Jolanda op Kos (04) “We staan keer op keer verbaasd over de veerkracht van de kinderen”

06.09.15

DSC_0047Vandaag was voor ons een spannende en druk geplande dag. RTL-4 was hier vandaag met een presentator en een cameraploeg (dit wordt heel indrukwekkend, kijk naar RTL Late Night, maandagavond!) en hij zou vandaag met ons meelopen om te zien hoe de situatie rond de vluchtelingen is. We hadden een volle dag gepland zodat hij bij verschillende van onze acties aanwezig zou zijn.

De wekker liep af om 05.00 uur vanmorgen af. Hoewel de Turkse kust officieel ‘dicht’ is willen we gaan kijken of er vluchtelingen aankomen. Kwart over 5 komt Joke naar onze kamer. We hebben telefoon gehad dat er een groep Afghanen is aangekomen in de haven per boot. Of we onmiddellijk willen komen. We racen naar beneden en in de auto om te kijken hoe we kunnen helpen.

Vervolgens worden we door de filmploeg gebeld, de presentator zegt dat hij daar al staat maar niet weet wat hij moet doen. De boot was lek gegaan waardoor iedereen nat was en er zelfs een kind door de kustwacht bij Kos uit het water was gehaald. Alles was gelukkig goed afgelopen, we vertelden hem dat we er aan kwamen en dat hij ze gerust moest stellen.

Als we aankomen gaat het snel. Een groep van 20 Afghanen, mannen, vrouwen en kinderen (zelfs babies!) staat trillend van de kou op de kade. We pakken onze kleding en richten ons eerst op de kinderen. Snel de natte kleren uit, nieuwe kleren aan, soms lachwekkende combinaties maar niemand die daar wakker van ligt. We proberen de juiste maat ‘flipflops’ (teenslippers) te vinden wat niet altijd lukt (zie foto jongetje). Daarna de vrouwen en de mannen. Ondertussen delen we water uit, geven iedereen iets te eten en draaien de camera’s. Het verhaal wordt voor de camera verteld en vertaald door één van onze teamgenoten, Maryam. Wijnand wordt ook geïnterviewd. Wij doen ondertussen gewoon waarom we daar zijn.

Na een half uur zie je de mensen zich ontspannen en maakten we een praatje met ze. Ze hadden 4 x geprobeerd de oversteek te maken, maar pas vandaag was het gelukt. Ze hadden 7 uur (!) geroeid om op Kos te komen. Ze zijn erg moe, maar blij. De kinderen beginnen rond te rennen en te lachen om hun outfits. Het gaat goed met ze, we staan keer op keer verbaasd over de veerkracht van de kinderen. Zodra ze droge kleren aanhebben, iets gegeten en gedronken hebben voelen ze zich veilig en goed en bewonderen ze de boten in de haven.

Als de cameraploeg klaar is vertrekken ze richting Bodrum, Turkije, om daar ook iets van de andere kant van de reis mee te maken. Uiteindelijk komen ze niet meer op Kos terug. Ze hebben de dag ervoor al veel opgenomen en hebben meer dan genoeg om de uitzending mee te vullen.

Wij gaan terug naar huis, komen even bij en zijn dankbaar dat het dit keer is goed gegaan, én dat we hebben kunnen helpen. We rusten wat uit en maken ons klaar voor onze wateruitdeelactie van die ochtend. Die doen we elke dag bij het politiebureau om half 12. Zo’n 1500 flesjes worden er in anderhalf uur tijd ongeveer uitgedeeld. De mensen kennen ons daar en vragen onze hulp bij de politie,ze vragen een ticket naar Athene, medische zorg, eten, shampoo, enz. Tegelijkertijd komt een echtpaar uit Amsterdam aangelopen. Ze waren zo geschrokken toen ze naar Kos op vakantie kwamen dat ze in hun vriendenkring een actie hadden gehouden. We kregen zomaar een gift van 600 euro! Ik was ontroerd en wist niet hoe ik ze moest bedanken. Ze hadden ook voedzame repen bij zich, zakjes met rijst en kleding. Wat een gouden hart!

Na het water uitdelen bij de politie zijn we een stuk verderop naar het Afghaanse kamp gegaan. Daar zijn we de rest van de dag geweest met het uitdelen van water, appels en sinaasappels, slippers en kinderschoenen enz. Toen we daar aankwamen kwam er een groep Afghanen aanlopen die ook diezelfde ochtend aan de andere kant van Kos-Stad waren aangekomen. Een oude man stort ineens in elkaar. Snel komt er hulp vanuit het kamp en Nelleke (mijn zus, die verpleegkundige is), is er snel bij. De man is hartpatiënt, maar blijkt ook diabetes te hebben. Van de hitte en een veel te hoge bloedsuiker moest hij bijkomen. Hij en zijn vrouw werden liefdevol opgevangen door de mensen die daar waren. Ook dat was hartverwarmend. Gelukkig ging het na het innemen van medicijnen een stuk beter met hem. We eindigden daar met speciale tasjes met extra fruit en groente voor zwangere vrouwen. We moesten vreselijk lachen toen een heleboel vrouwen opeens twee maanden zwanger ‘bleken’ te zijn. De mannen maakten een dolletje toen we hen feliciteerden en begrepen wel dat we dáár niet intrapten.

Vanmiddag zijn we naar onze favoriete plek gegaan bij het ziekenhuis. Daar zit een kleine groep Syriers die we inmiddels kennen. Als ze ons zien dan weten ze, het wordt feest. Vandaag krijgen ze water, fruit en een zakje met tandenborstels, tandpasta, zeep en shampoo, voor de mannen ook een scheermesje. Zo gaaf om de blijdschap van de mensen te zien! We blijven daar altijd even hangen om met de kinderen te kletsen, te spelen en met ze te dansen. Het meisje op de foto met haar vader danste vrolijk mee op ons geklap. Van een kleine jongen kreeg ik een enorme omhelzing. Hij mocht even kind zijn.

En zo eindigde onze dag. We zijn dankbaar dat we vandaag veel hebben kunnen doen voor de vluchtelingen. Tegelijkertijd moet er nog veel gebeuren. We hoorden vanavond dat de dekens voorlopig nog niet gaan komen. Het Rode Kruis heeft daar een aanvraag voor gedaan, maar uit ervaring weet ik dat dat nog wel even duurt voordat ze de financiële toezegging krijgen. We hebben nu besloten dit zelf te gaan regelen en op zoek te gaan naar fleecedekens. De mensen klagen elke dag dat de nachten koud zijn. Het is ook zo, ’s morgens is het een stuk frisser aan het worden, je kunt merken dat de herfst er aankomt.

We eindigen de dag met om 20.00 uur een minuut stilte voor de vluchtelingen die het niet gered hebben, in solidariteit met degenen in Nederland die aan deze actie gehoor hebben gegeven.

Morgen slapen we wat langer, we zijn allemaal moe. Tenzij de telefoon gaat om 5.00 uur. Dan pakken we onze spullen, en gaan….

DSC_0043 DSC_0042 DSC_0041

Een gedachte over “Jolanda op Kos (04) “We staan keer op keer verbaasd over de veerkracht van de kinderen”

Zeg iets terug op Vrijspraak

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s