Song for Someone

screenshot
Screenshot Song for Someone muziekvideo | de diepe zee gaat over in een sterrenhemel…

In mijn hoofd heeft alles met alles te maken. Een onvergetelijk concert van U2 in Ziggodome waar mijn zwager me op het laatste moment mee naartoe neemt. Beelden op een mega LED-scherm waar Bono in de lengterichting doorheen kan lopen, boven een catwalk die van het hoofdpodium doorloopt naar een cirkelvormig ‘voorpodium’ waar de mensen aan de korte kant van de zaal op uit kijken. Zij missen de beelden op het brede scherm die wat mij betreft alleen te vergelijken zijn met The Wall-ervaring die Roger Waters me gaf in april 2011 – ook toen meegenomen in deze multimediale belevenis door mijn zwager Rob. Een concert kun je dit niet meer noemen, het is een totaalervaring. En in het geval van U2 trekken er ook beelden van mijn generatie aan mijn ogen voorbij, met de soundtrack van de band die ik al vanaf Boy volg. Dat was 1980. Sindsdien zag ik U2 drie keer live. Gisteren was het meest indrukwekkend, wat mooi dat ik dit mocht meemaken. Maar de indrukken stapelen zich op en ik moet dat delen. Hier spreek ik vrij.

Het concert van U2 is voor mij een muzikaal hoogtepunt tegen een werelddecor van wanhoop en verdriet. Ik heb hier op mijn eigen Vrijspraak-plekje ruimte geboden aan Jolanda, zodat zij haar verhaal met veel mensen kan delen. Ik krijg haar teksten en foto’s binnen, pas wat kleine dingen aan en geef eenvoudig door wat ik ontvangen heb. Maar het laat me niet onberoerd. Ik leef zeer met haar mee, ik voel haar machteloosheid en verdriet en – zo ben ik gemaakt – die gevoelens moeten een uitweg vinden. In een gedicht. In muziek. In een blogpost.

En dan het verdrietige nieuws over de zelfgekozen dood van Joost Zwagerman. Ik kan niet beweren dat ik een kenner van zijn werk ben, ik weet alleen dat ik graag zijn woorden las, zijn stem hoorde en zijn passie zag. Een man die met zoveel overgave leeft, die zoveel mee te delen heeft… Wat doet depressie met een mens? Ik zit zo vol levenslust, het kost me moeite om me te verplaatsen in een persoon die uit vrije wil zo’n onomkeerbare laatste stap zet. En ik betwijfel of het echt een weloverwogen wilsbesluit is. Wie weet wat er in een hart leeft, hoe een mens tegen zichzelf verdeeld kan zijn?

Ik keek naar DWDD en hoor mensen over Zwagerman praten. Mensen die hem wel van heel nabij gekend hebben. Als zij het al niet snappen, wat moet ik er dan van denken? Mijn gedachten vormen deze zin in mijn hoofd: sommige zielen lijden te zeer aan het leven. Er is geen ruimte voor veroordeling, er is vooral verdriet en verbijstering. Dezelfde man die afspraken voor de toekomst maakte, plannen had voor een nieuwe roman… zich fel uitsprak tegen een zelfgekozen dood en hartgrondig geprobeerd heeft een vriend daarvan te weerhouden – vlucht naar voren en kiest ervoor alleen te blijven leven in herinneringen en in de talrijke boeken die hij heeft achtergelaten.

Herman Brood. Vriend van U2. Muzikant. Schilder. Ik moet aan hem denken omdat hij een punt achter zijn leven zette op een manier die huiveringwekkend is. Maar het is ook rock and roll. En dat brengt me terug bij Bono die gisteren op het podium vertelde over hoe hij als 14-jarige jongen zijn moeder verloor en in wanhoop haar in de dood wilde volgen. De tekst van I Will Follow krijgt een bijzonder tragische lading als je hem tegen deze donkere achtergrond ziet.

“I Will Follow” was written three weeks before U2 began recording Boy. U2 singer Bono has said that he wrote the song from his mother’s perspective and that it was about the unconditional love a mother has for her child. His mother died following her own father’s funeral when Bono was fourteen, which the singer says plunged him into emotional turmoil for the next few years. The song features the lyrics “his mother takes him by his hand” and “If you walk away, I will follow.” Bono has also described the song’s lyrics as a 14 year old boy’s suicide note, wanting to follow his deceased mother into the grave. Bron

Alles heeft met alles te maken, dat geloof ik echt, al besef ik dat mijn associatieve brein me parten speelt. Ik word vanmorgen wakker met het bericht van Jolanda over een boot die niet zal aankomen. De dag op kantoor dwingt me in het gewone ritme, maar ik merk hoe de indrukken in mijn hoofd op elkaar blijven botsen. Wat weet ik nu eigenlijk?

Dit. Dat het leven gruwelijk mooi en wonderlijk wreed kan zijn. Weltschmerz. Niet iedereen kan het aan. Wanhoop kan mensen over de rand duwen. De een stapt in een wankel bootje omdat hij of zij geen andere uitweg meer ziet. Een ander wacht vergeefs in de branding – de armen wijd als pieren van een veilige haven. Maar de bootvluchtelingen gaan soms ongewild een andere kant op. Ze zinken naar beneden of stijgen naar een haven waar we met geen verstand bij kunnen.

Deze overtuiging laat me niet los – je kunt in angst en wanhoop wegzinken en tegelijk omhoog vallen. Ik vertrouw op armen die onze hele gebroken wereld in liefde kunnen omvatten. Alles heeft met alles te maken, maar ik snap er niets van.

Leesfragment. Joost Zwagerman |  De stilte van het licht

And this is a song
A song for someone
This is a song
A song for someone

And I’m a long way
From your hill on Calvary
And I’m a long way
From where I was, where I need to be

If there is a light
You can always see
And there is a world
We can always be
If there is a kiss
I stole from your mouth
And there is a light,
Don’t let it go out

Een gedachte over “Song for Someone

Zeg iets terug op Vrijspraak

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s