Liefde huilt – Brene Brown zet me aan het denken over liefde en kwetsbaarheid

Brene BrownVandaag zag ik op Facebook een filmpje voorbij komen dat door Jos Strengholt werd gedeeld. Het gaat om een Amerikaanse sociale wetenschapper, Brene Brown, die de weg naar de kerk en het christelijk geloof heeft ‘teruggevonden’. Ik keek naar dat filmpje – je kunt het hier zien – en dacht: maar ik heb deze vrouw eerder gezien en gehoord! Toen viel het muntje.

Een jaar of zo geleden was ik in Utrecht op het centraal station en ik had nog wat tijd over voor mijn eerste afspraak. In de stationshal keek ik geboeid naar een TED talk van Brene Brown – dat filmpje staat in deze blogpost. Het onderzoek van Brown gaat over diep menselijke eigenschappen. We zijn relationele wezens, we hebben te maken met angst, schaamte, verlangen, hoop, kwetsbaarheid en inlevingsvermogen. We zijn geen chemische processen die gevoelloos op elkaar reageren, we zijn ‘gemaakt voor connecties’.
Ik liep met dit filmpje in mijn hoofd naar La Place waar ik met mijn collega Renske Huisman zou praten. We hadden allebei een vervolggesprek met een andere auteur. Tijdens de koffie haalde Renkse een boek uit haar tas van… Brene Brown. Dat vond ik toch wel heel bijzonder, want ik had nog nooit van die vrouw gehoord en dan word je op dezelfde dag twee keer achter elkaar met haar naam en werk geconfronteerd. Het boek heet De kracht van kwetsbaarheid. Ik hoop het in de komende weken te lezen.
Het is heel bijzonder en volgens mij ‘diepe waarheid’ als Brene Brown vaststelt dat liefde moeilijk is, pijn doet en dat er iets moet sterven – ‘dat er bloed moet vloeien’ – voordat er sprake kan zijn van vergeving. Genade is niet goedkoop, er wordt een prijs betaald voor de liefde (en door de liefde). Die woorden: LIEFDE HUILT. Daar kan ik dus de komende tijd mee vooruit. Heel veel om over na te denken.

6 gedachten over “Liefde huilt – Brene Brown zet me aan het denken over liefde en kwetsbaarheid

  1. Ken je het lied van Laura Story, Paul? Het muziekgenre is niet helemaal mijn smaak (…), maar de tekst gaat heel diep. Zelf noem ik het wel eens, ook wat je hierboven weer beschrijft, maar met toch wel een zekere huivering, want het betekent nogal wat: ‘the beauty of brokenness’ …

    “Blessings”

    We pray for blessings, we pray for peace
    Comfort for family, protection while we sleep
    We pray for healing, for prosperity
    We pray for Your mighty hand to ease our suffering
    And all the while, You hear each spoken need
    Yet love us way too much to give us lesser things

    ‘Cause what if your blessings come through rain drops
    What if Your healing comes through tears
    What if a thousand sleepless nights are what it takes to know You’re near
    What if trials of this life are Your mercies in disguise

    We pray for wisdom, Your voice to hear
    We cry in anger when we cannot feel You near
    We doubt your goodness, we doubt your love
    As if every promise from Your word is not enough
    And all the while, You hear each desperate plea
    And long that we’d have faith to believe

    ‘Cause what if your blessings come through rain drops
    What if Your healing comes through tears
    What if a thousand sleepless nights are what it takes to know You’re near
    What if trials of this life are Your mercies in disguise

    When friends betray us
    When darkness seems to win
    We know that pain reminds this heart
    That this is not,
    This is not our home
    It’s not our home

    ‘Cause what if your blessings come through rain drops
    What if Your healing comes through tears
    What if a thousand sleepless nights are what it takes to know You’re near

    What if my greatest disappointments or the aching of this life
    Is the revealing of a greater thirst this world can’t satisfy
    What if trials of this life
    The rain, the storms, the hardest nights
    Are your mercies in disguise

    1. Ik zeg het inmiddels zonder schroom: schoonheid en lijden kunnen ons bij God brengen. En er is – hoe pijnlijk ook – schoonheid in lijden. Dat heb ik van pastoor Berkhout geleerd, na de verschrikkelijke brand in Volendam zocht ik hem op. Ik kijk sindsdien met andere (niet protesterende) ogen naar de Gekruisigde. Ik houd nog meer van Hem omdat hij de vernedering wilde ondergaan, het lijden niet uit de weg ging, de kwetsbaarheid zelfs omarmde en in zwakte absoluut overwon. Dat is een van de paradoxen van het Goede Nieuws. Ik schreef hier over in deze blogpost: https://vrijspraak.wordpress.com/2011/01/01/pastoor-jan-berkhout-ik-heb-ontdekt-dat-in-het-lijden-schoonheid-kan-schuilen/

      1. Ik geloof er ook heilig in, ondertussen, maar de huiver die ik bedoelde, betreft de schroom om er zo over te praten tegen iemand die midden in dat lijden zit. Het is zeker niet goedkoop, geen logica, geen kwestie van oorzaak en gevolg. Je kunt er bijna geen woorden aan geven. Slechts over stamelen. Maar de liefde die er achter zit, gaat heel diep. Daar ga je van duizelen. En die kun je alleen maar aarzelend aanvaarden …

  2. Ja! Heel mooi, dankjewel! Ik hoorde een meisje dit zingen bij ons in de jongerenkerk van De Meerkerk. Het raakte me zeer! Dit is het liedje via YouTube

  3. Dit is op de ontmoeting! herblogden reageerde:
    Heb aantal boeken van brene Brown gelezen en vind haar benadering geweldig. Vanuit kwetsbaarheid kwetsbaarheid bespreken en bekend maken. Ik reblog eigenlijk nooit, maar vanwege een aantal blogs die ik al had geschreven over kwetsbaarheid waarbij brene als bron gebruikt is nu toch maar een reblog.

Zeg iets terug op Vrijspraak

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s