Afspraak

mijnheer!
roept het iets te vrolijke meisje
in de drukke winkelstraat
doet u al mee met de staatsloterij?

nee, dat doe ik niet –
en dat ga ik ook niet doen
en ik moet door
want ik heb een afspraak

met mijn eigen leven

13 gedachten over “Afspraak

    1. @Lvds1 Als je denkt dat ik dit zo werkelijk op straat tegen een iets te vrolijk meisje gezegd heb, dan heb je gelijk. Maar dit is geen conversatie maar een gedicht. Ik heb in werkelijkheid vriendelijk gelachen en gezegd: “Nee,dank je wel.” Gerustgesteld? Snap je de gedachte achter het gedicht – dat ik genoegen neem met hetgeen mij is toebedeeld? En je kunt het ook zo lezen als natuurfreak doet (dat is het aardige van een gedicht): niemand heeft nog ergens tijd voor. Druk, druk, druk en altijd onderweg. Ook dat is een zelfgekozen lot. Het is poëzie hè!

      1. Ik neem aan als je zo een gedicht plaatst, je daar ook mee iets heb willen zeggen ?!
        Weet je wat ze in BELGiE hier op zeggen ?
        ‘Al lachen zegt een gek z’n mening’ !.
        M.a.w. je hebt het niet zo letterlijk bedoeld, maar ondertussen heb je toch maar weer eens de WAARHEiD ? gezegd !
        Alleen is die waarheid, ook al noem je het poëzie, gebaseerd op wat jij als norm hanteert en waar de ander natuurlijk niet aan kan tippen !
        Jouw houding hierin is niet een van ‘het VERLORENE te ZOEKEN en te ViNDEN’, maar druk als je bent, loop je liever door naar degenen, die hetzelfde denken als jij.
        Gelukkig zijn we niet zoals die of die … ! Wij weten het gelukkig allemaal veel beter.
        Je zegt dat niet, maar je laat dat wel blijken.
        Ik vraag mezelf altijd af : ‘Wat zou de HEER gezegd hebben ?’
        Dan zou alles er wel eens anders uit kunnen zien, denk je niet ?

  1. Ja, als ik iets plaats wil ik daar gewoonlijk iets mee zeggen. Je kunt met een beetje goede wil hier in lezen dat ik geen grote fan ben van loterijen – maar als jij het anders wilt lezen – dat is je goede recht. Niet erg aardig dat je me vergelijkt met een gek die al lachend zijn mening geeft. Ook opmerkelijk dat je op basis van een paar dichtregels precies weet hoe ik denk en oordeel. Daarmee doe je precies wat je mij verwijt: je neemt me de maat en stelt jezelf boven mij en mijn mening. Wat zou de Heer gezegd hebben? Goede vraag om over na te denken.

    1. Het is een gezegde en niet persoonlijk bedoeld, maar dat begrijp je natuurlijk wel. Ik zou dit gezegde voor mezelf ook hanteren als dat nodig mocht zijn.
      Jammer dat je aan de uitleg er van passeert en mij meteen van onaardig beschuldigt.
      Dat ik mij boven jou zou stellen vind ik ook vreemd. Ik ben alleen ingegaan op het gedicht wat je doorgegeven hebt.
      Wie de bal kaatst, mag hem terug verwachten. Daar moet je wel tegen kunnen.
      Maar ik wil ook wel NiET MEER reageren.
      Wat ik gezegd heb, heb ik gezegd.
      Misschien begrijp je het vandaag nog niet, maar morgen wel.

  2. Je gedicht is misschien toch net iets te moeilijk, ik las net als natuurfreak erin dat iedereen te druk is. Je hebt een afspraak met je eigen leven, geen tijd om met een lachend meisje een heel gesprek aan te gaan over een staatsloterij. Jouw idee dat je daar geen behoefte aan hebt ( aan die staatsloterij dan, voor een goed gesprek ben jij altijd wel in) omdat je tevreden bent met wat je hebt ( of interpreteer ik nu ook je platte tekst verkeerd) is eigenlijk nog veel mooier, maar dan had ik denk ik toch mijn studie nederlands af moeten maken, want zo diep kom ik niet😦 En ik ervaar noch je gedicht, noch je reactie daaronder als een opdringen van een waarheid ( of moet dat in kapitalen? ), zo ken ik je ook helemaal niet. Ik ervaar je gedicht wel als een breinbreker, ben nu al een uur aan het verzinnen of er nog een bodem inzit, voor mij persoonlijk dan, …….en dat is precies wat poezie met je moet doen, dus wat dat aangaat slaat je gedicht de spijker op de kop!

  3. Ja, daar heb je mij en mijn gedicht begrepen. Gedichten lezen is niet altijd eenvoudig. Zo heeft bijvoorbeeld de witregel voor de laatste woorden een duidelijke functie: het is een korte denkpauze. Heb ik die woorden misschien alleen gedacht? Dat is iets om te overpeinzen maar die tijd nemen mensen vaak niet. Ik sprak deze woorden niet hardop uit, ik sloeg het aanbod beleefd maar beslist af. Voor wie wil weten wat er werkelijk in mijn hoofd gebeurde: ik dacht al lopend: “Ik heb een afspraak met mijn eigen geluk“. Maar in het gedicht is dat leven geworden omdat je ook tegenslag en ellende op je weg krijgt en daar zul je ook doorheen moeten. In de woorden van Jezus: “Hij laat zijn zon immers opgaan over goede en slechte mensen en laat het regenen over rechtvaardigen en onrechtvaardigen.” De pauze / witregel heeft dus een functie omdat het punt dat ik wil maken als laatste gedachte moet blijven hangen. Het is iets om op te kauwen, maar je kunt je er kennelijk ook in verslikken als je daar onvoldoende tijd voor neemt.

