Deze wereldoorlog geven we liever geen nummer

Oorlogen zijn grootschalige, gewelddadige escalaties van conflicten tussen staten of burgers. Je kunt ze het best beschouwen als uitslaande branden die op gang gekomen zijn door kleine vlammetjes die door pyromanen zijn aangestoken in explosieve omstandigheden. Soms lijkt het erop dat men ‘brand meester’ is, maar tot schrik van de toeschouwers vindt het vuur een nieuwe sluiproute, vaak ook naar andere plaatsen, om daar alweer dood en verderf te zaaien. Ik denk dat dit waar is voor gewelddadige conflicten die zich achtereenvolgens in de tijd afspelen, als voor oorlogen die ogenschijnlijk los van elkaar woeden, maar die bij nadere beschouwing onder- of bovengronds met elkaar verbonden zijn. In deze blogpost wil ik nadenken over deze verbondenheid. De vraag die ik overdenk is: wat zijn de belangrijkste verbindende factoren tussen de gewapende conflicten die in onze tijd op aarde plaatsvinden? Ik duik eerst de geschiedenis van de vorige eeuw in en probeer dan uit te zoomen naar de wereld van vandaag en de actuele conflicten waarvan wij getuigen zijn.

VERKLARINGEN

Bij oppervlakkige observatie van de wereldkaart hierboven (geleend van Wikipedia) valt het direct op dat de conflicten rond de evenaar gecentreerd zijn. Dat is opmerkelijk en het vraagt om een verklaring. Er is zoiets als mentaliteitsverschil tussen flamboyante zuiderlingen en nuchtere noorderlingen – dat verschil in temperament zie je zelfs binnen onze eigen landsgrenzen – maar dat zal toch niet de ultieme verklaring zijn voor dit verschijnsel. Ik neig ernaar te denken dat oorlogen als vulkanische fenomenen uitbreken of plaatsvinden op plaatsen waar de ideologische aardschollen botsen of langs elkaar schuren. De belangrijke ‘basale’ verklaring voor conflicten lijkt mij: wie heeft er (goed) te eten en wie niet? Het gaat dus om de verdeling van bestaansmiddelen, grondstoffen en markten. Bij gewapende conflicten is er geen uitwisseling van redelijke argumenten met het doel vreedzaam overeenstemming te bereiken, daar vallen we terug op de wet van de jungle: de sterkste wint en ‘krijgt gelijk’. Gek genoeg is de winnaar van zo’n uit de hand gelopen conflict niet per definitie de ‘uiteindelijke’ winnaar – daar zijn genoeg voorbeelden van te bedenken (Duitsland en Japan zijn na de Tweede Wereldoorlog in economisch opzicht niet als ‘verliezers’ aan te merken en hoe moeten we na afloop van de Koude Oorlog tegen ‘verliezers’ Rusland en China aankijken?)

OPEENVOLGENDE OORLOGEN

We leven een eeuw na het uitbreken van de Grote Oorlog (1914-1918) en daar merk je in dit land niet al te veel van. Zo was het eigenlijk ook toen die oorlog (we noemen hem met de kennis achteraf de Eerste Wereldoorlog) daadwerkelijk over ons continent raasde. De Belgen hebben dat conflict – in tegenstelling tot ons land – niet kunnen ontlopen, hun land werd tot frontgebied gemaakt. Nederland koesterde de neutraliteit en bleef in die oorlog buiten de strijd. De Eerste Wereldoorlog zien wij nu als voorloper van de Tweede Wereldoorlog – een verschrikkelijk internationaal bloedbad dat ook ons land niet bespaard bleef. De oorlogen hebben door geschiedschrijvers een ‘nummer’ gekregen omdat ze aan het begin van de vorige eeuw opeenvolgend werden uitgevochten, maar natuurlijk vooral omdat ze een tot dan toe ongekende omvang, internationale betrokkenheid en gruwelijke impact hadden.

