Jolanda op Kos (6) “Het is hier een stuk ‘leger’ op het eiland sinds de kust in Turkije officieel dicht is”

Jolanda op Kos 6Vanmorgen om half 2 ging bij Wijnand en Joke de telefoon. Het was Ali, één van onze bekende Pakistanen die ons vaak helpt en voor ons vertaalt. Hij vertelde dat er een groep Afghanen was aangekomen per boot en vroeg of wij wilden komen. We hebben gevraagd of het echt noodzaak was, want we moeten ook af en toe slapen. Het bleek dat ze zelf de weg wel konden vinden. Toen zijn we om 5 uur naar het strand gegaan. Een stuk verderop, want op het strand waar we altijd heengingen komt niemand meer aan. En daar kwamen ze aan, een hele boot Syrische christenen en Afghanen.

We hebben enorm veel kleding uitgedeeld, water, eten en slippers, de mensen waren zó verschrikkelijk blij. Tegelijkertijd zonk een boot met Pakistanen een stuk verderop waar uiteindelijk 40 mensen dobberend in het water lagen. Gelukkig zijn ze allemaal opgepikt door een Grieks jacht dat toevallig net passeerde. Oh, wat is dit vanmorgen goed voor ze afgelopen. Omdat ze alles overboord moesten gooien zijn we vandaag bij twee echtparen geweest die niets meer hadden en dringend hulp nodig hadden. We hebben kleding, ondergoed en hygiënische artikelen voor ze gekocht, één van de vrouwen bleek koorts te hebben en zij zal morgen naar de medische post gaan. De andere vrouw bleek 3 maanden zwanger. Ze waren er vanmiddag een stuk beter aan toe dan vanmorgen, ze hebben de hele dag nodig gehad om van de shock bij te komen.

Nelleke is de hele dag in touw geweest met mensen die van uitputting in elkaar zakten, mensen met longontsteking, hoge koorts, enz. Gelukkig is er een dokterspost van Artsen zonder Grenzen dichtbij en wordt daar gratis medicijnen verstrekt en eerste zorg verleend.

Het is hier een stuk ‘leger’ op het eiland sinds de kust in Turkije officieel dicht is. Er komen nu minder mensen per boot naar Kos. Daarnaast wordt de zee wat onstuimiger, wat het echt gevaarlijk maakt. En de mensen díe komen, roeien 7 uur met 2 mannen om de kust te bereiken. De laatste dagen worden het er weer langzaam meer. De verwachting is dat het niet lang zal duren voordat er weer meer mensen onze kant op zullen komen.

Vandaag was een groep van 300 Pakistani’s aan de beurt om hun papieren te krijgen. De hele dag zaten ze in de brandende hitte voor het politiebureau. Het water dat we brachten was dan ook geen luxe maar broodnodig. Af en toe werd er gezongen of gescandeerd. Maar over het algemeen zaten deze mensen rustig op de grond te wachten tot ze aan de beurt kwamen.

Vanmiddag hebben we 500 appels uitgedeeld, dat was al meer in vergelijking tot de 300 van 2 dagen geleden, maar morgen zullen er nog meer worden geleverd. We merken dat de appels zeer worden gewaardeerd, we kunnen er niet genoeg van hebben.

DSC_0059

In het Syrische kamp hebben we kleurboeken en stiften uitgedeeld. De kinderen hebben echt niks te doen en hangen de hele dag rond de tent. Op de foto’s kun je zien hoe blij ze ermee waren! Een stuk verderop zat een vrouw die een flesje water wilde toen ik het haar aanbood. Ze weigerde bot en keek me wat geïrriteerd aan. Nadat ik de rest van de flesjes had uitgedeeld ben ik teruggelopen naar haar tent en hurkte naast de vrouw. Ik vroeg haar hoe het met haar was en of ze iets anders nodig had. De tranen schoten haar in de ogen. ‘Ik wil hier alleen maar weg’, zei ze. Ik kon niets anders doen dan knikken, ik kan dit goed begrijpen. Het stinkt in het kamp, je zit daar in vieze kleren, je kunt je niet wassen en je wacht de hele dag. Daar word je depressief van. Het begrip dat ze kreeg hielp en toen ik uiteindelijk opstond en haar sterkte wenste leek ze er iets beter aan toe.

Bij het politiebureau stonden vanmorgen 3 dames voor ons. Ze vertelden dat ze zussen waren en dat ze allemaal in hun kerk de collecte hadden meegekregen om aan ons te doneren. Het was zó verschrikkelijk veel geld dat we gevraagd hebben het over te maken aan de stichting. Zo bijzonder en bemoedigend om te zien hoeveel mensen zomaar geld aan ons geven omdat ze willen helpen. Naast het geld hebben deze 3 zussen de hele middag kleding gesorteerd zodat we het makkelijker kunnen inpakken als we ’s morgens naar de kust gaan en we beter overzicht hebben van wat er is! Deze vrouwen, en sowieso alle vrijwilligers die ons helpen, zijn GOUD waard!

Vanavond namen we afscheid van Maryam die morgen teruggaat naar Engeland. Wat zullen we haar missen, want zij spreekt Farsi en kon met veel mensen communiceren. Dat hielp enorm in sommige situaties! Een vrouw met een gouden hart en engelengeduld.

Ik ga slapen, morgen om 5.00 uur gaat de wekker.

DSC_0061

Een gedachte over “Jolanda op Kos (6) “Het is hier een stuk ‘leger’ op het eiland sinds de kust in Turkije officieel dicht is”

Zeg iets terug op Vrijspraak

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s