‘Anthem’ – muziekavond met opzwepende songs

Het duurde veel langer dan de bedoeling was, maar gisteravond had ik weer eens een ‘muziekavond’ met twee zwagers – Rob en Ronald. Onze muzieksmaken overlappen voldoende om elkaars voorkeur te waarderen, maar verschillen ook genoeg om de anderen iets nieuws of ongekends te kunnen laten horen. En dat is leuk. De muziek is de hoofdmoot, maar de toelichtingen en gesprekjes tussendoor zijn zeker zo belangrijk. Gisteren was ik gastheer en ik had ruim vooraf het thema ANTHEM opgegeven. We doen dit al een aantal jaren, met grote tussenpozen – een avond plannen, een thema kiezen en dan elk tenminste 5 songs meenemen die daar voor jouw gevoel goed bij passen. Hier komt mijn bijdrage – misschien vinden Rob en Ronald het ook wel leuk om hun anthems hier te delen – en voel je vrij om in de comments zelf ook wat muziek te posten (zie onderaan deze blogpost). 

Ooit is het begonnen na een begrafenis. Geen happy begin, maar zo ging het. We hoorden bij de afscheidsbijeenkomst welke muziek iemand tijdens zijn leven mooi gevonden had, en dat hadden we liever eerder geweten. Het idee kwam toen op om elk een paar nummers op te nemen, nog op een cassettebandje want het is lang geleden, en deze met elkaar te delen. Die bandjes hebben we geloof ik nooit echt uitgewisseld, maar op een bepaald moment zijn we begonnen met het organiseren van onze ‘muziekavonden’ om naar elkaars muziek en verhaal te luisteren. Omdat je maar met 3 personen bent, is er voldoende tijd om naar 15 nummers te luisteren, inclusief spontane ingevingen en bonusmateriaal, want het gaat er niet om dat we zo snel mogelijk die nummers afspelen – we willen echt naar de muziek en naar elkaar luisteren. Deze avonden zijn speciaal voor ons geworden, het is inmiddels een mooie traditie en een van ons (Ronald) heeft alles ook nog netjes van het begin af aan bijgehouden: thema’s, songs, lyrics…

Bij het thema ANTHEM moest ik denken aan songs / liederen / muziekstukken met ‘stadionkwaliteit’. Ze moeten de massa in beweging kunnen brengen, of een grote groep mensen met elkaar verbinden door woorden en muziek. In eerste instantie had ik dat thema te gedetailleerd uitgewerkt, later heb ik dat herroepen en gezegd: laat je gewoon inspireren door dat thema en doe er wat moois mee.

Zelf koos ik voor een uitvoering van het Amerikaanse volkslied door Jennifer Hudson. Ook als je licht allergisch bent voor Amerikaans patriottisme (en dat ben ik), kun je moeilijk onverschillig blijven kijken en luisteren naar dit volkslied. Stoere, sterke sportmannen staan gewoon hun tranen te bedwingen als dat lied door het stadion knalt. Daarna draaide ik Amazing Grace, a capella uitgevoerd door Harlem Gospel Choir. Dit lied uit de christelijke traditie zorgt ook voor verbinding. Het is niet vanuit eigen kracht geschreven, maar juist vanuit gebrokenheid, falen, mislukking. Het is een verheffend lied en het is een troostend lied. Denk bijvoorbeeld aan de rouwdienst in Charlotte, na een bloedbad in een zwarte kerk. President Obama heft Amazing Grace aan en… the magic happens. Mensen zijn geraakt, staan op, verheffen zichzelf en elkaar boven de verdrietige omstandigheden – blijken veel grootser te zijn dan een gewelddaad van een haatdragende moordenaar. Read that sign: wrong church, wrong people, wrong day.

