Jolanda op Kos (7a) “We staan hier te wachten op een boot die nooit zal aankomen”

09.09.15 Extra bericht uit Kos

Foto's Kos 001

Om 5 uur ging opnieuw de wekker. Verdwaasd slaan we die uit en springen gelijk ons bed uit, bang dat we anders weer in slaap vallen. De moeheid is aan het toeslaan.

Brenda, een nieuwe vrijwilliger die gisteren hier op Kos is aangekomen, gaat mee naar het strand. Tegenwoordig gaan we naar de andere kant van Kos omdat de wind anders staat en vrij sterk is. Door de stroming komen de boten niet meer aan de west- maar aan de oostkant van Kos-Stad aan.

We rijden door Kos de stad uit en komen een groepje mannen tegen. Die moeten die ochtend zijn aangekomen, anders loop je daar niet om half 6. We komen aan bij het strand en wachten. Met onze verrekijkers speuren we het water af om te zien of er boten zijn. We zien er geen. Dan komt er een journalist en een cameraman uit Bulgarije naar ons toe. De man vertelt ons dat er inderdaad een groep Afghanen in een boot is aangekomen. Zij waren met twee boten onderweg naar Kos, één met mannen, één met gezinnen. Toen er een golf over de boot van de gezinnen sloeg maakte deze water en is omgeslagen. Door de sterke stroming konden de mannen niets meer doen en moesten zij toekijken hoe de boot langzaam verdween.

Ik voel mijn lijf verkrampen en word misselijk. Mijn keel knijpt dicht. Ik kan niets zeggen. Ik draai me om en staar over het water. Het duurt even voordat de werkelijkheid tot me doordringt. We staan hier te wachten op een boot die nooit zal aankomen. Dit is teveel, ik kan het niet bevatten.

Het word langzaam licht. We kijken nog een keer met onze verrekijkers en wachten. Ik besluit een stukje langs het water te lopen, even weg van de groep, even bidden, even alleen. Dan komen de tranen. Ik laat ze maar gaan want die brok in mijn keel moet eruit.

Na een uur besluiten we terug te gaan. Ik zit naast Brenda en kijk over het water. Plotseling zien we iets drijven. We stoppen de auto en pakken onze verrekijkers. Het is een lege opblaasboot. Opnieuw die misselijkmakende kramp die ik voel als ik zie hoe er langzaam een vissersboot naar toe gaat. Ik zie een man overstappen op de boot. Vervolgens gaat hij terug en laat de lege boot achter. We denken dat ze de boot hebben lekgestoken.

Ik kom terug in het hotel en het heeft geen zin om te proberen te slapen. Ik ben klaarwakker en voel me lamgeslagen. De dag moet eigenlijk nog beginnen…

RIP, lieve, lieve kostbare vluchtelingen.

Foto's Kos 007.

Foto's Kos 010

Een gedachte over “Jolanda op Kos (7a) “We staan hier te wachten op een boot die nooit zal aankomen”

  1. Wat afschuwelijk, Jolanda Kromhout. Wat moeten jullie je verpletterd voelen als zich zoiets verschrikkelijks voltrekt met hele gezinnen. Gezinnen die jullie dagelijks op het strand trekken en waarvoor jullie het hart uit je lijf lopen om hen een doorstart in het leven te geven.
    Hoe gruwelijk ontmoedigend moet dat zijn: door je verrekijker naar de lege golven staren, waaronder mensen die je kwam helpen verzwolgen zijn…
    Jullie doen zo je best, vechtend tegen je eigen uitputting en alleen gedreven door het vooruitzicht op de voldoening op de gezichten van wie je hebt kunnen helpen.
    Ik, die in Amsterdam ben en een volgend stapje doe van jullie werk (ik doceer Nederlands aan de mensen die dankzij mensen als jullie veilig in Nederland aankomen), ben jullie iedere dag zo dankbaar voor jullie hartelijke, diep menselijke, levensreddende werk.
    De mensen in de boot die vanochtend verdronken zijn, hadden evenveel recht op jullie grootse zorg en jullie fantastische hulp, als al die anderen van gisteren, die gesterkt door jullie water, sinaasappels en lieve glimlachen, de volgende etappe van hun reis aanvaarden. En evenveel als die anderen, die morgen weer zullen aankomen, en wiens verwachtingen van hulp en medemenselijkheid jullie zullen overtreffen. Houd moed, lieve mensen. Jullie hulp maakt alle verschil. Jullie doen de wereld kantelen en wijzen ons allen de weg!
    Jullie zijn niet alleen. Niet vergeefs. Wij zijn geïnspireerd door jullie en denken aan jullie in je uitputtende moedige werk.De geholpenen door jullie, gaan voort met een ander dna, met hoop in het hart op een betere toekomst, in een betere wereld, waarvan ze in de spiegels van jullie gezichten al een glimp hebben gezien.
    Mijn armen zijn om jullie heen.
    X!

Zeg iets terug op Vrijspraak

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s