? Is hij soms gek geworden? ‘Geen enkele profeet is welkom in zijn vaderstad’. Hadden zij dat nu goed verstaan? Dreigende woorden over een gesloten hemel, ondubbelzinnige verwijzingen naar tijden van hongersnood en ellende, ziekte en dood. De verontwaardiging is groot. Geen man zit nu nog in een eerbiedige luisterhouding. Iedereen is woedend overeind gekomen en Jezus, de zoon van Jozef, die zojuist zijn eigen nest bevuild heeft met woorden van afwijzing en veroordeling, zal ongetwijfeld zijn trekken thuis krijgen.

De jonge timmerman wordt door schreeuwende plaatsgenoten uit de synagoge gedreven. De een na de ander geeft hem een duw, hij verzet zich niet, herstelt slechts zijn evenwicht en laat zich voortdrijven als een schaap dat niet langer door de eigen kudde wordt geaccepteerd.

Nazaret is een kleine plaats, de rand van de afgrond is snel bereikt. Dit wordt de plek van afrekening, zo lost men hier interne probleem op. Na de eerste – en tevens laatste – preek van wijsneus Jezus kan zijn familie zijn levenloze lichaam op gaan halen aan de voet van de berg waarop deze trotse stad is gebouwd. Er zijn grenzen, ook in Nazaret.

Niemand kan precies uitleggen hoe het gebeurde. De afgrond was al bereikt, de woede was onderweg alleen maar toegenomen. Vlak bij de rand was de zoon van Jozef rechtop gaan staan. Zijn blik en zijn houding, zijn hele verschijning, alles aan hem was zo imposant dat geen man nog de moed had hem ook maar met een vinger aan te raken.

Dwars door de starende blikken loopt Jezus van Nazaret weg. Miskend en gehaat als nergens anders, de levende vervulling van zijn eigen profetie.

svsDit is mijn eerste blog ter ondersteuning van het prachtige initiatief SCHRIJVERS VOOR VRIJHEID. De tekst is gebaseerd op dit bijbelgedeelte. Het goede nieuws van Jezus is niet prettig voor alle oren. Iedereen die denkt dat hij of zij rustig van het thuisvoordeel kan genieten en voor elke wedstrijd een vrijkaartje krijgt, zal stil moeten staan bij de enorme prijs die is betaald. En de strijd is niet voorbij, de buit is nog niet binnen. Gerechtigheid is iets om voor te strijden, vrijheid is niet goedkoop en komt niet vanzelf. 

Zeg iets terug op Vrijspraak

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s