Achthonderd babylijkjes

ierse kidsWant in hem leven wij, bewegen wij en zijn wij. Of, zoals ook enkele van uw eigen dichters hebben gezegd: “Uit hem komen ook wij voort.” Handelingen 17: 28

Achthonderd babylijkjes in een put bij een Iers nonnenklooster. Ik weet niet of je dat bericht vernomen hebt, maar ik kan even niet meer rustig nadenken.

In Ierland was het in de eerste helft van de vorige eeuw een onverdraaglijke schande als een meisje ongehuwd zwanger raakte. Er was feitelijk maar één oplossing: het meisje moest naar het klooster, haar kind baren, afstaan aan de nonnen, het daar laten opvoeden (of sterven?) en dan zelf elders in het land een veilig heenkomen vinden om als ‘gevallen vrouw’ vergeten te worden. Zo werd er destijds dus omgegaan met jonge vrouwen en hun kinderen. We weten niet eens of die meisjes zwanger raakten door een vrijpartij met een vriendje, of dat ze het slachtoffer waren van verkrachting. Hoe het ook zij, mijn hart breekt voor deze meiden, voor hun kinderen en voor een wereld waarin dit mogelijk is. En ik heb er een vraag bij: God waar was u?

Ja, ik kan hier zoete praatjes gaan verkopen, maar we leven in een keiharde wereld en we lopen vaker tegen dergelijke vragen aan. Ik kom hier niet tot een sluitende verklaring of een logisch antwoord. Ik blijf rondlopen met mijn vraag en stel ‘m vrijmoedig. Niet aan een lege hemel, maar aan God zelf en zonder terughoudendheid of angst.

Dit geloof ik: elk mens is Gods gewenste kind. Jij bent Gods gewenste kind. Ik weet niet wat je ouders of je omgeving je hebben aangedaan, maar God is niet ver. In hem leven wij. Dat wist Paulus, die deze bijbelwoorden schreef en dat wisten ook de Griekse dichters die hij instemmend citeerde.

Klaarblijkelijk laat God heel veel onrecht ‘passeren’. Wat wij ook weten of begrijpen, dit is duidelijk: God grijpt niet altijd in om kwaad te voorkomen. Maar is hij afwezig? Mag ik nog geloven dat hij recht zal spreken en dat die 800 mensenkinderen in zijn Vaderarmen zijn geland?

Zal God rechtspreken over de mensen die zo gehandeld hebben, zal hij de moeders troosten en in de eeuwigheid hun verdriet veranderen in blijdschap? Als ik dat niet geloof, word ik pas echt wanhopig. God, ik snap u niet, maar ik vertrouw u toch.

Deze tekst heb ik vannacht geschreven voor Preek door de Week van De Meerkerk in Hoofddorp. In deze geloofsgemeenschap voel ik me thuis, kan ik mijn vragen stellen en samen met anderen op zoek gaan naar antwoorden. Die vinden we lang niet altijd, maar het delen van de vragen geeft ook al troost. En het helpt als we onze woede en ons verdriet kunnen uitschreeuwen naar een hemel die niet leeg is. Ik voel een machteloze verontwaardiging en pijn over het bericht waar ik hier over schrijf. Maar ik denk ook aan de wrange tegenstelling: een streng katholiek land waar abortus absoluut taboe is, heeft kennelijk plaats geboden aan een klooster waar baby’s door mishandeling en uitputting in honderdtallen stierven. Moet ik God nu afschrijven of aanschrijven als ik dit hoor? Moet ik de wereld en de menselijke moraal verantwoordelijk houden of ‘de kerk’ voortaan gaan beschouwen als een monsterlijk instituut waar gehandeld wordt dwars tegen de verkondigde boodschap van liefde en genade in? Of moet ik dit bericht aan de hemel adresseren en hopen dat God alle achtergronden kent, al het onrecht zal vergelden en eeuwig troost en herstel zal bieden? Ik doe dat laatste, maar het is werkelijk niet eenvoudig.

Bron foto.

6 gedachten over “Achthonderd babylijkjes

  1. Ik vind de afweaigheid van God in een zieke wereld ook volstrekt onverklaqrbaar, maar in dit concrete voorbeeld zou mijn vraag toch allereerst naar onszelf terugkeren; mens, waar was jij?