ESCALERENDE BURENRUZIES

Kun je de oorlogen isoleren van voorgaande en opvolgende conflicten? Natuurlijk niet. De Eerste Wereldoorlog kwam niet uit de lucht vallen maar was het gevolg van een hele reeks ‘escalerende burenruzies’ in Europa. De Tweede Wereldoorlog is een feitelijke voortzetting van de Eerste. De afloop van de Tweede Wereldoorlog betekende de aftrap van de Koude Oorlog – een strijd die vooral bestond uit het opbouwen, uitbreiden en afbakenen van politieke invloedssferen met militaire dreiging en economische macht. Ook die oorlog – zonder massaal wapengekletter – had een mondiaal karakter. De strijd werd uitgevochten op de markt, met economische middelen, maar ook via de media. De Berlijnse muur is gevallen, de grenzen tussen Oost en West gingen open en de-escalatie van het conflict werd in gang gezet. Op papier was het communistische machtsblok de ‘verliezer’, maar ironisch genoeg is het nu Rusland dat de internationale agenda steeds meer bepaalt (het Westen reageert vooral) en China die de VS als economische, financiële en militaire supermacht naar de kroon steekt. Rusland heeft zichzelf herpakt, heeft een genadeloos kapitalistische politiek ingevoerd, zit op grote grondstofvoorraden, beschikt over eindeloos gebied en een enorme menskracht. In Vladimir Poetin heeft dit herstelde wereldrijk een door de wol geverfde leider die handig inspeelt op het nationale verlangen naar eer- en machtsherstel. Een geslepen machtspoliticus die – zoals ik onlangs in Die Zeit las – “exact weet hoe ver hij te ver kan gaan”.

WE ZIJN PARTIJ

Ik liep eerder deze maand over de Champs-Élysées waar ter nagedachtenis van de grande Guerre op straat een foto-expositie was opgesteld. Met de camera in de aanslag ben ik langs die grote borden gelopen, hier en daar las ik een bijschrift, maar ik lette vooral op de mensen die op de grote foto’s waren ‘vereeuwigd’. Het was een bevreemdende ervaring, het leek erop dat velen van hen met enthousiasme ten strijde gingen trekken – alsof ze echt zin hadden in de oorlog. Maar de zwart-wit foto’s werden harder en gruwelijker, de loopgraven, de holle gezichten, de ziekenhuiszalen met enkele ‘gelukkigen’ die de strijd hadden overleefd. Wat staat dat allemaal ver van ons af en wat komt het tegelijkertijd griezelig dichtbij als je nu, 100 jaar later, actief het nieuws volgt. Het is verleidelijk om te denken dat wij ook vandaag op veilige afstand van de brandhaarden kunnen blijven, maar de realiteit is anders en dat kunnen we ons beter maar op tijd realiseren. De wereld is door techniek en media zo met elkaar verknoopt geraakt, dat landsgrenzen feitelijk hun relevantie verloren hebben. Ook als een conflict niet op eigen bodem wordt uitgevochten, ben je -tegen wil en dank- partij. We kunnen niet vanuit een neutrale positie op veilige afstand blijven kijken naar wat zich afspeelt in Oekraïne, Israël en de Palestijnse gebieden, Syrië en Irak, grote delen van Afrika. We kunnen olympische spelen en wereldkampioenschappen organiseren om de aandacht voor korte tijd af te leiden (en ook die mondiale evenementen zijn verknoopt met de conflicten), maar als de slingers zijn opgeruimd vallen de rookpluimen weer op. De strijd is nooit weg geweest, we hebben alleen korte tijd even de andere kant opgekeken.

MASSABOTSING VAN LEVENSBESCHOUWINGEN

De grote strijd die nu wereldwijd wordt uitgevochten is een massabotsing van levensbeschouwingen. Ik weet niet of het woord ‘massabotsing’ al bestaat (ik heb het nog niet gegoogled), maar zo zou ik het willen aanduiden. Een kettingbotsing is een reeks aanrijdingen die in elkaars verlengde liggen (zo kun je de historische, opeenvolgende conflicten zien), een massabotsing vindt grootschalig en gelijktijdig plaats op een aantal wegen en kruispunten. Zo’n mega-aanrijding zorgt voor een onoverzichtelijke puinhoop vol pijn en paniek. We staan verbijsterd aan de kant te kijken met onze verbandtrommels en gevarendriehoeken, maar voelen ons onmachtig iets van betekenis te doen. Een beetje puinruimen, wat pleisters en bekeuringen uitdelen – het is allemaal volkomen ontoereikend. Het liefst zou je zo snel mogelijk bij de massabotsingen wegrijden. Maar er is geen ontkomen aan, het wegennet is één verknoopt geheel, politie en hulpdiensten moeten wel ingrijpen en samenwerken – ook als de botsingen formeel gesproken buiten het directe territorium plaatsvinden.

