Verkeerde vrienden

wJesus-beruft-Levi-500Onnavolgbaar. Dat is het woord waar ik naar zocht. Je kijkt hem met open mond na, je vraagt jezelf af of je ogen en je oren geen spelletje met je spelen. Maar het gebeurt echt en niet een enkele keer. Jezus loopt voorbij en raakt mensen aan. De verkeerde mensen. Vieze kinderen. Afgewezen vrouwen. Losers en randfiguren, zieken die stinken naar zweet en urine, stumpers die zich niet kunnen verplaatsen zonder de hulp van hun laatste vrienden. Wie wil er in dit gezelschap gezien worden? Waarom zoekt Jezus niet zijn eigen soort mensen op?

Ik zie hem nu naar buiten lopen naar het huis van Levi. Moet ik hem tot de orde roepen en uitleggen dat Levi geen man is om wijn mee te drinken? Dit is de hufter die ons tol laat betalen, de belastinginner die voor de bezetter werkt. Weet hij het zelf niet?

‘Volg mij!’ Hij zegt het werkelijk, ik vergis me niet. En Levi heeft het ook gehoord want hij staat op, laat zijn boekhouding en munten liggen en gaat mee. Levi. Die zakkenvuller, die centendief, die meeloper.

En ja, als je met zo iemand gezien wordt, kun je net zo goed alle fatsoensregels overboord zetten. Ik hoor nu dus muziek uit dat raam komen, ik zie dansende mensen met kelken vol rode wijn en Jezus staat er gezellig tussen. Zijn ene hand op Levi’s schouder, zijn andere brengt een stuk brood naar zijn lachende mond. Hij eet en drinkt met deze gasten, ik weet wat ik zie.

Daar komen de bewakers van normen en waarden, de mannen die wel beter weten dan Jezus – die kennelijk gek is op de verkeerde mensen. Ik hoor hoe zij niet Jezus, maar zijn vrienden ter verantwoording roepen: ‘Waarom eet en drinkt u met tollenaars en zondaars?’ De vrienden vallen stil en kijken naar hun Meester. Hij spoelt het stuk brood weg met een flinke slok wijn en kijkt de belangrijke bezoekers indringend aan. ‘Gezonde mensen hebben geen dokter nodig, maar wie ziek is wel; ik ben niet gekomen om rechtvaardigen te roepen, maar om zondaars aan te sporen een nieuw leven te beginnen.’

Onnavolgbaar. Maar ik kan niet stoppen met nadenken. Ik zie nog hoe onze geestelijke leiders verbluft omkeren en hoe Jezus verder feest met zijn verkeerde vrienden. En ik vraag me af wie er nu gezond of ziek is. Ik vraag me af bij welke mensen ik wil horen – bang dat ik misschien al ongeneselijk onverdraagzaam ben geworden. Zou hij mij nog in zijn omgeving dulden? Wil hij nog wel met mij gezien worden?

Dit is mijn tweede blog ter ondersteuning van SCHRIJVERS VOOR VRIJHEID. De tekst is gebaseerd op dit bijbelgedeelte. Ik heb de wereld ingedeeld in mensen die deugen en mensen die niet deugen. Het leven is hard, het goede en juiste komt vanzelf bovendrijven en wat slecht is zakt naar de bodem. Maar ik ben niet langer zeker van mijn zaak. Ik vrees dat ik me rijk gerekend heb, te comfortabel ben blijven geloven in mijn eigen gelijk, mezelf de liefde van de mooiste en de beste mensen heb ontzegd. Ik wil de verkeerde vrienden hebben, ik ben niets te goed voor hen.

Schilderij: “Jesus beruft Levi” Kristina Dittert © 2011

Zeg iets terug op Vrijspraak

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s