    1. Persoonlijk vind ik het weer altijd zwak van mezelf als ik leed buiten mij om niet voldoende aandacht geef, maar leed in mijn naaste omgeving en/of van familie en gezin niet goed verwerken kan. Het voorbeeld dat je geeft Paul is schrijnend genoeg in zichzelf, maar als we dan iets of iemand al in de beklaagdenbank zouden willen zetten, dan moeten we denk ik ver terug in de geschiedenis. Er wordt in blogs en op FB (zie mijn account) recentelijk weer hoog opgegeven over de verworvenheden van de oude kerk, de kerkvaders en de schoonheden van de katholieke kerk, dan wel de RKK. Maar wat is de kerk nu helemaal zonder de Geest? Wat is de uitoefening van het ambt zonder de Geest? Wat voor waarde heeft enige leerstelling over zonde en het oordeel zonder de blijde boodschap van genade en vergeving? Een kerk zonder de Heilige Geest is een wanstaltig instituut. We zijn deze week op weg naar Pinksteren. Als de Geest ons het evangelie openbaart en ons karakter vormt, dan zijn er geen kinderlijkjes meer, dan is er geen kinderprostitutie meer en dan zou ook koning voetbal worden onttroont wereldwijd. Nu staat de westerse kerk er in moreel op zich beter voor dan de tijd van de nonnenkloosters in Ierland, maar met elkaar hebben we nog een lange weg te gaan.

  2. Een link naar deze blogpost staat op mijn Facebook-timeline en daar liet Sylvia Vanden Heede een reactie achter die ik ook hier graag wil weergeven – met daaronder mijn eigen commentaar.

    ——————————————————————————————————————–

    Moet er geen addendum bij je blogpost, Paul? 😉
    What happened at the Tuam children’s home was a human tragedy, not a Catholic one

    ——————————————————————————————————————–

    Dank voor dit artikel, Sylvia. Het hele verhaal heeft uitgebreide studie en reflectie nodig – mijn persoonlijke reactie als gelovige was gebaseerd op een nieuwsbericht dat weer verslag uitbracht van een historisch onderzoek. Er zijn ongetwijfeld tal van verzachtende omstandigheden aan te voeren, maar wat blijft staan is dat honderden kinderen zijn gestorven in een cultuur waar zij gezien werden als een schande en waar hun moeders ook slachtoffer werden van sociale uitsluiting. Mijn reactie op dergelijk nieuws blijft onveranderd – ik vind het schokkend, ik lig er wakker van en ik uit mijn vertwijfeling en vragen. Daarbij adresseer ik die vragen aan God, de Enige die de harten kent en ook weet wat mij beweegt.Twee citaten uit het door jou aangehaalde artikel geef ik hier weer: “Put all this evidence together and you have a far more nuanced picture than the one presented in parts of the media. Tuam was a miserable institution, blighted by underfunding and the snobbery of the locals. But it may sometimes have been run better than at other times, and it’s possible to see some of the nuns as people who were prepared to do something that the rest of the community would not – care, no matter how poorly, for unwanted children.” Een belangrijke nuancering – ik heb er ook voor gewaakt om de schuld bij iemand in het bijzonder neer te leggen. Ook dit is een belangrijke vraag: “What is it about stories involving the Catholic Church that means some ordinarily rigorous journalists suddenly disregard fact checking?” Ik zal er niet aan mee doen de katholieke kerk de schuld toe te schuiven, al zijn er genoeg schandalen naar buiten gekomen die schokkend zijn en die je als volgeling van Jezus niet kunt goedpraten. Het bewijst voor mij alleen maar dat gelovigen geen moreel superieure wezens zijn, dat zij fouten maken, misdaden begaan, genade en vergeving nodig hebben – net als de rest van de mensheid. Het helpt mij dat ik mijn vragen en wanhoop aan het Hoogste Hof kan voorleggen en daarbij schroom ik er niet voor ook aan God te vragen: Heer, waar was U, hoe kan het toch dat dergelijke dingen gebeuren op een wereld waarin U kunt ingrijpen? Maar kennelijk werkt God niet zo, klaarblijkelijk laat hij veel ellende ‘passeren’ en moeten we hopen dat er uiteindelijk recht zal geschieden – dat is de strekking van mijn overdenking en daar sta ik nog steeds helemaal achter. Maar ik ben wel blij met je reactie en ik zal deze ook onder mijn blogpost plaatsen.

    Een samenvatting van geciteerd artikel uit the Telegraph is hier in het Nederlands te lezen.

    PS
    Als ik het teruglees leg ik toch ook ‘schuld’ bij het klooster. Zo kwam het bericht ook over toen ik er kennis van nam. Maar inmiddels denk ik: dat klooster was ook ‘de put’ van de Ierse samenleving als geheel. Je zou het Leger des Heils ook niet verantwoordelijk willen stellen voor al het menselijk leed dat op hun stoep belandt. Dat is ook een manier om naar deze berichten te kijken.

Zeg iets terug op Vrijspraak

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s