PRINCIPIËLE TEGENSTELLINGEN

Waar liggen nu de principiële verschillen tussen de strijdende partijen wereldwijd – als je deze conflicten vanuit een globaal standpunt probeert te bezien en begrijpen? Ik denk dat er in onze tijd een wereldwijd conflict gaande is. We geven deze wereldoorlog liever geen nummer omdat we geen paniek willen zaaien en omdat we hem in wezen niet kunnen begrenzen in tijd of ruimte. Het gaat om een mondiale, bloedige en complexe strijd tussen beschavingen die mensenrechten en democratie omarmen en culturen die hier niet in mee willen gaan. Die principiële tegenstelling levert al genoeg brandstof op voor deze voortgaande wereldoorlog, maar het vuur wordt helaas extra aangewakkerd door religieuze overtuigingen en politiek-economische tegenstellingen. Een factor die extra olie op het vuur gooit wordt gevormd door het feit dat we wereldwijd in rap tempo door onze niet hernieuwbare voorraden heen raken. De uitputting van de aarde draagt er enorm aan bij dat het ‘ieder voor zich’ steeds belangrijker gaat worden. Dat zijn alles bij elkaar opgeteld angstaanjagende ontwikkelingen, maar ze gaan niet weg wanneer wij liever wegkijken of stoppen met nadenken. Bevolkingsdruk en demografische onevenwichtigheid zorgen daarbovenop nog eens voor tal van langetermijnproblemen.

INGEWIKKELDER DAN OOIT

De strijd op deze planeet is ingewikkelder dan ooit. Dat heeft te maken met genoemde massabotsingen van levensbeschouwingen, maar ook met het feit dat er geen duidelijke lijnen te trekken zijn tussen twee of meer strijdende partijen. Alles heeft met alles te maken – grenzen verliezen hun betekenis, al zetten we nieuwe muren en hekken neer (zoals Israël doet rond de Palestijnse gebieden en de VS aan de grens met Mexico). Het feit dat een Maleisisch toestel boven Oekrains grondgebied wordt neergehaald met een Russische raket en dat daarbij talrijke Nederlandse en Australische slachtoffers te betreuren zijn, laat zie hoezeer onze volken en beschavingen met elkaar vervlochten zijn. Zo is ook het gezeul met ‘uitgeprocedeerde asielzoekers’ in eigen land een teken aan de wand. Kortzichtige mensen zullen dit zien als een lastig ‘Nederlands vreemdelingenvraagstuk’, maar je kunt deze problematiek natuurlijk alleen maar begrijpen en aanpakken als je naar de internationale oorzaken kijkt (armoede, uitbuiting, overheersing, mensenhandel). De strijd tegen het jihadisme is ‘ook een taak van de maatschappij’, zo kregen we gisteren van twee van onze ministers te horen. De overheid gaat belangrijke grondrechten beperken om met hardere middelen de radicalisering van moslimjongeren tegen te kunnen gaan (innemen paspoort zonder proces maar met recht van beroep is een grote stap, maar ook de grenzen van vrije meningsuiting, demonstratie en vergadering moeten opnieuw worden overdacht en vastgesteld).Ook deze problematiek van radicalisering en fundamentalisme kun je niet buiten de landsgrenzen houden – deze oorlog kent geen grenzen. Opmerkelijk genoeg zien we een ‘ongrijpbare vijand’ zich groeperen in kalifaten (Syrie, Irak en Afrika) zodat ze feitelijk gemakkelijker te lokaliseren en bestrijden zijn. Het probleem is wel dat deze territoria uitvalsbases worden voor de wereldwijde strijd. Daar wordt ook niet geheimzinnig over gedaan.

