Jolanda op Kos (05) “Het valt niet mee om, in de hitte, met zoveel culturen, in zulke moeilijke omstandigheden te leven”

Jolanda op Kos07.09.15
Vanmorgen begon onze dag met het uitdelen van water bij het politiestation. Het is zo heet hier dat we gelijk overspoeld werden door mensen die water wilden hebben. Voor het eerst vandaag hadden we dan ook tekort aan water om iedereen te kunnen voorzien. We hebben het park, dat achter het politiebureau zit, vandaag ook meegenomen. Wat een troosteloze plek. Hier ‘leven’ de mensen die geen tentje hebben maar op karton slapen, die weinig perspectief hebben en je ziet het aan de gezichten. Zonder hoop. We zagen een groepje mannen zitten die hun eigen potje kookten wat er best goed uit zag.

Een groepje mannen zit te kaarten en trekt zich niets aan van wat er in de omgeving gebeurt. Er ontstaat een relletje en iemand wordt op een meter afstand hard in het gezicht geslagen. Even is het onrustig, voordat het weer wordt gesust. Het stinkt hier, ik ruik de geur die ik normaal gesproken in de sloppenwijk ruik. Aan de zijkant van het park staat Artsen zonder Grenzen met een bus waar ze mensen medisch bijstaan. Ik zie een vrouw zitten die helemaal verkrampt als ik met een flesje water bij haar kom. Volgens mij moet ze bevallen en zijn de eerste weeën begonnen. Ik was eerlijk gezegd blij toen we hier iedereen van water hadden voorzien en ik terug mocht naar het politiebureau.

Daar zagen we Rashid (ik denk dat hij zo heet). Rashid is een Syrische vluchteling die ons de afgelopen dagen hielp met het uitdelen van water. Omdat hij vloeiend Engels en Arabisch spreekt wordt met hem samen alles in goede banen geleid. Daarnaast is hij altijd vrolijk en heeft hij moed. Tegelijkertijd is hij realistisch. Vandaag kwam hij ons bedanken voor onze hulp en vertellen dat hij zijn papieren heeft gekregen en dat hij vanavond met de ferry naar Athene vertrekt. Geraakt sla ik hem op de schouder en druk hem de hand. Ik feliciteer hem en ben zo verschrikkelijk blij voor hem. Als ik het íemand gun, dan is het hem! Tegelijkertijd voel ik me ook verdrietig. Hoe zal het verder met hem gaan? Waar komt hij terecht, zal het goed met hem gaan? Ik hoop het voor hem.

We nemen ook afscheid van Angela en Sam, twee Engelse toeristen die ons dag in, dag uit hebben geholpen. We hebben zoveel samen meegemaakt, ook dit afscheid viel niet mee.

De sfeer is vandaag ontspannen, hoewel er hier en daar opstootjes zijn die snel worden gesust. Het valt niet mee om, in de hitte, met zoveel culturen, in zulke moeilijke omstandigheden te leven.

Vanmiddag hebben we vooral praktische dingen gedaan, kleren uitzoeken, de tassen klaarmaken voor de opvang van mensen die met een bootje ’s morgens aankomen en alle voorraden kleding naar een centrale locatie brengen. Daarna zijn Nelleke en ik gaan shoppen om mueslirepen te kopen, wortelen, pakjes sap voor de kinderen, scheermesjes en andere eerste levensbehoeften. We hadden een tekort aan vrouwenbroeken dat we nu uiteindelijk hebben kunnen aanvullen.

De hele dag vond ik het jammer dat ik geen foto van Rashid had genomen. Uiteindelijk besloot ik om naar de ferry te gaan voordat hij zou vertrekken om hem te zoeken. Ik wist niet wat ik zag. Honderden vluchtelingen stonden te wachten om de oversteek naar Athene te maken. Wat een lange rij mensen. Ik vond Rashid al snel en we zijn samen op de foto gegaan. Na nog een paar minuten praten ben ik langs de rijen gelopen om te zien of er nog meer mensen stonden die ik kende. Verschillende mensen zwaaiden, ze kennen ons hier allemaal. Ik voel me een beetje triest, je gaat een beetje van deze mensen houden en wilt zo graag dat het goed met ze zal gaan. Maar dat hebben we niet in de hand, ik hoop en bid het beste voor ze.
Ik wacht tot bijna alle vluchtelingen door de ‘douane’ zijn gelopen… op weg naar een nieuwe toekomst, waar dat dan ook zal zijn.

Dit was het 5e verslag dat ik van Jolanda Kromhout heb ontvangen. Ze verblijft namens de Stichting Bootvluchteling op Kos om de mensen die daar zijn aangekomen / aangespoeld de helpende hand te bieden. Steun dit werk en laat een reactie achter als je iets tegen Jolanda wilt zeggen – ze leest mee!

Een gedachte over “Jolanda op Kos (05) “Het valt niet mee om, in de hitte, met zoveel culturen, in zulke moeilijke omstandigheden te leven”

  1. Vanaf dag 1 volgen we je verslagen. En zien de mensen door jouw ogen. Op mijn fbpagina geef ik aandacht aan jullie werk. Tijdens een gebedsmoment met een paar anderen wist ik dat door iets te geven ik (Ronald) ook iets aan mijn machteloosheid kon doen. We bidden voor blijvende en volhardende bewogenheid voor jullie om nu te kunnen helpen.

Zeg iets terug op Vrijspraak

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s