    Terug naar de dagelijke realiteit. Als ik ook maar een moment gedacht zou hebben dat dit “iets te vrolijk lachende meisje” werkelijk mijn hulp en aandacht nodig had, dan was ik gestopt en had ik haar aangehoord en geholpen. Iedereen die mij werkelijk kent, in het echte leven waar ik afspraken mee heb, weet dat ik nu niet lieg. Maar voorbijgangers die mijn gedicht lezen, mij niet kennen maar wel direct concluderen dat ik chagerijnig ben en dooddoeners uitdeel – doen precies wat mij nu veweten wordt: te snel oordelen zonder stil te staan bij hetgeen hen aangeboden wordt. Ze slaan een cadeautje (een gratis gedicht) uit mijn handen en denken dat ze weten wie ik ben en hoe ik reageer. De aanbieding van het meisje was daarentegen glashelder: ze wilde dat ik staatsloten zou gaan kopen. Ze lachte iets te vrolijk omdat dit de kans op aandacht van een voorbijlopende meneer vergroot. Ze was niet in hem geintersseerd maar in zijn portemonnee. Het kan best zijn dat ze altijd lacht en het is goed mogelijk dat het een heel lief en zorgzaam meisje is. Geen idee. Maar ik denk dat ze mij niet speciaal leuk of interessant vond, maar dat zij namens haar opdrachtgever een gokje moest wagen. Dit gokje: misschien is die meneer niet tevreden met zijn leven en kan ik hem verleiden een lot te kopen. Iedereen moet het zelf weten, maar ik doe persoonlijk nooit mee aan een loterij omdat kansspellen leven van hebzucht, goklust en ontevredenheid (en een beetje vrijgevigheid voor het goede doel). Ik steun wel allerlei goede doelen en laat kinderen die aan de deur komen met een lot voor scouting, voetbalclub of wat dan ook natuurlijk niet staan. Dan doe ik mee. Ik ben namelijk allesbehalve chagerijnig of gierig. Iedereen die mij echt kent, weet dat ook.

    Zo zie je dat een gedicht lijkt op een cadeautje dat je langzaam moet uitpakken. En je moet de tijd nemen om na te denken over de inhoud én over het hart van de gever. Die bedoeling geeft zichzelf namelijk niet direct prijs. Daarom is het ook een gedicht – je ziet hoeveel woorden ik nodig heb om het zelf uit te leggen. En je mag een gedicht, als een abstract schilderij, ook natuurlijk op je eigen manier uitleggen. Maar dan zegt de interpretatie gewoonlijk meer over de perceptie bij de ontvanger dan over de bedoeling van de zender. De boodschap van het meisje was: koop en gok. Mijn boodschap is: doe dat niet, stap door, laat je niet verleiden, neem genoegen met het lot dat het leven (ik geloof in God) je heeft toebedeeld.

    Algemene opmerking – wie de schoen past trekke hem aan – Het is inderdaad goed om niet te snel en met enige terughoudendheid te reageren. Je zou het ook mis kunnen hebben… En HOOFDLETTERS op beeldschermen worden door veel mensen (ook door mij) opgevat als SCHREEUWEN. Dat is niet prettig lezen en het komt al gauw onvriendelijk over. Dus, hoewel dit blog Vrijspraak heet, verzoek ik gasten en voorbijgangers om niet te snel oordelen uit te spreken, rustig na te denken alvorens te reageren. En stil te staan bij mensen in het echte leven die werkelijk onze hulp, tijd en aandacht nodig hebben. Het is maar een gedichtje hè.😉

    1. Ik had het niet persoonlijk bedoeld van die CHAGRiJNiGE DOODDOENER !
      Het was alleen een OVERZiCHTELiJKE OPMERKiNG over het geheel van het gedicht.
      Maar als je het wel zo opvat, dat is mijn probleem niet.
      Heb je dat gedicht misschien zelf geschreven ?

        1. Kun je me nog even iets verduidelijken ?
          Waarom noem je dat meisje ‘iets te vrolijk’ met de nadruk op ‘te’ … !?
          Dat is mij niet duidelijk.

          1. Ja, dat kan. Je maakt dat vast ook mee in een winkel waar men je graag iets wil verkopen of bij mensen die deur aan deur aanbellen. Verkopers en vertegenwoordigers doen dan vaak overdreven joviaal – daar prik je dan gemakkelijk doorheen.

            1. Ja, dat klopt.
              In die zin wel.
              Maar dan zou ik zeggen : ‘Een iets te vriendelijk meisje !’
              Ik zoek geen spijkers op laag water, maar ik probeer jouw gedachtengang te volgen, zodat ik jouw intentie beter kan begrijpen.

Zeg iets terug op Vrijspraak

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s