WAT KUNNEN WE DOEN

Ik word niet vrolijk van alle dreiging, ellende en geweld in de wereld vandaag. Uitwijken naar een andere planeet is geen optie, neutraliteit blijkt geen houdbaar standpunt… we zullen na moeten denken over de vraag hoe wij ons verhouden tot alle conflicten en strijdende partijen en we zullen partij moeten kiezen in veel conflicten. Dat is heel ingewikkeld, want in veel gevallen moet je kiezen tussen kwaad en kwaad. Als gewone burger kun je vooral je best doen om goed geïnformeerd te zijn en te blijven. Op mediagebied krijgen we een smakeloze en ongezonde stroom aan fastfoodnieuws te verwerken – kant en klaar meningen van mensen die geen bronnen checken en niet echt in staat zijn de complexe ontwikkelingen te duiden. Ik houd van nieuwe media, maar zou iedereen willen oproepen om vooral serieuze kranten en opiniebladen te blijven lezen – het liefst ook van buiten onze grenzen. De mening van je oom op Facebook mag niet hetzelfde gewicht krijgen als het professionele oordeel van een journalist, politicoloog of historicus. Geef niet te lichtvaardig een ‘like’ en deel niet elk schokkend nieuwsbericht of horrorfoto ‘omdat het zo erg is’. Vraag je af of de informatie die men kritiekloos doorspeelt wel betrouwbaar is en of de persoon die als doorgeefluik optreedt wel in staat is de juistheid te beoordelen. Zet in elk geval een heel pak zout tussen muis en monitor.

AARDS EN HEMELS

Als christen geloof ik dat er in ons hart en boven ons hoofd een universele strijd tussen goed en kwaad woedt. De hele aarde is strijdtoneel en er zijn machten actief die wij niet kunnen controleren of beheersen. We zijn te klein, te zwak en te verdeeld. Relax, je kunt het weer en de golven van de zee ook niet wezenlijk veranderen – blijf daarom vooral rustig doorgaan met ademhalen, leven en liefhebben. Je kunt wel zelf – per geval – bepalen aan welke kant van de discussie je gaat staan. Versterk je de partij die liefde preekt of geef je steun aan haatzaaiers? Ga je aan de zijde staan van de geradicaliseerden of schaar je je bij de gematigden die vooral proberen het hart warm en het hoofd koel te houden? Geef je voeding aan gevoelens van angst en paniek of probeer je in alle moeilijke omstandigheden vooral jezelf en je medemensen te bemoedigen en aan te zetten het goede, het schone en het ware na te streven?

14 gedachten over “Deze wereldoorlog geven we liever geen nummer

  1. Je adviseerde voorzichtig met ‘likes’ te zijn, maar deze moest ff.🙂 Mooi verwoord. Ondanks je fotografische exercities ben je de vaardigheid van de pen niet kwijtgeraakt. Nou ja, toetsenbord dan.
    Tegelijkertijd vraag je nogal wat. Het kabinet doet er alles aan om de gemoederen rustig te houden. Het NOS journaal ook, door overwegend een slap uittreksel van het wereldnieuws te presenteerden en brandhaarden als kerstboomverbrandingen af te doen. Ik krijg steeds meer het gevoel dat de EU Unie en de NAVO niet meer weten wie of wat ze moeten steunen, als ze al steun verlenen. Kiev schiet straffeloos zo’n 3000 burgers naar het hiernamaals en Nederland klaagt alleen maar over de Palestijnen die zoveel onrecht wordt aangedaan. We steunen de Koerden met een symbolische partij helmen en kogelwerende vesten, terwijl ze zich moeten verdedigen tegen zware wapens als tanks e.d. Turkije houdt niet van Koerden, vandaar wellicht. We sturen Patriots naar Turkije, terwijl dat land trainingsfaciliteiten aan Jihad strijders biedt, ISIS heimelijk steunt en tal van onduidelijke geopolitieke aspiraties koestert. Maar wij houden ze krampachtig in de NAVO, omdat ze anders, naar ik veronderstel, naar gaan doen tegen Griekenland en Israël.
    We mogen geen partij kiezen, of alleen die van de liefde? Ik twijfel steeds meer aan de opstelling van mijn eigen land. Al moet ik zeggen dat ik de speech van Rutte over de Oekraïne heel goed en beheerst vond. Volgens mij heeft Oekraïne helemaal geen bestaansrecht. Opdelen die Sovjet provincie. Stukje aan Rusland en wat overblijft aan Polen. Daartussen met wederzijds goedvinden een brede no-go zone voor iedereen. Een soort van ijzeren gordijn zeg maar, met alleen doorgangen voor vrachtwagens, treinverkeer en oliepijpleidingen. Vervolgens sluiten we op alle fronten vrede en vriendschap met de heer Putin en trekken we voortaan gezamenlijk op tegen het internationaal terrorisme. Dat, en alleen dat kan het begin zijn van een pogen om WO III te voorkomen.🙂

