Nadiyka Gerbish: ‘Gebed is ons enige echte wapen…’

DSC_9868Nadiyka Gerbish is een schrijfster uit Oekraïne. Ik ontmoette haar in Boedapest tijdens een bijeenkomst van christelijke uitgevers en auteurs (oktober 2012). In haar vaderland maakte zij een opvallend debuut met een verhalenbundel, een boek dat ook tijdens de bijeenkomst in de prijzen viel. Ik zie nog de blije verrassing op haar gezicht toen zij de prijs ontving. Zij was een van de mensen die het nieuwe gezicht toonden van de ‘opkomende markten’ – voormalige landen uit het Oostblok die de volgende fase van vrijheid en democratie waren ingegaan. Schrijvers kunnen een volk een stem geven, de ziel van een natie blootleggen, en uitgevers hebben de rol om de belangwekkende stemmen te versterken.

Ik ben uitgever van beroep, maar dit is mijn blog waar ik vrijuit mijn persoonlijke mening geef. Soms geef ik een ander de gelegenheid om zich hier uit te spreken en dit keer geef ik graag het woord aan Nadiyka – pas moeder geworden van een prachtige dochter – levend in angst en spanning omdat ook haar man onder de wapenen geroepen kan worden om zijn land en volk te verdedigen. Dat levert veel zorgen en angst op en Nadiyka, een gelovige vrouw, roept ons op om het wapen van gebed in te zetten zodat het kwaad uiteindelijk niet zal overwinnen.

Vaders

NADIYKA > Ik weet dat God om ons geeft. Ik bid en smeek dat Hij zijn mensen niet laat omkomen vanwege de schizofrene acties van een of andere waanzinnige. Elke dag wanneer ik zie hoe mijn man zoveel liefde geeft aan onze lieve pasgeboren dochter, houd ik mezelf voor dat wanneer een aardse vader zoveel van zijn kind kan houden, de hemelse Vader ons zeker ook tegen het kwaad zal beschermen. Maar in deze tijd is het zo moeilijk om te blijven geloven dat Hij alles onder controle heeft wanneer ik het nieuws lees.

November 2013

Nog maar drie maanden geleden gingen Oekraïners de straat op om te vechten voor hun toekomst, hun waardigheid en hun vrijheid. Mijn volk ging niet strijden en sterven omdat zij zo graag lid wilden worden van de Europese Gemeenschap. Ja, daarvoor trokken ze in november aanvankelijk wel naar het Maidanplein in Kiev, maar nadat de president zijn keuze had gemaakt, waren de meeste mensen gereed huiswaarts te keren.

De wereld heeft het gezien

‘Ik ga naar huis,’ schreef een vriend, ‘want ik geloof niet dat een gewelddadige aanpak van dit conflict acceptabel is. Ik zag twee doelstellingen voor dit protest: ik wilde de president laten zien dat de kleine Oekraïner die deze woorden schrijft opkomt voor Europese integratie, en om de wereld te laten zien dat deze enkele Oekraïner… De wereld heeft het gezien. De president heeft het gehoord, maar hij luisterde niet. Afzetten dan maar? Wie gaat daarvoor stemmen in het parlement? Moet de regering aftreden? Wat zou dat voor verandering brengen? Het associatieverdrag is nu een van de belangrijkste onderwerpen voor de volgende verkiezingen. Het is niet wijs om deel te nemen aan een strijd waar op geen enkele manier iets te winnen is. Deze slag is verloren en er zijn geen geloofwaardige scenario’s. Tot ziens in 2015.’

Betoverd door de magie

Dus deze vriend – en veel andere vreedzame demonstranten met hem – verliet het Maidanplein. Slechts zo’n 400 jonge mensen, meestal studenten, betoverd door de magie van de nacht, de magie van een revolutie, verblind door jeugdige overmoed en het verlangen de wereld in vuur en vlam te zetten, bleven achter. Sommigen bleven wachten op de trein die hen de volgende morgen naar huis zou brengen. Zij praatten wat met elkaar, zongen wat liedjes, jonge stelletjes kusten… en daarna werden zij in elkaar geslagen door de politie. En DAT was het begin van de revolutie. Het ging niet meer om opname in de Europese Gemeenschap.

‘Diepe bezorgdheid’

De mensen stonden daar om hun kinderen en hun toekomst te beschermen. Zij streden op een vredige manier voor hun vrijheid, want zij wisten dat hun kracht in eenheid lag. Hoe minder mensen bleven, hoe meer van hen in elkaar geslagen of gedood werden. Daarom bleven de Oekraïners, dag na dag en maand na maand. Ze smeekten Europa en de VS om op te treden, maar de enige reactie die zij kregen was een of andere ‘diepe bezorgdheid’. Daarom gingen de mensen zelf maar iets doen en offerden zij hun leven om hun doelen te bereiken. Ja, er zijn verkeerde beslissingen genomen en sommige vormen van protest waren helemaal niet vreedzaam. De woede overheerste – en er vloeide bloed. Mensen probeerden nog meer druk uit te oefenen, ze wilden het uiterste bereiken: ze wilden de overwinning behalen waar ze zich zo naar hadden uitgestrekt. En toen volgde de bloedigste dag van de revolutie. Een van de doden was een jongen die afkomstig was uit hetzelfde kleine provinciestadje waar ik woon. De oorlog kwam toen zo dichtbij – het bloed was zo echt.

Moedertaken

De gebeden die wij omhoog zonden waren zo vol passie en het was zo moeilijk om op God te vertrouwen. Toch was dat alles wat we konden doen. Ik wist dat ik weinig anders kon doen, dus ik bad dag en nacht, ik riep tot God zodat Hij ons zou horen en beschermen. De routine van het uitvoeren van mijn dagelijkse moedertaken vormde de beste remedie tegen de onrust in mijn ontregelde, geagiteerde ziel. Babyzorg, luiers verschonen, korte wandelingen maken. Ik boende de vloer terwijl ik mijn gebeden herhaalde. Ik las de Psalmen hardop. En ik geloofde dat Hij ons ZEKER zou antwoorden.

Geen automatisch herstel

…toen de bloedende, uitgeputte Frodo uiteindelijk van de ring af was, werd de wereld rondom hem niet onmiddellijk helder en mooi. Er wachtten hem nog veel beproevingen: de wreedheden van de verraderlijke Saruman, de ontmoeting met het arme leger van de Hobbit-Titushkas en nog veel andere problemen. (Alleen in de film blijft Shire onaantastbaar mooi, alsof er niets gebeurd was in Midden-aarde). Er waren ontwortelde bomen, platgebrande steden, het bewustzijn van de Hobbits was aangerand. En wanneer het geliefde land weer tot bloei zou moeten komen, dan was daar veel moed, standvastigheid en hard werk voor nodig. De val van Mordor bracht niet automatisch een herstel van de verminkte wereld. En vandaag de dag lijkt Mordor wel onoverwinnelijk. Maar ik weet dat het enige echte wapen dat we hebben het gebed is. De Almachtige Heer zal ons horen. Alstublieft, bid vandaag met en voor de Oekraïners.

Zeg iets terug op Vrijspraak

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s