Jolanda op Kos (8, slot) “Ik proef veel angst, maar ik pleit voor liefde!”

Jolanda op Kos 808.08.15

Vanmorgen voor de laatste keer om 5 uur opgestaan en samen met Brenda en Nelleke naar de kust gereden, bepakt met kleding, voedsel, water en schoenen. We rijden 5 km verderop omdat de stroming en de wind sterk is deze ochtend. Daar gaan we op het strand zitten en wachten. We zitten daar met een Japanse verslaggever en twee werknemers van een migrantenorganisatie. Jammer dat ik niet met ze kon praten, ik had graag meer over hun werk gehoord, maar hun Engels was niet goed genoeg om een conversatie te hebben.

We kijken uit over de zee en zitten daar in stilte. Ik ben zo blij dat de kustwacht rondjes vaart voor de kust. Dat was gisteren niet zo, en het stelt me gerust dat áls er vluchtelingen zijn ze eventueel opgepikt kunnen worden. Omdat ze dan in Griekse wateren zijn worden ze op Kos gebracht. Ik denk dat dit het gevolg is van ons rapport bij de havenpolitie gisteren. Dat voelt goed. Het water blijft stil, er komen geen boten aan de kust en na verloop van tijd gaan we langzaam terug naar het hotel.

Bij het uitdelen van water word ik besprongen door een enthousiaste vrouw die ik al vaker heb gezien. Ook zij heeft zojuist haar papieren gekregen en zal vanavond vertrekken. En zo zijn er meer. De doorstroom is goed, we zien het eiland steeds leger worden. Overal waar we komen zien we lege plekken, langs de kuststrook, in het Syrische kamp en in het park is alleen het afval achtergebleven. Dat is het enige wat aan hun aanwezigheid hier herinnert.

We hebben besloten vanmiddag alleen met overdragen en praktische zaken bezig te houden omdat we vannacht naar huis gaan. Tijdens de lunch spraken we over onze tijd hier en wat we mee naar huis nemen. We hebben deze week zóveel meegemaakt dat het als een film door m’n hoofd gaat, elke keer komen er fragmenten terug. Het zal later wel een plekje krijgen, nu is het te vroeg om alles te bevatten.

We hebben deze week enorm veel support gekregen vanuit Nederland van veel mensen die meeleven en iets voor ons wilden doen. Enorm bedankt daarvoor, we hebben die steun gevoeld en ervaren en dat gaf ons moed en kracht om elke dag te doen wat we deden.

Ik heb ook gemerkt dat veel mensen zich machteloos voelen en niet weten wat ze kunnen doen. Ik wil daar graag één gedachte over delen. Ik heb hier zulke mooie mensen ontmoet, mensen die voor altijd in mijn hart gegrift staan. Je gaat een beetje van ze houden, ik zie hun gezichten voor me en hoop met m’n hele hart dat ze een goede plek zullen krijgen in een nieuw land. Een leven in vrede en veiligheid. Een aantal van deze mensen komt naar Nederland. Wat wij in Nederland kunnen doen is ons hart en ons huis wagenwijd openzetten. U kunt het leven van één vluchteling, van één gezin beter maken door naast hen te gaan staan in het leren kennen van onze én hun cultuur, help ze met het leren van de taal, de gewoonten in Nederland. Laten we hen welkom heten, kennis met hen maken en vriendschap sluiten. Ik proef veel angst, maar ik pleit voor liefde! Liefde is sterker dan haat, de Liefde overwint alles!

Dank, Paul, dat ik je platform een week mocht gebruiken. Het heeft me enorm geholpen m’n gedachten en de foto’s te kunnen delen in de wetenschap dat jij er een blog van zou maken.
Vanavond ga ik naar huis. Met gemengde gevoelens, maar mijn aandacht voor de vluchtelingen gaat in Nederland gewoon door… Dank voor het lezen van deze blog. Ik hoop dat het heeft geïnspireerd en aangemoedigd zelf ook aan de slag te gaan.

no room in love for fear

3 gedachten over “Jolanda op Kos (8, slot) “Ik proef veel angst, maar ik pleit voor liefde!”

  1. Lieve Jolanda,
    Bedankt voor je verslagen en dank dat je gegaan bent. Ik weet zeker namens veel van ons. Wij zijn te vaak gebonden aan allerlei verplichtingen om te gaan, waarheen dan ook, zoals jij dat gedaan hebt. Of we zijn bang. Of we weten niet wat we moeten doen. Of we denken dat niemand op ons zit te wachten. Daarom is het altijd goed om te horen dat het werk doorgaat, ook in Nederland. Ook in onze buurt en op onze plek. Maar inspirerende mensen zoals jij, die de daad bij het woord voegen, zijn wel nodig. Ik hoop en bid dat wat je in liefde gezaaid hebt ook vrucht zal dragen in het leven van de vluchtelingen.
    Ik wens jullie een goede terugreis,
    Helene

    1. sorry antwoord vertrokken voor ik klaar was
      wilde zeggen dat je dit warm gevoel heel je leven zal meedragen Alle beetjes hoe klein ook helpen
      .Goede terugreis
      Marylou

Zeg iets terug op Vrijspraak

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s