    1. Dank voor je reacties – hier en op mijn FB timeline. Ik moet nadenken over je radicale ‘oplossing’ voor Oekraïne. Ik denk dat het land door druk en strijd uiteenvalt of een federale staat als België wordt (helaas minder stabiel). Het is een tijdbom en de machteloze houding van ‘het Westen’ geeft Poetin straks de ‘moed’ om hetzelfde te doen bij de Baltische staten. Ik las dat Narva, stad in Estland (NATO-lid!) voor 95% uit (ontevreden) Russen bestaat. Over een tikkende tijdbom gesproken…

  2. Goed stuk. Veel te veel van wat we op de sociale media lezen, wekt de indruk alsof de wereld tamelijk eenvoudig is en eenvoudig te begrijpen. Zo is het niet en dat laat jouw stuk goed zien. Op detailniveau mis je denk ik nog wat oorzaken van de huidige strubbelingen, zoals de enorme groei van christendom en islam en daardoor de steeds meer voorkomende botsingen, en dat in combinatie met een vermenging van islam en westerse ideologie, maar in grote lijnen valt er volgens mij geen speltd tussen te krijgen. En belangrijk advies: Lees een goed opinieblad en een goede krant.

    1. Eens, Evert. Het is te complex voor een enkel opiniestuk en er is uiteraard veel meer over te zeggen. Het koloniale verleden is geen ‘historisch detail’ en dat aspect had ik duidelijker mee moeten nemen in mijn blogpost – maar goed, daar zijn ook de reacties goed voor. Ook goed om ons te realiseren dat de christelijke wereld verdeeld is (je kunt het nauwelijks zo noemen… maar het gaat om de door het christendom mede-gevormde beschaving), maar dat dit evenzeer het geval is in de wereld van de Islam. Er is een gruwelijke interne strijd aan de gang binnen deze wereld. Helaas zien we dat radicale groepen plaats moeten maken voor partijen die nóg extremer zijn in opvattingen en praktijken. Dat is heel beangstigend. Maar het betekent dus ook dat we niet lijdzaam kunnen toekijken.

  3. Interessante blog, Paul. Helaas is de kaart die je van Wikipedia heb geleend niet volledig en is waarschijnlijk een aantal jaren oud. Er zijn veel meer aantal landen waar er (burger)oorlogen zijn. Maar dat maakt jou blog des te belangrijker.
    Met één punt in je blog ben ik het helemaal eens met je. Je schrijft dat de conflicten rond de evenaar gecentreerd zijn. De meeste landen liggen een paar duizend kilometers van de evenaar. Mijn eerste conclusie was dat de conflicthaarden de vorm had van een halve maan, met een link naar het huidig islamitisch geweld.
    Ook interessant is dat bijna alle landen op de kaart ten noorden van de evenaar liggen. Het geweld in Columbia heeft wel een andere oorzaak dan in Syrië om een voorbeeld te noemen.
    In bijna alle landen waar er nu oorlogen zijn, zijn voormalige koloniale gebieden van Europa. De meeste landen hebben in de 25 jaar na het einde van de 2e wereldoorlog hun onafhankelijkheid gekregen. Europa heeft tijdens het koloniale bewind en bij de onafhankelijkheid van hun voormalige kolonies ontzettend geblunderd, resulteerde in heel veel ellende.
    In de 19e eeuw zijn grenzen getrokken die de Europese machthebbers goed uitkwamen. Hierdoor vormde vijandige stammen samen de bevolking van een groot aantal van deze landen. Een recent voorbeeld is het geweld tussen de Hutu’ s en de Tutsi’s in Rwanda en Burundi.
    De Europese machthebbers hebben tijdens het koloniale bewind alle macht in handen gehouden. In bijna alle gevallen zijn de plaatselijke inwoners niet opgeleid en getraind om een land te besturen. Bij de vaak geforceerde onafhankelijkheid waren er onvoldoende gekwalificeerde mensen om deze landen te regeren.
    Kort samengevat, de zonden van onze Europese voorouders zorgen nu voor heel veel ellende, vooral in Afrika en Azië.
    Deze conclusie is ook kort door de bocht. Er spelen ook meer factoren zoals macht, nationalisme, geld, religie en drugs. Ook de effecten van de koude oorlog, die vaak als warme oorlog werd uitgevochten in Afrika en Azië veroorzaakt nu nog voor de nodige ellende.
    Met je punt van wat kunnen wij doen ben ik het grotendeels mee eens. Wel daag ik de serieuze kranten en opiniebladen uit om ook regelmatig goed gefundeerde artikelen te schrijven over landen die misschien mondiaal minder van belang zijn, ook als er andere serieuze kwesties zijn. In de periode na 9/11 werden er dagelijks ruim 3.000 mensen vermoord in de burgeroorlog in Kongo, terwijl dat niet vermeld werd in de media. De media was te gefixeerd op wat in New York gebeurde.
    Wat kunnen wij nog meer doen? Alleen goed geïnformeerd zijn voelt alsof het te weinig is. Hiermee lossen wij deze conflicten niet op. Ik weet het antwoord ook niet.