Ik had vooraf ook bedacht dat het aardig was om er 1 nummer bij te hebben waarbij de artiest zichzelf verheft door zich tegen een ander af te zetten. Ik dacht aan You’re so Vain van Carly Simon en het woedende ‘afrekennummer’ van Allannis Morrisette. You Oughta Know… Ik las dat de man die haar hart gebroken heeft, een Canadese stand up comedian (believe it or not), dit nummer hoorde en zei: ‘Zo, dat meisje is boos.’ Gevolgd door: ‘Maar wacht, dat is Allannis!’ Het lied ging over wat hij haar had aangedaan. Ik koos ook niet voor dit nummer maar voor een ‘unlikely candidate’ – Justin Timberlake met Cry Me a River. De hele toestand tussen tienersterren Britney en Justin heb ik lekker aan me voorbij laten gaan, maar ik hoorde laatst het ‘ik zet het je betaald’ nummer van Timberlake en was er toch door gegrepen. Zeker toen ik de clip zag. Het is payback time, maar wat spreekt er ook een verdriet en gefrustreerd verlangen uit die clip. Britney maakte als antwoord het suikerzoete muziekdoosliedje Everytime… het slot van dat lied geeft aan dat ze zichzelf ook als ‘schuldige’ ziet en dat het haar spijt dat ze ‘regen’ gebracht heeft in het leven van haar geliefde.

DSC_9108 GUNGOR rotatedOmdat ik het leuk vind om ook met een artiest of band te komen waar mijn muzikaal breed geïnformeerde zwagers zo goed als zeker nooit van gehoord hebben, koos ik voor Gungor. Deze band, met als kern het echtpaar Michael en Lisa Gungor, speelt in wisselende samenstellingen. Ik hoorde hen tweemaal live (bij Zinvloed in Amsterdam en Amersfoort) en maakte deze foto van hen in de Rode Hoed.

Ik koos voor hun nummer Dry Bones – in een akoestische uitvoering uit een sessie bij Relevant. Dit is voor mij ook een ‘Anthem’ – een lied dat vanuit een onmogelijke situatie toch weer ‘vlees op de botten’ ziet, herstel en herschepping verwachtend van Boven – omdat we zelf alleen nog maar een dal vol dorre beenderen zien, levenloos, kansloos. Dat verwijst naar een geschiedenis die in de Bijbel beschreven staat, maar het is ook overdrachtelijk te gebruiken: een lied van geloof gezongen vanuit de pijn van uitzichtloosheid en wanhoop. Voor mij is het zeer verheffend, ik kan me zeker laten meeslepen en aanmoedigen door dit lied.

DSC_6836Tenslotte liet ik een nummer van Switchfoot horen: Meant to Live. Ook voor deze band geldt dat ze bekend zijn in de subculuur van de christelijke muziekwereld – al is het geen christelijke band maar gewoon een rockband uit San Diego die toevallig bestaat uit artiesten met een christelijke levensovertuiging. Dat hoor je dwars door hun teksten heen, maar het is nooit op een exclusieve / uitsluitende manier. Daarom is Switchfoot in staat om mensen en werelden met elkaar te verbinden – al verdienen ze in mijn ogen veel meer bekendheid en waardering dan ze nu in de mainstream muziekwereld krijgen. Live doen ze echt niet onder voor grote acts als U2 of Coldplay – die ik ook heb horen spelen en waar ik ‘fan’ van ben. Ik maakte deze foto van Jon Foreman (zanger van Switchfoot) backstage in Gelredome. Het was leuk om te zien hoe relaxed deze gasten waren, vlak voor een stadionoptreden. Heel vriendelijk, heel benaderbaar. Mooie herinnering.

Nu mijn vraag: als je zelf een Anthem mag kiezen: een lied dat je verheft, bemoedigt, aanspoort, kracht geeft… welk lied zou dat dan zijn? Je kunt nummers, desgewenst met de YouTube links, in een comment achterlaten. Ik ben benieuwd.

3 gedachten over “‘Anthem’ – muziekavond met opzwepende songs

  1. Nieuwe poging om te reageren:
    Mooi en inspirerend verhaal! Mijn anthem is (op dit moment) My Lighthouse van Rend Collective. Een nummer dat aan de ene kant het lijden en de vragen van het leven compleet serieus neemt en aan de andere kant God als gids en vuurtoren in het leven neerzet en dat feit zowel muzikaal als tekstueel op een wat mij betreft schitterende manier viert. Mij tilt het in ieder geval boven allerlei sores uit.

Zeg iets terug op Vrijspraak

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s