Gekapseisd

DSC_6874
Ik heb geen verstand van zeilen of windsurfen, maar ik heb een fotografiehobby en daarom kan ik bewonderend kijken naar allerlei dingen zonder kennis van zaken te hebben. Fotografie laat mij genieten, én helpt mij om aandachtig te leren kijken, te observeren. Hoewel ik een man van woorden ben, spreken de beelden mij vaak op een dieper niveau aan. Daarom wil ik hier vertellen hoe ik deze week emotioneel ben gekapseisd én hoe het me toch gelukt is weer geestelijk overeind te komen.

Soms zit ik gewoon stuk

Het zijn geen gemakkelijke tijden voor mij. Vorige week woensdag heb ik met veel familie en vrienden het lichaam van mijn moeder naar het graf gedragen. Haar lichaam wordt geplaatst bij het lichaam van de man die ze een leven lang trouw gebleven is. Maar dat is de aardse, stoffelijke kant van het verhaal. Er is een hemelse, geestelijke dimensie die veel mooier is. Ik geloof vast dat ze herenigd zijn en dat ze nu in Gods liefde en licht mogen zijn – zonder pijn, zonder verdriet, zonder angst of zorg. Ik kan me daar nog niet zo goed een voorstelling van maken, het is een troostrijk geloof, een vast vertrouwen. Daar put ik kracht en hoop uit, maar ik zou liegen als ik hier zou zeggen dat ik het altijd zo ervaar. Soms zit ik gewoon stuk.

Ontregeld

Afgelopen donderdag dus. Dagen en nachten heb ik mezelf ‘overeind gehouden’. Dat was ook nodig, want er moest van alles gedaan worden en soms moet je sterk zijn. Woensdag mocht ik spreken in de dankdienst voor het leven van mijn moeder. Dat ging goed, vooral ook omdat ik me strak aan de tekst heb gehouden die ik een dag daarvoor in één keer kon opschrijven. Ik geloof echt dat ik die troostrijke woorden en beelden heb mogen ontvangen. Dat gebeurde al eerder, in de nacht na het overlijden van mijn moeder. Ik was totaal ontregeld, had overdag wat slaap ingehaald, vroeg naar bed gegaan en toen… lag ik vanaf een uur of 1 wakker. Allerlei beelden en gedachten dansten in mijn hoofd. Het was een onstuimige dans, het was een onrustige nacht waarbij gevoelens op elkaar botsten. Ik had geen rust, geen overzicht. Maar de gedachten die ik kreeg bleven wel hangen en ik wist precies waar ik een week later over zou moeten schrijven en spreken. Dat is heel bijzonder om mee te mogen maken en ik geloof ook dat ik door het gebed van mensen om mij heen gedragen ben.

aDSC_6849

Vlakbij, maar ver weg genoeg

Maar donderdagochtend kwam de terugslag. Het lukte even niet. Een simpele aanleiding aan het begin van de dag, een praktisch probleempje dat direct weer was opgelost, maar ik was daarna van slag. Ik kan heel goed thuiswerken, dat is het probleem niet, maar ook dat ging niet zoals ik gewend ben. Muziek hielp me door de dag heen. Aan het eind van de middag had ik me voorgenomen om bij een feestelijke boekpresentatie aanwezig te zijn, maar dat heb ik afgezegd. Omdat ik anders in deze week in Frankfurt zou zijn geweest vanwege de Buchmesse, was er toch al niet op mijn aanwezigheid gerekend. Alles was al goed geregeld. Ik besloot de bus te pakken en naar Aalsmeer te gaan. Dat is vlakbij waar ik woon, maar ver weg genoeg om even afstand te nemen. Ik liep vanuit het centrum naar de Westeinderplassen. Daar ging ik met mijn camera aan het water zitten om naar de wolken en de golven te kijken, om de wind te voelen en mijn ziel tot rust te brengen. Zo ging het. En de windsurfers hebben me daarbij geholpen, zonder dat ze dat zelf weten.

Waarom vond ik dit eigenlijk ook alweer leuk?

Ik zag hoe het voor de wind kan gaan. De surfers vliegen over het water en het is nog niet eenvoudig om ze dan scherp in beeld te krijgen. Het is prachtig. Daarna zie je hoe behendig ze ook met tegenwind kunnen laveren, hoe ze de elementen gebruiken om toch te komen waar zij willen zijn. Totdat… er een bocht gemaakt moet worden en de snelheid plots verdwenen is. Je ziet hoe ze proberen hun balans te houden, soms lukt dat, maar op een bepaald moment zie je ze kapseizen en in het water belanden. Dat zijn de momenten waarop windsurfers volgens mij denken: ‘Waarom vond ik dit eigenlijk ook alweer zo leuk?’

Daar gaan we weer

Het is interessant om te zien hoe gekapseisde surfers zichzelf weer op de plank krijgen. Je moet sterk en fit zijn om dit te kunnen doen, maar je moet ook weten hoe je de lastige omstandigheden kunt benutten. Ik kijk zonder enig leedvermaak – het is niet grappig als je bent omgeslagen en moeite moet doen om weer op die plank te komen. Ik heb bewondering voor de mannen en vrouwen die met sterke wind voorbij vliegen, maar ik het respect voor de mensen die in het water geraakt zijn en daarna weer op die plank klimmen. Hoe ze dat doen? Als ik het goed gezien heb, gebruiken zij de wind om zich weer op te trekken. Onzichtbare krachten, notabene diezelfde krachten die hen aan het wankelen brachten, worden gebruikt om weer overeind te komen. Zo werkt mijn geloof ook, bedacht ik. Het helpt me als de omstandigheden mee zitten, het laat me schijnbaar in de steek als ik in de luwte beland en uit balans raak, het trekt me met onzichtbare krachten weer overeind als ik ervoor kies mijn geloofszeil weer in de wind te hijsen. Daar gaan we weer, vol goede moed verder met die mooie race over het woelige water.
aDSC_6827small

 

6 gedachten over “Gekapseisd

  1. Dankjewel voor het delen van je gevoelens en gedachten; dankjewel dat met je beeldende woorden duiding hebt gegeven aan mijn eigen gevoelens en gedachten.
    Wat kunnen we dankbaar zijn voor de onzichtbare Kracht die tijdens elke “zeiltocht” bij ons is!

Zeg iets terug op Vrijspraak

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s