    1. Goede aanvulling. Het dekolonisatieproces wereldwijd verdient geen schoonheidsprijs, to put it very, very, very mildly. ik snap zelf niet zo goed waarom wij op ramkoers zouden moeten liggen met Rusland. Natuurlijk is daar shit en corruptie, maar we hebben te veel belangen die we gezamenlijk delen om ons uit elkaar te laten drijven. Frankrijk heeft ook historische banden; die hadden ooit een probleem met spoorlijnen en investeringen die niet doorgingen, maar dat was nog voor de revolutie.🙂 Met Napoleon hadden ze natuurlijk boter op hun hoofd. Ik bewonder Duitsland. Merkel snapt het beter dan menigeen. Rusland is gewoon totally onmisbaar voor ons!!!

    2. Dank voor je reactie, Jan. Je hebt gelijk, ik had uitdrukkelijker melding moeten maken van het koloniale verleden – ik heb me nu beperkt tot de ‘burenruzies’ in Europa, maar ook toen ging het om overheersing en verovering van de wereld. Men wilde de taart verdelen en zelf het grootste stuk in handen krijgen. De ongelijke verdeling in de wereld heeft hier alles mee te maken. Ook de ridicule grenzen die soms met een lineaal getrokken zijn kun je aanwijzen als oorzaken van tal van conflicten. Mijn gedachte is hier vooral dat we het gemakkelijk vinden om van oorlogen ‘afgebakende gebeurtenissen’ te maken – ook vanuit het verlangen dat de oorlog ‘voorbij’ is. Natuurlijk kunnen we gelukkig vaststellen dat er ook daadwerkelijk een eind komt aan een specifieke oorlog, maar helaas zien we veel vaker dat oude patronen eeuwenlang door blijven werken. Zo hebben wij ons de laatste jaren te veel in slaap laten sussen door het idee dat ‘we’ de Koude Oorlog ‘gewonnen’ hebben. De financiële crisis wereldwijd heeft wel laten zien hoe kwetsbaar de kapitalisische wereld is.
      Wat betreft ‘Wat kunnen we nog meer doen?” – Ik stel vast dat we klein en kwetsbaar zijn. Als land, maar ook als mens. We moeten ons niet te veel illusies maken. Daarom maak ik het actieplan ook kleiner en haalbaarder: doe goed in je eigen omgeving en zorg ervoor dat je niet te gemakkelijk ‘nieuws’ consumeert. We hebben allemaal een stem, ook in politiek opzicht, dus als kiezer heb je een zeer bescheiden invloed. We kunnen op tal van manieren mensen bijstaan die getroffen zijn door geweld en onderdrukking. Er is heel veel wat wij kunnen doen. Als christenen geloven wij ook in de kracht van gebed en geestelijke eenheid. Maar in politieke zin gesproken gaat het er natuurlijk om wat onze regeringen doen – of zij goed nadenken, de kalmte bewaren, op de juiste wijze kiezen tussen incasseren en uitdelen, compromissen sluiten en keihard onderhandelen. En als het echt niet anders kan: het geweld stoppen met gerichte acties, zoveel mogelijk in samenwerking met landen die de mensenrechen en democratie willen verdedigen.

    1. Eng. Ik heb nooit zo goed begrepen waarom de drie Balthische staten zo snel deel zijn gaan uitmaken van de NAVO. Maar ik weet er gewoon te weinig van hoor. Er komt medio september een grote militaire oefening in Noorwegen; in NAVO verband bedoel ik. Om de Russen bang te maken of zoiets. Zou het helpen? We hebben de Russen juist hard nodig om een vuist tegen ISIS te maken. Wat malen wij nou om de Krim? En Oekraïne is voor een groot deel feitelijk Russisch en maakte decennialang gewoon deel uit van de USSR. Maar goed, van internationale politiek weet ik niet zo veel. Als kind vond ik dat de Benelux landen één natie mosten worden. Het heeft jaaaaaren geduurd voordat ik begreep dat dat niet kan. Ergens heb ik nog wel wat oplossingen liggen voor de Benelux, in een oude lade, maar dat wordt goed zoeken.🙂

  4. Ik heb je blog nog maar vluchtig gelezen; maar de titel “Deze wereldoorlog geven we liever geen nummer” verwoordt precies mijn gevoelens bij al het nieuws van de afgelopen tijd.

  5. Ja maar, ik wil helemaal geen oorlog.
    Ik wil VREDE.
    Het is afschuwelijk wat er vandaag aan de dag te zien en te horen valt, over al dat geweld, verwoestingen van gewone burgers, die maar 1 ding doen : proberen hun familie te eten te geven.
    Wie heeft naar deze ellende gevraagd, als men bij de geboorte voor het eerst zijn/haar neus buiten boord steekt en net zoals ieder ander wezentje recht heeft in een lekker wiegje gelegd te worden ?
    Dit is niet GOD’s WERK, maar het werk van de satan, die alleen nog maar dood en verderf zaait.
    Onschuldige burgers worden afgeslacht als men maar even een iets andere mening is toegedaan. Mensen worden als dieren behandeld, geschopt en geslagen, om daarna gewoon weggegooid te worden, alsof ze vuilnis zijn. Daarna hebben ze een feestje en dansen op de lijken.
    VREDE op aarde, voor de mensen een welbehagen … is dat het hele jaar door ons motto, of gaat het ons alleen tijdelijk om de sfeer ?
    Als je alles doet met het oog op het WiNNEN van ZiELEN, dan krijg je GOD’s GOEDKEURiNG.

    1. Vrede op aarde voor mensen van goede wil – dat zou je zo kunnen opvatten: goedwillende mensen zijn niet exclusief te vinden in een bepaald volk of een bepaalde levensopvatting (gelukkig) en datzelfde geldt voor kwaadwillende mensen -helaas kun je die overal aantreffen. Goed en kwaad is een strijd die hier woedt en in de geestelijke wereld, maar de wereld is verre van overzichtelijk en als we eerlijk zijn ontdekken we het kwaad ook in ons eigen hart, in ons eigen leven. Het is goed om kritisch zelfonderzoek te doen (laten we ons leiden door liefde of door angst, spreken we woorden van verzoening of veroordeling?) Ook kun je jezelf steeds afvragen: welke gedachten, welke motivatie, welke ideeën schuilen er achter het spreken, het zwijgen, het doen en laten van mensen? Ik geloof niet dat ik hier gezegd heb dat ik oorlog wil – geen weldenkend mens wil oorlog – maar ik zeg wel dat we erop bedacht moeten zijn dat we hoe dan ook partij zijn. We leven op dezelfde planeet. Terecht wijzen mensen hierboven me erop dat het koloniale verleden een zeer belangrijke historische oorzaak is van onvrede en geweld in de wereld. We krijgen dus ook oude rekeningen van onze voorouders gepresenteerd. Het ‘winnen van zielen’ is mooi, als je op een liefdevolle manier mensen over Jezus kunt vertellen. Helaas hebben we in de geschiedenis (en vandaag nog steeds) gezien hoe ook dat missionaire verlangen tot grote misverstanden en gruwelijke misstanden kan leiden. Rwanda heeft een verschrikkelijk bloedbad meegemaakt en in dat land wonen heel veel christenen… We hebben Gods goedkeuring als we willen leven zoals Jezus dat in zijn Bergrede heeft gezegd en als we Hem liefhebben boven alles en onze naasten als onszelf. Zalig zijn de vredestichters. Daar kom ik ook op uit als ik aan het slot schrijf dat we deze keuze hebben: “Versterk je de partij die liefde preekt of geef je steun aan haatzaaiers?” Die afweging kun je bij elke discussie maken en we hebben allemaal een hart en een geweten gekregen.

Zeg iets terug op Vrijspraak

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s